Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Bikkeltje

Door Ilse Ooms

Papa

8 februari 2013

Met een grote zwaai tilt hij haar op. Ze kijkt hem aan en grijpt zijn wangen met haar handjes. Ze voelt zijn stoppelbaardje van een dag. Het is hun bekende ritueel. Ze draait haar hoofd naar rechts en duwt haar blonde haartjes in zijn gezicht. Nu moet hij haar kusjes geven. Verrukt kijkt ze hem aan; hij doet het! Ze zucht tevreden en draait haar hoofd nu naar links. Opnieuw krijgt ze ‘100’ kusjes van hem. Ze legt haar wang op zijn schouder en kroelt eventjes. Niet lang daarna kijkt ze hem verwachtingsvol aan. Hij houdt haar onder haar oksels omhoog, hun ogen op dezelfde hoogte.
“Zal ik je laten …” zijn stem bouwt de spanning op, gespannen kijkt ze hem aan. Haar benen bungelen slap naar beneden.
”… vallen?!” Hij laat haar een halve meter naar beneden vallen en vangt haar weer op. Haar ogen worden groot van schrik en ze doet haar armen wijd. Een kleine twinkeling in haar ogen, want het is heel spannend, maar toch ook leuk.
”Nog een keer?”
Hij herhaalt de truc en nu verschijnt er zelfs een lach op haar gezicht. Pas na de derde en vierde keer lijkt ze zich papa’s grap weer te herinneren en ziet ze hem aankomen. Nu schatert ze het uit van de lach.
”Wahaaaa”, kirt ze. Hij moet er ook van lachen. Deze truc werkt altijd. Nu gaan ze samen op de bank zitten. Ze klapt in haar handjes; nog meer gekkigheid graag, papa! Hij doet het spelletje met de hobbeltjesweg. Bij ‘gat in de weg’ valt ze tussen zijn knieën richting de grond. Ze laat zich gewoon vallen, alsof ze niet weet wat er komen gaat. Terwijl ze dit spelletje bijna elke dag doen. Ik vraag me af of ze het zich echt niet meer herinnert en of ze dus oprecht elke dag weer verbaasd is over de spannende trucjes van papa. Zou ze er daarom lichamelijk niet op anticiperen, bijvoorbeeld door zich schrap te zetten of haar benen te strekken? Ook de hobbeltjesweg wordt pas echt leuk na een aantal herhalingen. Haar gelach moedigt hem aan. Nog gekker! Nog wilder, papa! Hij houdt haar omhoog en laat haar tegen zijn schouder aan vallen.
“Oeoe-hoeoeoe”, roept hij er hard bij.
Haar reflexen zijn niet goed, dus ze laat haar armen slap langs haar lichaam hangen en vangt zichzelf niet op. Het maakt niet uit, want hij weet precies hoe hard hij haar moet laten vallen. Hard genoeg voor de grap, maar zacht genoeg zodat ze zich niet bezeert. Ze komen op dreef. Ze moet nu al lachen bij het idee dat hij nog een keer iets geks doet. Ze kijken elkaar aan, haar felblauwe en zijn donkerbruine ogen glimmen van pret.
”Wahaaaa,” moedigt ze hem aan.
”Nog een keer?”
“Wahaaa, haaa!”
Ze krijgt de slappe lach en moet even hoesten. Het maakt haar niet uit, als hij maar wel doorgaat. Ze jutten elkaar helemaal op. Totdat hij niet meer kan praten van de lach en haar wangen rood van opwinding zijn. Uit haar mond drupt een kloddertje kwijl. Over een klein half uurtje is het bedtijd. Het is genoeg geweest. Met zijn mouw veegt hij haar mond af.
“Kom, nu gaan we even ontspannen.”
Hij pakt de iPad en zoekt een basketbalwedstrijd uit de NBA op. Zij mag op schoot meekijken. Haar kleine handje rust op de zijkant van de iPad, naast zijn grote hand. Ze hijgt nog een beetje na, maar nestelt zich al snel gemoedelijk in zijn armen. Geboeid kijkt ze naar het scherm en de mannen die erop aan het sporten zijn. Van het spel snapt ze niks, maar blijkbaar ziet het er wel heel aantrekkelijk uit. En nét als het spannend wordt, drukt ze op de homeknop.
”Oh, wat doe je nou?”
Ze is zich van geen kwaad bewust en kijkt hem met grote ogen over haar brilletje aan. Hij geeft haar een kusje. Het geeft niet, want zij is zijn meisje en hij is haar papa.

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch