Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Congo DRC, the land of Hugues Nkulu

Door Jo-Ann Monsels

Niet zo lang geleden woonde er een koning in het dorp Bunkeya. Koning Msiri had vanuit Tanzania de olifanten gevolgd en zodoende het dorp ontdekt. Het dorp was een strategische plek om met zijn warriors te vechten tegen de invasie uit het noorden. Deze koning had in totaal 600 vrouwen en bijvrouwen, waaronder Maria de Fonseca, een blanke Portugese. In die tijd was het een vorm van machtsvertoon onder Afrikaanse koningen om een blanke vrouw te bezitten. Deze vrouw was een krijgsgevangene geweest en hij had haar ingeruild door Afrikaanse goederen te geven aan haar schuldeisers. Er heerste zekere hiërarchie onder de vrouwen van de koning. Op de eerste plaats kwam de Afrikaanse queen die hem zijn oudste zoon gebaard had. Op de tweede plaats kwam Maria aan wie hij de bevoegdheid had gegeven om over een deel van zijn handelsgebied te heersen. Zijn handelsgebied strekte over delen van het huidige Congo DRC en Tanzania. De koning had vooral ook bijvrouwen die allemaal hielpen bij het handeldrijven voor hem. Met Maria, zijn blanke vrouw, had hij geen kinderen.

Op een dag zei de koning aan zijn oudste zoon dat ze binnenkort een verre reis zouden maken. De zoon was al vaker met hem gaan jagen en hoopte dat ze dat op deze reis ook zouden doen. Iedereen sprak vol lof over de jacht kunsten van de prins. Maar er was een probleem dat de ‘quality time’ tussen vader en zoon verhinderde: de koning weigerde de Belgische vlag te hijsen in zijn dorp. Hij was van mening dat de vlag die wapperde in een dorp aantoonde welk land de eigenaar was van die plek. Koning Msiri wilde niet toegeven aan de noordelijke invasie. Nu was kapitein Boston reeds meerdere keren komen aandringen dat hun vlag ook in het koninkrijk van deze koning zou wapperen. Koning Msiri hield echter voet bij stuk dat het niet mogelijk was. Meerdere keren ging hij vergaderen en bidden op de hoge berg iets van het dorp vandaan. Daar kwamen dan alle mannen samen om de voor en nadelen van de Belgische vlag in hun dorp te bespreken.

Op een avond hadden de mannen weer zo’n bijeenkomst. Het was de avond nadat de koning aan zijn zoon had verteld dat ze binnenkort een verre reis zouden maken. De bijeenkomst was zeer gespannen. De koning regeerde al 40 jaar over Bunkeya village en wilde zijn macht niet delen met het noorden. “Over my dead body, no foreign flag will be in this kingdom”. Iedereen kreeg een wit kleed omgewikkeld om de eenheid aan te tonen. Ook aten de mannen samen om de broederschap aan te tonen. De prins mocht uit hetzelfde bord eten als zijn vader, wat ongebruikelijk was. De aanwezige mannen vroegen zich af waarom de koning toeliet dat zijn zoon met hem uit een bord at. Je kon alleen uit een bord samen eten, indien je een lot wilde delen. Hij vertelde hen dat ze hun magische krachten zouden bundelen in de strijd tegen de Belgen.

De soldaten van kapitein Boston vielen de koning anders aan dan hij gedacht had. Via Maria kwamen ze achter alle strategische plekken van het koninkrijk en beschoten de koning meerdere malen. De prins gebruikte zijn jachtkunsten ook tegen de soldaten van kapitein Boston. Hij slachtte de soldaten alsof ze wildvlees waren. Toen Maria zag dat de soldaten verloren, sneed ze het magisch wapen af van de koning. Nu was de betovering verbroken. Zowel koning Msiri als zijn zoon stierven in die strijd… Nu begrepen de dorpelingen waarom de koning had verteld dat hij met z’n zoon een verre reis zou maken. Machteloos keken ze toe hoe de Belgische vlag vele doden had veroorzaakt in het koninkrijk.

De bovengenoemde politieke spanning van 1891 was gesprek van de dag bij Hugues Nkulu die avond. Samen met Chinese en Congolese studenten hadden we kort daarvoor Bunkeya village bezocht om de ruïnes van het koninkrijk te zien. De graven in het dorp waren stille getuigen van de tol die politieke spanningen kunnen eisen.

Ook op dat moment was Congo DRC politiek onstuimig. Ongetwijfeld had de politieke situatie ook invloed op de gezinssituatie. Ik keek naar de headshake van Hugue en zijn vader die ex-districtscommissaris was. Ze stonden beiden en rolden hun voorhoofden tegen elkaar. We moesten uit respect allemaal gaan staan toen de vader naar binnen kwam. Hij en z’n pa wreven hun voorhoofden tegen elkaar bij wijze van groet. We gaven die meneer van middelbare leeftijd allemaal een hand. “Are you guys enjoying yourselves?” Hoe kon het ook anders bij zo’n rijkelijk gedekte tafel. De vader straalde gezag uit. Hij deed zijn familienaam eer aan. Volgens Hugues betekende Nkulu, koning in het dorp waar zijn vader afkomstig was. De band tussen vader en zoon deed me denken aan de oude koning van Bunkeya. Ook in Congo waren politieke spanningen, ook al overstegen ze dit keer dorpsniveau of het niveau van een koninkrijk. Hoe zouden deze spanningen de relatie tussen vaders en zonen beïnvloeden? Stuurden de vaders hun zonen ook op een verre studiereis om ze een betere toekomst te bieden. Bleven de families dan nog hecht? Of was de levensverwachting sterk verminderd. Ik weet dat meerdere jongeren in aanloop van de verkiezingen zijn gedood of in de gevangenis zijn beland. Welke vlag was het leven van deze Congolezen aan het verzuren?

Ook onder deze omstandigheden wilden vaders hun zonen beschermen tegen politiek geweld. Een verre studiereis bijvoorbeeld kon jongeren beschermen tegen alle onzekerheid die dit geweld kan meebrengen voor het leven van jonge mensen. Ik begreep heel goed dat Congo DRC net als het oude koninkrijk beroofd werd van haar jonge sterke mannen. Dit keer was de situatie subtieler via body drain en brain drain, maar het resultaat zou hetzelfde zijn. Een land met minder sterke mannen.

Aangezien Hugues en ik niet machteloos over de situatie wilden praten, bespraken we ook dat educatie kan bijdragen aan duurzame ontwikkeling in een land. Indien analfabetisme via wereldpartnerschappen tegen gegaan kan worden zijn we al een stuk verder om de randgedeelten van kwetsbare samenlevingen te scholen. Wereldpartnerschappen konden misschien de politieke spanningen deels omzeilen, door een niet-gouvernementele aanpak. Aan het eind van de maaltijd hielden we elkaars hand. Ik was me bewust van de sterke handen van Hugues. Ik voelde eenheid aan die tafel en wilskracht om onze vaderlanden te helpen opbouwen, tijdens en na een buitenlandse studie of een lang verblijf buiten het eigen land…

1 reactie

Lu-Ann M.

maandag, 11:58

Byzonder Voortreffelijk gedaan.
Heel mooi en spannend verhaal.

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch