Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Alles goed hier

Door Roos van der Burgt

Lieve lezer,

Allereerst wil ik u vertellen dat het feit dat u dit leest en dit waarschijnlijk betekent dat u van plan bent de rest van dit geschreven zooitje ook door te bladeren, mij uiterst content stelt. Niet alleen omdat u de tijd heeft kunnen vinden wat tijd voor u zelf te nemen, ook omdat ik hierdoor de kans krijg te vertellen waarom dit voor mij, misschien ook wel voor u, en met ons voor heel veel anderen al een langere tijd helemaal niet meer zo vanzelfsprekend is. Klinkt behoorlijk dramatisch, nietwaar? Dat is het misschien ook wel. Toegeven zullen we het niet snel doen hoor. Nee, integendeel. Met de gemiddelde Nederlander gaat het prima. Natuurlijk is het soms even puzzelen om een 50-urige werkweek te combineren met vier keer per week sporten, het zien van vrienden en het in standhouden van een gezonde relatie. Maar dat is voor iedereen toch zo? En dit is toch het moment om al die kansen die op de weg voor het oprapen liggen te pakken hoor, daar dromen we immers al jaren van. Dat dit soms gepaard gaat met slapeloze nachten die overmand worden door gepieker, een gros aan ‘waardevolle’ connecties ter vervanging van onze echte vriendschappen die langzaam vervagen en een portie stress die ons soms het plezier in ons werk laat vergeten, dat nemen we dan maar voor lief. Nee echt, hier gaat alles goed. Maak je toch asjeblieft geen zorgen. Om ons nota bene, kom nou.

Mocht u zich bij het lezen van het bovenstaande eens achter de oren hebben gekrabd, of op zijn minst een lichtpuntje van herkenning hebben ervaren, dan zit u hoogstwaarschijnlijk al net zo diep in de penarie als ik. En duizenden andere twintigers en dertigers in het veld. Nu is het zo dat ons lichaam zich behoorlijk misleidend kan gedragen, dat helpt niet mee. Weken, maanden, jaren sleept het ons met gemak door de onmogelijke takenlijst waar we ’s morgensvroeg mee opstaan. Zonde. Want zo lekker als het gaat, hoe hard we de hele boel ook shinen met zijn allen, het misleidende debacle van een lichaam houdt er net zo makkelijk, abrupt en onverwachts, mee op. En nee, dan heb ik het nog niet eens over het moment waarop we voorgoed niet meer zullen opstaan. Het is ons brein, onze arme en benen, onze wil om op te staan en die verdomde takenlijst uit te voeren; allemaal tegelijk besluiten ze te protesteren. Alhoewel het werkende leven op onze leeftijd pas net is begonnen, zijn we steeds meer en vaker opgebrand. Over en uit. Hoe krijgen we het in hemelsnaam voor elkaar?

Het onverzadigbare verlangen naar succes, durf ik met vrij veel zekerheid te beweren. De kansen en mogelijkheden zijn eindeloos, de weg naar een fantastische toekomst wordt ons tijdens en na het afronden van een studie op een dienblad gepresenteerd. En terwijl de meesten van ons met beide handen hongerig naar dit dienblad reiken, hier hebben we immers naar toegewerkt en geleefd, beseffen we ons op dit moment soms nog niet waar je in de loop der jaren in verstrikt kunt geraken.

Zo ver is het gelukkig nog niet gekomen vanaf mijn zijde, dames en heren, ik mag van geluk spreken. Maar dat besef kwam pas een paar weken geleden. Ik bevond me in Toronto, Canada. Na drie jaar cv-building, to-do-lists die minimaal twaalf uur van de dag in beslag namen en talloze gecancelde afspraken met vrienden en familie, bevond ik mezelf in de gelukkige positie om mijn spullen te pakken en een nieuwe uitdaging aan te gaan. Alleen. Op duizenden kilometers van het veilige Nijmegen dat ik eerder nooit heb kunnen verlaten.

Ik hoefde niet lang compleet op mezelf gewezen te zijn om al snel te beseffen hoeveel waarde ik van deze afstand hechtte aan mijn relatie, mijn vrienden en familie. Mensen die ik al een hele lange tijd niet de nodige en juiste hoeveelheid aandacht had gegeven omdat ik, egoïstisch als het nu voelt, simpelweg veel te druk bezig was met mezelf. Het bouwen aan een toekomst, het onverzadigbare verlangen naar succes. Ik ben pas twintig jaar, veel te jong om die afslag naar een godganse burn-out te nemen. Was ik blijven rennen op het tempo dat ik voor vertrek met gemak volhield, had het niet lang geduurd voordat het nemen van deze afslag onvermijdbaar zou zijn geweest.

Avonden spendeerde ik in Toronto zonder mijn vertrouwde vrienden, maar, pijnlijk genoeg, voornamelijk zonder werk en nevenactiviteiten die al jaren mijn avonden domineerden. Op die duizenden kilometers afstand leerde ik mijn prioriteiten opnieuw kennen. Al die tijd was ik er stiekem vanuit gegaan dat mijn relatie en vrienden niet weg zouden lopen als ik ‘wat’ minder tijd voor ze had. Werk gaat voor, toch? Het is nog niet te laat, het besef kwam voor mij op tijd. Ik ga het nieuwe jaar in met een andere lijst voornemens dan voorheen, genieten van de kleinere dingen. Dat zeg ik verkeerd. Genieten van de grote dingen, dingen die er al zijn en zo belangrijk zijn om te koesteren.

Ik vraag je om eens eerlijk te kijken naar jouw leven en hoe je ervoor kiest het te leiden. Ben je gelukkig? Doe je de dingen die je doet omdat ze je op dit moment een goed gevoel geven, of maak je keuzes voor een toekomst die je later vast en zeker gelukkig en voldaan zullen gaan laten voelen? Het verschil kende ik niet, of wilde ik niet zien een paar maanden geleden. Mijn tijd op afstand was moeilijk, avontuurlijk maar vooral heel erg belangrijk om dit in te zien. Een succesvolle toekomst is slechts succesvol als je deze kunt delen met je geliefden. Vergeet ze niet. Een succesvolle toekomst is slechts succesvol als je plezier en passie kunt hebben voor die dagtakenlijst waar je elke dag mee opstaat. Het grootste deel dan. Verdeel je tijd en prioriteer.

Want alles gaat zo goed hier, dat willen we toch zo houden?

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch