Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Chopin

Door Aldred Bearsson

Chopin

De man wrong zich in allerlei bochten. Hij legde zijn arm drie keer om zijn middel, klapte zijn benen in en propte zijn nek onder zijn oksel. Terwijl hij met zijn tenen een stukje vlees uit zijn gebit peuterde en met een vrije hand een mazurka speelde vouwde hij zich gestaag op tot A4-formaat – wat nog niet eenvoudig was gezien zijn corpulentie. Hij was een alledaagse verschijning, die niet echt opviel en er alles aan deed dat zo te houden. Dus toen zijn buurman hem vroeg of hij diens aap uit zijn mouw wou halen, twijfelde hij geen moment en greep de man bij zijn keel, roepende: er zit geen aap in jouw mouw, jij leugenaar! De buurman stak zijn hand diep in zijn mouw, ervan overtuigd dat zijn leugen de waarheid had gesproken. Maar inderdaad, daar zat geen aap. Kwaad keek hij naar de man, die hem doorverwees naar het oud-Hollandse kabinet waarop een grote, zwarte, harige aap met zijn benen bungelend over de kastrand geringschattend de twee Chinese kopvazen bestudeerde. De buurman slaakte een kreet en liep stuiterend weg. De man begon zich op te vouwen tot A3-formaat en zag tussen zijn benen door hoe de aap achter de buurman aansjokte en stiekem in diens mouw kroop.

De man zocht een vrouw om te beminnen. Bemind worden hoefde niet, dat scheelde weer tijd. Hij wilde een vriendin die hij kon dienen en die hij op verzoek zou wassen, van top tot teen met een hard schurend sponsje, wat hij kon combineren met een schrobbering van de badkamer – daar hoefde zij niets van te merken. Hij zag het helemaal voor zich: hoe hij haar zou aankleden, hoe hij voor haar zou koken, hoe hij het voedsel in haar mond zou laten glijden, hoe hij voor haar zou dansen en zijn vele andere kunsten zou vertonen. Maar hij kon niet dansen en hij had evenmin andere kunsten te vertonen. Omdat hij haar nu al teleurstelde besloot hij het contact te verbreken. De volgende dag lag er een briefje op zijn deurmat, waarin zij hem hier hartelijk voor dankte.

De man besloot dat het tijd was om te sterven. Hij verzocht de eeuwigheid hem van de klif te duwen. Voorkomend als altijd, ging hij alvast op het randje staan, de op postcode gesorteerde rouwkaarten stevig tegen zich aangeklemd. Vriendelijk zwaaide hij terug naar de strandgasten beneden hem. Het was koud. De man wachtte en wachtte, en wachtte. Zijn lange armen, meermaals om hem heen geslagen, warmden hem voldoende om weer in beweging te kunnen komen. Thuis zette hij zich in een fauteuil. Hij zocht graaiend naar de afstandsbediening en keek zijn serie.

De man besloot niets meer te besluiten. Maar dit besluit hield niet lang stand. Logisch, mompelde hij, terwijl hij naar de keuken hupte. Daar stond een grote, zwarte, harige aap in zijn kastjes te rommelen. Ik zoek een theezakje, zei de aap. Ik gebruik losse thee, antwoordde de man en hij wees op de theebus op het aanrecht. De aap begon de inhoud van de bus over de vloer uit te strooien. De man bekeek hem eens goed: hij deed hem aan iemand denken. De aap sloot de bus en plaatste hem terug op het aanrechtblad. Zo, zei hij, nu ben ik weg. Maar hij bleef staan en lachte zijn tanden bloot. Ik ben bang, zei de aap. De man dirigeerde hem naar buiten, hem daarbij bemoedigend op de schouders slaand. Het valt wel mee, zei hij, het valt wel mee. Binnen keek de man zuchtend om zich heen. Met veger en blik ruimde hij de thee op. De aap had met grote uithalen OP gestrooid.

De man besloot dat het leven leuk was. En het leven werd leuk. Soms gaf hij feestjes. Op een dag was hij dood. Een grote, zwarte, harige aap mocht zijn as uitstrooien. Dat deed hij uiterst geconcentreerd.

geen reacties
0 Fictie

Rauwe pijn

Sahar Noor

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam