Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Afscheid

Door Josje Toby

Afscheid

Het baasje

Er was iets mis. Hij voelde het. Er was iets heel erg mis met zijn baasje.
Hij drentelde in paniek rondjes om zijn baas die bewegingloos voor hem op de grond lag.
Al een hele poos.
Hij had eerst gepiept, toen geblaft, maar er was niets gebeurd. Zijn baasje werd niet wakker. Hij wist niet wat hij moest doen. Wat hij nog kon doen.
Zijn baasje voelde koud aan. Dat was niet goed. Hij moest weer warm worden.
Hij kroop tegen zijn baasje aan en legde zijn kopje op de arm van zijn baas… en zo bleef hij liggen…
Zijn roedel

Hij was als jong pupje bij zijn gezin gekomen. De kinderen hadden met hem gespeeld, zijn vrouwtje had hem verzorgd, eten gegeven en hem heel zachtjes geaaid als hij sliep. Zij wist precies waar hij het liefste geaaid wilde worden… onder zijn kin, heel zachtjes bij zijn oortjes en het allerfijnste vond hij het als ze zijn buikje kriebelde. Zij mocht dat. Hij vertrouwde haar volledig.
In de jaren die daarop volgden vlogen de kinderen uit. Ze gingen elders wonen en spreidden hun vleugels. Ze kwamen nog wel eens bij zijn vrouwtje en baasje thuis, maar dat gebeurde steeds minder vaak.
Hij hechtte zich daardoor nog meer aan zijn vrouwtje en baasje, zij waren zijn wereld, zijn alles, zijn roedel.
Ze wandelden vaak met zijn drietjes in hun wijk. Hij kende ieder geurtje, ieder hoekje van iedere straat. Hij herkende alle honden die in zijn wijk woonden en speelde graag samen met ze op een grasveldje vlakbij hun huis.
Hij was gek op tennisballen en op zijn flos, uren kon hij zich ermee vermaken.
Soms mocht hij mee naar boven, dan lachte zijn baasje hem toe en gebaarde hij hem zachtjes te volgen naar boven, de trap op… Boven stond het vrouwtje dan verbaasde geluidjes te maken. Meestal liet ze hem blijven… dan lag hij bij de voeten van het baasje op bed en voelde hij zich gelukkig, tevreden, veilig.
Iedere avond keken ze samen tv. Hij lag dan steevast tussen het baasje en het vrouwtje in op de bank en werd door beiden gestreeld. Het leven was goed…
De kist

Op een dag kwam het vrouwtje niet mee naar beneden met het baasje. Hij had haar boven op bed even besnuffeld. Ze rook anders. Ziek. Niet goed.
Hij was bezorgd tegen haar aan gekropen maar het had niet geholpen.
Op een dag waren er mannen gekomen met een grote houten kist. Ze waren naar boven gelopen en hadden daar blijkbaar de kist achtergelaten.
Het baasje was erg verdrietig. Het was een paar dagen heel druk geweest in huis, heel veel bezoekers kwamen langs en gaven zijn baasje een knuffel.
Hij begreep het niet helemaal. Op een onbewaakt moment was hij de huiskamer uit geslopen, de trap op, naar de slaapkamer van het baasje en zijn vrouwtje. Op het bed waar ze samen zoveel gelukkige nachten hadden doorgebracht, lag het vrouwtje, roerloos. Doodstil. En heel koud. De kist stond rechtop in een hoek van de kamer.
Hij was op bed gesprongen en had haar willen verwarmen. Maar dat lukte niet.
Op een moment was het baasje de slaapkamer binnen gekomen. Hij was bij hem en zijn vrouw gaan zitten en huilde dikke tranen. Hij wilde zijn baasjes verdriet graag wegnemen maar wist niet hoe.
Samen hadden ze een hele poos bij het vrouwtje gezeten en daarna had zijn baas weer mee genomen naar de huiskamer.
Op de dag dat de kist weer naar beneden gedragen werd voelde hij dat zijn vrouwtje in de kist lag. Hij had geblaft en was met de mannen meegelopen tot bij hun auto. Hij mocht samen met de baas in een andere auto mee, achter zijn vrouwtje in de kist aan.
Eenmaal in een grote zaal vol mensen was hij bij de kist gaan liggen, hij wilde zijn vrouwtje niet alleen laten.
Toch moest dat na een tijdje, een van de kinderen had hem meegenomen, terug naar huis.
Hij voelde dat zijn baasje verdrietig was en zelf voelde hij zich ook niet gelukkig. Verward. Hij wist niet wat hij met al die vreemde emoties moest die in het huis leken te hangen.
Zoute tranen

Na verloop van tijd werd alles weer min of meer normaal. Het baasje was nog steeds verdrietig maar begon weer een beetje te genieten van de wandelingen die ze samen maakten. Hij genoot er iedere avond van als het baasje tegen hem aan drukte en hem knuffelde. Hij waste de zoute tranen van de wangen van zijn baasje en gaf hem alle liefde die hij in zich had.
In het begin kwamen de kinderen met regelmaat naar hun ouderlijk huis en hielden hem en zijn baasje gezelschap. Er werd gepraat, gehuild en na een poosje ook weer gelachen.
Hij was ondertussen niet meer de allerjongste hond en ook zijn baasje liep de laatste weken wat minder snel.
Twee oude mannetjes slenterden hun dagelijkse wandelrondjes , tevreden met elkaars gezelschap.
Zijn baasje sprak veel tegen hem, zijn vertrouwde zachte stem, vol liefde. Hij genoot van hun momenten samen. Allebei misten ze hun vrouwtje, allebei waren ze verdrietig, maar allebei probeerden ze er samen iets van te maken.
De kinderen kwamen steeds minder vaak. De wandelingen werden steeds iets minder lang en heel af en toe vergat de baas hem zijn eten te geven.
Het maakte niet uit. Hij hield onvoorwaardelijk van zijn baasje. Met of zonder eten.
Einde

En toen kwam het moment dat zijn baasje op de grond in elkaar gezakt was. Roerloos, zijn gezicht wit en grauw.
Hij had direct in de gaten dat er iets mis was en had op alle manieren die hij kende geprobeerd om zijn baasje weer wakker te maken. Hij had zijn gezicht gelikt, zijn pootje tegen hem aangeduwd. Zijn neus tegen de wang van zijn baasje gelegd.
Maar er veranderde niets. Niemand leek zijn geblaf te horen. Hij was alleen met zijn baasje, aan zijn lot overgelaten.
Hoe lang er ondertussen verstreken was, wist hij niet.
Het was al een paar keer donker geworden buiten en weer licht, zonder dat er iets gebeurde.
Hij voelde zich alleen, verdrietig en machteloos, omdat hij niet in staat was deze situatie op te lossen…
Op een avond toen het weer donker werd voelde hij zich ontzettend moe…
Hij kroop tegen zijn baasje aan op de grond en likte hem nog een keertje heel voorzichtig over zijn kin. Daarna legde zijn kopje op de arm van zijn baasje en sloot zijn ogen…

geen reacties
0 Fictie

Rauwe pijn

Sahar Noor

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam