Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Bitterballen en kanker

Door Charissa Moorrrees

‘’Hoe ambigu is dit? Ik huil elke dag omdat ik een maagverwijdering, borstamputatie en reconstructie moet doen terwijl hij dankbaar zou zijn als hij nog opties had om te leven.’’

Mijn neef ligt in het ziekenhuis vanwege zijn erfelijke diffuse maagkanker. Ik stuur een bericht naar mijn neef en vraag of ik wat eten voor hem kan meenemen, een pizza of misschien een broodje subway? Het maakt me niet uit, ik wil alles voor hem halen. Hij zegt dat het niet hoeft omdat hij niet kan eten want hij heeft al twee slangen in zijn maag zitten. Oh, natuurlijk ja! Je kan geen pizza eten als je een maagsonde in hebt. Ik haast me naar het ziekenhuis en hij ligt daar, hartstikke vrolijk. “Hee, hoe gaat het?” vraag ik. Wat een domme vraag denk ik meteen erachteraan want hij heeft immers stadium vier maagkanker dus gaat het waarschijnlijk niet écht goed. Ik kijk naar de slangen die door zijn neus lopen, zo zijn keel en maag in. Ik bedenk me ineens dat ook ik slangen door mijn neus zal krijgen over een tijdje, maar dan niet vanwege de kanker maar vanwege de maagverwijdering die ik krijg. Dan moet ik ook aan de sondevoeding. Ik moet er niet aan denken.

Mijn neef vraagt hoe het met mij gaat want hij weet dat ik bang ben voor die totale gastrectomie. Dat is een operatie waarbij mijn hele maag weggesneden en verwijderd wordt om vervolgens de slokdarm op de dunne darm te hechten: een totale gastrectomie met roux en y verbinding (zie afbeelding 1). Ik wil zeggen dat ik het leven oneerlijk vind en het oneerlijk vind dat ik een maagverwijdering moet doen als ik een lijdensweg en vroegtijdige dood wil voorkomen. Ik wil zeggen dat ik gewoon net als andere vrouwen wil zijn en dat ik gewoon mijn studie eens een keer wil afronden. Ik wil gewoon normale dingen doen; zoals sporten. Gewoon net zoals hij dat wou; een normaal leven! Ik wil zeggen dat ik boos ben dat mijn leven nu is, zoals het is. Maar ik kan het niet zeggen want ik heb helemaal niks te klagen vergeleken met hem. Het lijkt alsof hij mijn gedachten leest en zegt dat het leven oneerlijk is en het oneerlijk is dat wij dit moeten mee maken op zo’n jonge leeftijd. Ik kan alleen maar denken dat; het leven oneerlijk en keihard is.

Afbeelding 1. ‘’Total Gastrectomy with roux en y procedure’’ Bron: Canadian cancer society
Ondanks alle ellende is hij nog steeds positief en ik weet niet hoe hij het doet! Ik was al van de kaart toen ik hoorde dat ik een maagverwijdering moet doen, omdat ik vanwege het CDH1 gen 60-70 procent kans heb op erfelijke diffuse maagkanker en 40-50 procent op lobulair borstkanker. Toen ik die uitslag las in de brief van het ziekenhuis heb ik gehuild. Ik heb gehuild terwijl ik op de vloer lag in mijn huis, waar ik net met schoenen had gelopen. Schoenen waarmee ik ook nog even over een grasveld had gelopen die dag. Het interesseerde me toen helemaal niets of ik daardoor misschien hondenstront aan mijn gezicht zou krijgen. Keihard gehuild heb ik toen om dat ellendige nieuws dat mijn hele leven op de kop zette: ik bleek drager van een mutatie in het CDH1gen en dus grote kans op erfelijke diffuse maagkanker en lobulair borstkanker te hebben. Als ik nog kinderen wil dan moet ik dat via IVF en embryoselectie doen omdat dit gen autosomaal dominant overerfelijk is. Dat houdt in dat ieder kind 50% kans heeft op dezelfde gen mutatie. Al mijn principes kwamen plotseling ter discussie te staan. Misschien had ik ook al wel kanker bedacht ik me. Maar dat kunnen de artsen me pas vertellen nadat de hele maag eruit is gehaald en in plakjes is gesneden bij de patholoog. Ik was boos en huilde de hele dag.
Mijn neef vind het erg voor mij dat ik voor een duivels dilemma sta. Maar wat voor mij een duivels dilemma is zou voor hem een uitgemaakte keuze zijn; hij zou zo graag een maagverwijdering doen in plaats van doodgaan aan diffuse maagkanker. Hoe dubbelzinnig is deze situatie, bedenk ik me. Hoe ambigu is dit? Ik huil elke dag omdat ik een maagverwijdering, borstamputatie en reconstructie moet doen terwijl hij dankbaar zou zijn als hij nog opties had om te kunnen leven. Ondanks dat hij die opties niet meer heeft zoals ik die wel heb, zit het gewoon in mijn neef om positief te blijven.
Voordat ik wegga zegt hij dat hij gedroomd heeft over bitterballen. Bitterballen die in de lucht zweven maar hij kon ze niet aanraken. Ze roken heerlijk, hij wou ze pakken en opeten maar het lukte niet. Ik voel me rot want ik zou zo bitterballen voor hem willen halen ondanks dat ik vegetariër ben. Maar hij kan ze toch niet meer eten vanwege de maagkanker. We praten nog even over de dood en wat er na dit leven dan komt, we weten het eigenlijk niet zeker besluiten we beiden. Ik knuffel hem en zeg; ‘’nou tot later!’’.
Later is het moment dat ik zijn dode lichaam knuffel. Het voelt koud aan. Hij is er niet meer. Hij is dood. Ik huil. Ik ben verdrietig en boos! Waarom gebeurt dit? Een aantal dagen later is zijn crematie en ik hoor het nummer burn baby burn op de achtergrond. Ik moet lachen. Ik glimlach terwijl ik keihard huil. Het is echt iets voor hem om burn baby burn op zijn crematie te draaien. Lachwekkend en verdrietig te gelijk. Tijdens zijn crematie is er ook een camera-ploeg aanwezig omdat hij tijdens zijn kankertijd mee deed aan een tv programma. Daar werd hij gekoppeld aan iemand die depressief was en niet meer wou leven. Omdat mijn neef dood zou gaan aan kanker maar dus wél wilde leven hoopte hij zijn levenslust nog door te kunnen geven aan deze persoon. Ik weet niet of dat gelukt is, maar in april komt het programma op tv dus het zal mij benieuwen.

Er komt een schaal met bitterballen langs, een vrouw van de uitvaartonderneming vraagt of ik een bitterbal en een borrel wil. Ik drink liever geen alcohol, maar wat kan het nou voor kwaad? Ik pak twee glazen wijn, ik drink ze helemaal op. Omdat mijn neef dat fijn zou vinden. De bitterballen laat ik wel even staan, ik ben immers nog steeds een vegetariër. “Kan het kwaad dat ik alcohol drink tien dagen voor mijn operatie?” Vraag ik aan mijn oom die ook een paar weken geleden zijn maag heeft laten verwijderen en een bitterbal naar binnen werkt. “Nee hoor” zegt hij.

Na de dood van mijn neef en zijn crematie interesseert het me ook niet meer wat er verder gaat gebeuren met mij en de operatie. Ik besluit nog even volop te genieten van mijn gewone leven, ik besluit te genieten van mijn laatste dagen met maag en nog even keihard te eten en bestel een dikke pizza.

Wordt vervolgd.

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch