Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Boemerang

Door Tyche Zinnia Tjebbes

Hij glijdt bijna van het klaptrappetje, slaat de camperdeur hard achter zich dicht en loopt om de camper naar de achterzijde. Zijn windjack ritst hij dicht, tot vlak onder zijn neus. Hij opent de klep, die meteen weer dichtvalt, zijn vinger ertussen. Verdomme! Hij trekt de klep weer open en rukt de toiletcassette eruit. Uitwerpselen vermengd met chemicaliën. Een vermenging van de twee kanten van de mens. Het fysieke; het dagelijkse, het banale. En het denken. Het doorgronden van ingewikkelde chemische processen, zoals de werking van Nitraat op de menselijke feces. Het mengsel klotst tegen de rand. Na hun ruzie had Kyra zijn weekendtas over de drempel van hun net afgebouwde watervilla op IJburg geschopt en de sleutel van de camper naar zijn hoofd gesmeten. Misselijk werd ze van hem. Zeekoeien met uitgezogen uiers noemde ze wat ze op zijn computer had gevonden. Schaamte had hem weggesmolten, als een plasje was hij van zijn stoel gegleden. Toen hij de kamer uitliep kwam ze achter hem aan. “Als jij dít wil, hoe moet ik me dan voelen?” had ze geschreeuwd. Hij wilde het niet. Ook hij begon bij de achttienjarige maagden met hertenogen, maar als vanzelf, alsof hij werd overgenomen door een onbekende perverseling, bleef hij doorklikken. Grotere borsten. Grotere billen. Voller. Meer.
Vanaf het camperveldje loopt hij naar het toiletblok. Wegzakkend in de modder ziet hij pas hoeveel schade de storm vannacht heeft aangericht. Overal ingezakte koepeltenten met tentstokken als dode pootjes omhoog. Aan de boomtakken en over campingstoelen hangen slaapzakken en kleren te drogen. Jonge backpackers schuiven weggedoken in hun capuchon over het terrein. Zo te ruiken zijn de jointjes droog gebleven. De saamhorige vakantiesfeer die hier tot gisteravond heerste heeft plaatsgemaakt voor een ieder voor zich overlevingsoefening.
Hij vindt zichzelf een goede echtgenoot. Onthoudt haar verjaardag. Repareert alles waar ze maar naar wijst. En al jaren neemt hij genoegen met de chagrijnige seks. Met hoe ze plichtmatig haar onderbroek omlaag trekt en aan één voet laat hangen. Zodat ze die, als ze klaar zijn, gemakkelijk weer aan kan trekken. Hij maakt er geen punt van. Nemen wat er is. En niet denken aan wat er niet is? Is dat niet wat een huwelijk … “Wat een klotebende hè?” Hij schrikt op. Het is Trudie. Ze zet haar dweilstok tegen de muur en komt tegenover hem staan De blauwe Crew Camping Zeeburg-trui zit strak om haar lijf. Ze reikt naar de cassette.
“Geef maar, ik ben wel wat gewend.”
Hij sputtert tegen maar geeft haar toch de tank. Ze loopt weg. De zwarte legging, strak om haar stevige benen, perst haar billen samen. Billen die schreeuwen om bevrijd te worden. Hou toch op man. Hoe oud is ze wel niet? Hij draait zijn gezicht richting de koude wind. Zijn gedachten maken hem ziek. Nog een reden om hier weg te gaan. Twee weken is genoeg. Hij heeft een huis. Alles door Kyra uitgezocht, maar het is zijn huis. Hij loopt terug naar het lege camperveldje. De rest van de campers is vanochtend vroeg al vertrokken. Ik ben een boemerang, denkt hij. Mijn vrouw flikkert me weg, ik kom vanzelf weer terug. Hij klimt het trappetje op. Deze zomer rook het in de camper naar lavendel en verse koffie en struinden ze samen Franse brocante marktjes af. Nu ruikt het er muf. De gordijntjes, door Kyra zelf genaaid, blijven dicht. Vieze vaat in de wasbak. Hem maakt het niets uit, maar hij kan zo niet terug, dan begint het gezeik van voor af aan. Zijn vieze kleren stopt hij in een vuilniszak. In het kastje zoekt hij naar een afwasborstel. Er wordt geklopt. Hij schrikt en stoot zijn hoofd. Wat een rotding zo’n camper. Alles net te klein. Middeleeuws. Hij trekt de deur open. Trudie.
“Je stront-la heb ik teruggestopt,” zegt ze.
“O. Fijn. Bedankt”
“En ik heb ballen voor je.”
Ze houdt haar tupperwarebak omhoog.
Hoofdschuddend had ze geconstateerd dat hij een man alleen was, twee weken geleden, toen hij net had ingecheckt. Een man die voor zichzelf moest zorgen. Vanaf dat moment had ze hem zelfgemaakte gehaktballen gebracht. Met aardappelpuree of lof. Of snijbonen. Jus in een apart bakje. Het smaakte hem goed. Echt eten.

“Ik kom even binnen,” zegt ze.
Ze klimt naar binnen, zet de ballen op het aanrecht.
“Ik ga terug naar huis,” zegt hij. “Een beetje opruimen en dan ga ik.”
Ze kijkt om zich heen. Dan kijkt ze hem aan.
“Ik heb je zien kijken,” zegt ze.
“Wat bedoel je?” Zijn hoofd gloeit, zijn blik glijdt over haar lichaam. Snel stuurt hij zijn blik naar het kleine aanrecht. Opruimen en inpakken. Vanmiddag gaat hij naar huis. Ze geeft geen antwoord, loopt achteruit naar het hoge bed, draait zich om en begint erop te kruipen. Dat gaat niet soepel. Hij wil haar te hulp schieten, maar blijft staan waar hij staat. Hij kan niet om haar billen heen, waar hij ook kijkt. Ze zijn te groot. Uiteindelijk lukt het haar. Ze gaat liggen, op haar zij, ondersteunt haar hoofd. De lijnen van haar lichaam golven over het bed. In gedachten glijdt zijn hand erlangs. Dan rolt ze op haar rug, kijkt naar boven.
“Grappig zo’n roze plafond.”
“Niet mijn idee,” zegt hij zacht.
Ze ligt diep in het matras, gaat voorlopig nergens heen. Geruisloos klimt hij op het bed. Als hij geen geluid maakt bestaat hij niet. Hij buigt zich over Trudie en zonder haar aan te kijken ritst hij heel voorzichtig haar Camping Zeeburg vest open. Ik bekijk alleen de borsten, denkt hij. Een zwart bloesje. De knoopjes staan op springen. Hij knoopt het bloesje open, probeert haar bh van achter los te maken. Het lukt niet. Ze komt omhoog, trekt geroutineerd haar trui en blouse uit, maakt haar bh los en gaat weer liggen. Dan trekt ze de bh weg. Haar borsten vallen opzij. Hij aarzelt. Buigt naar voren. Tilt er één voorzichtig op. Zwaar in zijn hand. Pakt de ander. Hij duwt de borsten tegen elkaar en kan zich niet langer inhouden. Hij likt ze, wiegt ze zachtjes heen en weer en brengt zijn gezicht ertussen. Ouderwetse zeepgeur, beetje zweet, bakvet. Eventjes blijft hij zo liggen en dan als door een wesp gestoken komt hij omhoog. Pakt haar dijen vast en stroopt de zwarte legging van haar benen. Trekt zijn joggingbroek uit. Zijn lul hard, recht vooruit. Een kort moment realiseert hij zich wat hij doet. Wie daar ligt. Maar dan neemt de opwinding het over en verdwijnen al zijn gedachten in een brede stroom geiligheid. Hij trekt haar witte slip omlaag en duwt zich langzaam naar binnen. Ze kreunt. Hij gaat op haar liggen. Een warme wolk om in weg te zakken. Hij verroert zich niet, voelt zijn lid in haar kloppen, tot hij het niet meer houdt en begint te stoten. Stoten zonder inhouden, een wand van kussens, hij blijft gaan, minutenlang. Dan pakt zij hem vast, draait hem op zijn rug. Hij schrikt ervan, maar blijft liggen, wacht af. Ze veegt wat zweet van haar voorhoofd en gaat op hem zitten, zakt naar beneden. Hij wordt verzwolgen, opgeslokt door het zachte vlees. Hij houdt het niet meer, komt klaar.
In de verte hoort hij haar iets mompelen, haar vingers glijden over zijn gezicht. Hij zweeft. Tot hij tegen een muur klapt. Zijn pa. Op zijn trouwdag. Een vaderlijke arm om hem heen: “Goed gedaan jongen,” zegt hij terwijl ze samen naar zijn aanstaande kijken, naar Kyra, in de kanten jurk, met de losse bandjes over de schouder, open rug, gladde stof strak om haar wespentaille.
Hij opent zijn ogen. Trudie buigt naar voren, haar borsten hangen vlak boven zijn gezicht. Blauwe aderen. Hij voelt hoe traanvocht zijn ogen vult, twee kleine meertjes. Hij ziet troebel. Dan gaat ze naast hem liggen, het bed beweegt, de meertjes lopen leeg. Ze veegt het water van zijn wang, maakt een sussend geluid en brengt dan zijn hand tussen haar benen. Hij aait haar gladde ingang. Heel voorzichtig gaat hij met twee vingertopjes heen en weer. Zo zacht. Dan steekt hij zijn vingers naar binnen. Aangenaam warm. En nog één, dan al zijn vingers. Trudie ademt zwaar. Hij wil zijn hele hand naar binnen duwen, en dan zijn arm, zijn hoofd, zijn romp, en de rest van hem, hij wil in zijn geheel naar binnen. Geen wind. Geen geluiden. Alleen het zachte ruisen van haar bloed door haar aderen. Slapen zonder dag en nacht. Vergeten.

1 reactie

Lehti Paul

woensdag, 22:11

‘Zo te ruiken zijn de jointjes droog gebleven. ‘
🙂
Heb helaas geen facebook, dus kan het verhaal niet liken.

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch