Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Bucket list

Door Wendy van der Meer

Bucket list

Het was ondertussen alweer bijna drie maanden geleden dat Bram het hoorde. De pijn die hij continu voelde in zijn rug bleek ernstig. De dokter vertelde hem dat hij die ziekte had waar iedereen bang voor was. Het was ook al uitgezaaid. Hij was niet meer te redden. Ze konden het niet met zekerheid zeggen, maar waarschijnlijk had hij nog drie tot zes maanden te leven. Eventueel kon hij kiezen voor een stevige chemokuur, wat zijn leven iets zou verlengen. Daar had Bram niet lang over na hoeven denken; hij wilde zijn laatste maanden niet zieker doorbrengen dan nodig was.

Onderweg naar huis had hij zijn leven overdacht. Zou niet iedereen dat doen, na zulk nieuws? Hij had een lichte paniek gevoeld, niet eens zozeer vanwege het feit dat hij dood zou gaan, maar meer vanwege het gevoel te weinig geleefd te hebben. Hij was zo iemand die altijd voor de veilige weg had gekozen. Een degelijke studie en daarna een nog degelijkere baan in de stad waar hij gestudeerd had. Acht jaar werkte hij nu al in een baan zonder veel uitdaging. Hij woonde in een klein appartement dat hij gemakkelijk kon betalen. Hij had een paar vrienden waar hij wel eens wat mee ging eten of drinken. De laatste relatie die hij gehad had was niet uitermate spannend geweest en nu alweer twee jaar geleden afgebroken. Hij wist niet eens meer precies waarom.

Bram had het idee dat hij van binnen best levendig en interessant was. Hij wist alleen niet goed hoe hij dat naar buiten moest laten komen. Als hij er nu niet aan begon, zou het er nooit meer van komen, had hij bedacht. Opnieuw had dat paniekerige gevoel zijn keel dicht geknepen.

Thuis gekomen was hij op zijn bank gaan zitten en had hij om zich heen gekeken. “Bram was betrouwbaar en had een keurig appartement”, zouden ze over hem zeggen op zijn begrafenis. Veel meer was er niet te vertellen. Het gevoel van onrust had zich van binnen opgebouwd. Het moest echt allemaal anders, zijn laatste maanden. Hij had een blocnote gepakt en was aan zijn kleine eettafel gaan zitten. Punt één: baan opzeggen en vakantie opnemen. Ze moesten maar begrijpen dat hij zijn resterende tijd niet op kantoor ging zitten. Punt twee bestond uit het verkopen van zijn spullen en het opzeggen van dat suffe appartement. Samen met zijn spaargeld – aan vakanties of andere grote uitgaven had hij nauwelijks gedaan – zou dat een behoorlijk bedrag moeten opleveren. Punt drie had hij bijna over het hoofd gezien. Hij had geen sterke band met zijn ouders, maar hij zou hen toch moeten informeren. Dat waren zijn praktische punten. Vervolgens had hij zijn verbeelding de vrije teugel gegeven. Wat wilde hij nog? De ideeën vlogen door zijn hoofd. Alles! Er was zo veel waarvan hij altijd had gedacht dat het nog wel zou komen.

Terugdenkend aan die avond met zijn blocnote een paar maanden terug, keek Bram eens om zich heen. Hij zat in een relaxte stoel op een terras bij een hippietentje. Hij keek uit over het strand, de zee en de ondergaande zon. Naast hem zat een bijzonder aantrekkelijke vrouw. Hoe heette ze ook alweer?

Nadat hij de praktische zaken geregeld had, was hij begonnen met een huttentrektocht in de bergen. Dat was in juni geweest. Hij had bedacht dat hij de fysiek inspannende dingen op zijn lijst maar eerst moest afstrepen. Later zou het misschien niet meer kunnen. De uitdaging van de trektocht had hem geprikkeld en door de gemoedelijke sfeer in de hutten was hij uit zijn schulp gekropen. Aan het einde van die tien dagen had hij meer zelfvertrouwen en begon hij zonder enige moeite een gesprek met een wildvreemde. Daarna had hij een parachutesprong gedaan en was hij gaan skiën op een gletsjer, terwijl hij al sinds zijn zeventiende niet meer had geskied. Hij ontdekte dat hij oprecht kon genieten van avontuur en actie, niet alleen in gedachten, maar ook in het echt. Daarna was hij een paar weken bezig geweest met het bekijken van unieke plekken op de wereld. Hij was naar het Rode Plein in Moskou geweest, naar de blauwe moskee in Istanboel, de Pyramides van Egypte. Hij had gedacht dat die plekken hem iets zouden brengen, maar dat bleek een vergissing. Die ervaringen waren niet erg verheffend geweest, misschien ook door de mensenmassa’s die overal aanwezig waren. Wel had hij ontdekt dat er iets veranderd was in zijn uitstraling. Hij had altijd moeite gehad met het benaderen van vrouwen. Nu benaderden zij hem. Hij had sinds de huttentocht al de nodige bijzonder plezierige nachten beleefd. Hij grinnikte terwijl hij er aan terug dacht. Wie had dat nu ooit gedacht?

Na de lichte desillusie van de wereldberoemde bezienswaardigheden veranderde Bram zijn plannen. Hij ging terug naar het opdoen van ervaringen. Hij had gedoken in de Rode Zee, wat hij echt geweldig had gevonden. Hij had paella gegeten in Valencia en flamencobarretjes bezocht in Sevilla. En nu was hij op Ibiza. Na een paar nachten feesten had hij een rustiger gedeelte van het eiland op gezocht. Hij bleek zich wel thuis te voelen in deze hippiesferen. Carmen! Zo heette de dame naast hem. Hij had haar die middag ontmoet, ze hadden samen gegeten en als hij zich niet vergiste zouden ze samen de nacht doorbrengen op haar kamer. Zijn glimlach verbrede zich. Dat het leven toch zo goed kon zijn!

De volgende dag nam hij uitgebreid afscheid van Carmen en ging naar zijn eigen hotelkamer om zijn spullen te pakken. Wat zou hij nu eens gaan doen? Terwijl hij onder de douche stond te genieten van de straal op zijn lijf, besefte hij zich dat hij al een week of drie geen last meer had van zijn rug. Zou dat het volgende stadium zijn, dat de pijn juist verdween? Nu hij er eens goed over nadacht moest hij bekennen dat hij zich eigenlijk nog nooit zo goed had gevoeld, geestelijk niet, maar fysiek ook niet. Toch vreemd, gezien het feit dat het nu toch ieder moment voorbij kon zijn. Toen hij onder de douche vandaan kwam zag hij dat hij een e-mail bericht had van het ziekenhuis. Ze hadden hem op allerlei manieren geprobeerd te bereiken. Of hij alsjeblieft contact met hen op wilde nemen voor een afspraak. Hmmm, dat gaf hem een wat ongemakkelijk gevoel. Wat konden ze hem nu nog te vertellen hebben? Aan de andere kant, even naar Nederland, misschien een drankje doen met zijn vrienden, was ook niet verkeerd. Hij belde het nummer van het ziekenhuis.

Verbijsterd zat Bram een paar dagen later tegenover zijn arts. De man had een kleur als een boei en putte zich uit in excuses. Het gebeurde echt nooit, dat ze zo’n fout maakten. Behalve nu dan. Na een halve minuut voor zich uit te hebben gestaard, begon Bram te lachen. Harder en harder lachte hij, tot de tranen hem over zijn wangen liepen en hij de spieren in zijn buik voelde. Hij stond op en liep naar de arts toe, die achter zijn bureau zat. De man keek hem wat bevreemd aan en dook eerst een beetje in elkaar toen Bram zijn hand uit stak. Toen hij zag dat Bram hem geen kwaad wilde doen stak hij wat twijfelend ook zijn eigen hand uit. Bram schudde deze enthousiast.

‘Man’, zei hij, ’je hebt mijn leven gered. Dankjewel! Ik was vast doodgegaan van verveling, als jij je gegevens niet door elkaar had gehaald. Niemand is ooit zo gelukkig geworden van een verkrampte rug.’ Hij liet de arts verbouwereerd achter en liep met een stralend gevoel het ziekenhuis uit. Hij had zijn hele leven nog voor zich en wist nu hoe hij daar wat van kon maken.

geen reacties
0 Fictie

Rauwe pijn

Sahar Noor

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam