Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

3 jaar droog (25 jaar dronken)

Door eric-martens

3 maand droog (25 jaar dronken)

In vino veritas. In de wijn schuilt de waarheid. En al lachen zegt de zot de waarheid, zoals ze in Vlaanderen zeggen. Ik heb vijfentwintig jaar gedronken. Ik sta nu 3 maanden droog. De beste beslissing die ik ooit nam. Hoeveel tekstjes heb ik niet geschreven, niet wetend waar het eindigen zou. Soms zelfs niet wetend hoe ik er aan begonnen was. Het verwrongen brein van een dronkaard lezen is soms een openbaring. Op het einde van mijn welgevulde carrière als notoir drinkebroer werd ik zelfs niet echt meer dronken. Tenzij ik dat zelf wou natuurlijk. En god wat wou ik het. Afsluiten met een stroom picon vin blanc, omdat bier er niet echt meer in blijft en dus niet echt voor een toegevoegde waarde zorgt. Picon vin blanc en dan het licht uit. Slapen met een pikdonker hoofd. Geen dromen meer. En als er dan al dromen waren niet meer weten waarover. Misschien heb ik wel meermaals over de liefde van mijn leven gedroomd? Ik ga haar naam niet noemen en ik heb geen zin in pseudoniemen. Het maakt het alleen maar verwarrender. Ik weet dat ik over haar gedroomd heb. Ik weet het redelijk zeker. Het kan ook niet anders. De laatste der stappen binnen dagelijkse dronkenschap is namelijk melancholie. Sehnsuft en hartenpijn. Pijn om wat niet heeft mogen zijn en te beneveld om er naar te streven. De obligate traan van de misbegrepene. De traan die geurt naar alcohol. Het hoofdkussen dat geurt naar alcohol en de tranen die een gele waas achterlaten. De neus op de ochtendlijke waarheid, aanschouwelijk gemaakt door gore vlek op gore vlek op een gore vlek. Leven van de onbeantwoorde liefde gaat niet. Leven van de dauw allerminst. Waar de brouwer is komt bakker niet meer langs. En de bakker kwam niet meer langs met alle gevolgen van dien. Maar nog steeds was ik geen dronkaard. Dronkaards dragen geen pak en kunnen geen das knopen. Dronkaards poetsen geen schoenen. Misschien viel het gewoonweg niet meer op. Had ik me vereenzelvigd met mijn personage. Dronkaards maken ook geen erudiete praatjes over de chateau van hun rode wijn. Dronkaards liggen in de goot in een stapel blikjes. Ik was een notoir dronkaard en mijn lever ging er aan. Ik moest weer een gaatje bijsteken in mijn broeksriem en mijn ogen stonden vaal. Niet bloeddoorlopen maar grijs. Zoals mijn leven. Drie maand geleden heb ik afscheid genomen van de fles. Niet in schoonheid, zoals de zelfverklaard romanticus het graag gehad zou hebben, maar in pijn. Denkend aan de levens ik verkloot heb, aan de vrouwen wier hart ik brak, die maar niet begrepen dat ik in hen de muze niet zag, die ik in alcohol wel kon aanbidden. Ik heb ze gezien, de muze. Ik heb ze gezien in blauwe ogen. Ik heb ze gezien in groene en bruine ogen. Ik heb ze gezien in roodomrande ogen. Ik hoop dat ze me ooit vergiffenis schenken. Ik vraag het niet. Hoe zou ik ook durven. In vino veritas. In de wijn schuilt de waarheid. Ik hoop nog lang onwetend te mogen blijven, verstoken van de waarheid.

1 reactie

Kathinka

vrijdag, 09:22

Wat een eerlijk en dapper verhaal. Proficiat met je keuze, mooi verwoord!

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch