Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Curriculum Vitae

Door Johannes Westendorp

Ernesto Omar Reyes wordt geboren op 21-04-1971 in een privé-kliniek in de Peruaanse havenstad Callao.
Met dit eerste feit zal iedere levensloop die hij ooit zal schrijven moeten beginnen. Gevolgd door: Colegio Peruano Británico (1976 – 1988) en Universidad Ricardo Palma: tolk en vertalers-opleiding Engels – Spaans (1988 – 1993).
Voor het keuzevak Duits neemt hij in zijn vierde jaar deel aan een internationaal uitwisselingsprogramma met de Humboldt Universität, Berlijn. Daar belandt hij in de belangrijkste zes maanden van zijn leven – het soort periode waarvoor nooit plaats is op een cv. Op weg naar het Internationales Büro ziet hij voor het suikerwitte marmerwerk van de negentiende-eeuwse hoofdingang Hannah. Springerig als een veulen, half uitgevlakt door een laagstaande oktoberzon, flitsen in het glas van het brilletje dat ze in die jaren draagt en dat al snel opduikt in zijn dromen, ‘s nachts, in het onwennige kamertje boven de videotheek.
In het licht van dit vroege geluk is het vervolg van zijn opleidingen begrijpelijker:
Universiteit van Utrecht / James Boswell Instituut, cursus Nederlands als tweede taal, afgesloten op C2 niveau (1994 -1996).
ITV Hogeschool voor Tolken & Vertalen Utrecht, profiel vertaler/tolk Spaans (1994 – 1998).
Natuurlijk is ook zij daar, in Utrecht. In de woonkeuken van het studentenappartement op de hoek van de Abel Tasmanstraat blijft het licht aan tot diep in de nacht en ‘s zomers klinkt door de geopende ramen een vrolijke potpourri van talen.
En dan is er nog het jaar aan de Universiteit van Utrecht – propedeuse Media en Cultuur (1999 -2000). Een van die appendix-achtige aanhangsels van het leven die zich achteraf maar moeilijk in een lopend verhaal laten passen.

Zijn taalvaardigheden somt Ernesto Omar Reyes zo vroeg mogelijk op – nog vóór zijn Tvcn PEOC-trainingen Interceptietolk.
Spaans: moedertaal; letterlijk. De taal van versjes en kinderliedjes met zachte stem. Taal van oudste herinneringen. Diep ingesleten. De taal waarin wordt gerekend en gevloekt.
Nederlands: vadertaal. De uitzondering, gesproken als liefkozing aan tafel, over de hoofden van de kinderen heen. Papa zegt iets voor en mama probeert de stugge keelklanken te imiteren met een gespeeld wanhopig gezicht en het is overduidelijk dat hier sprake is van geheime formules die maken dat bedtijd een stuk eerder valt. Het is de taal die na de dood van de vader in 1984 wordt vergeten en jaren later opnieuw wordt geleerd, onwennig, als een onbezorgbaar gebleken en dus geretourneerde brief.
Engels: grammaticaal vlekkeloos, hoewel niet zonder licht accent. Een technische taal, alomtegenwoordig. Engels is de nulmeting van iedere communicatie, heeft zijn kleur verloren zoals de piano zijn kleur verliest voor klassieke musici die tijdens de solfège-les de voorgespeelde intervallen moeten noteren.
Duits: Het kan gebeuren op een zomerdag aan zee dat een vrouwenstem in de toeristische menigte achter hem met een enkele Duitse zin een kramp van herinneringen door zijn buik jaagt. Het gevaar kan in een woord of frase schuilen, maar vooral in een bepaald soort stembuiging – meisjesachtig onzeker of verongelijkt vragend.

Zijn werkzame leven dan. Dat begint in 1984 of 1985: Zaterdagen en vakanties op het kantoor van een oom op het terrein van het nationale havenbedrijf ENAPU. In eerste instantie wordt hij ingezet voor administratieve opruimklusjes maar al vrij snel ook als officieuze brandjesblusser in kwesties van Babylonische spraakverwarring tussen strak gestreken havenbeambten en een bonte stoet zeelieden uit alle windstreken.
In 1992 volgt een stage bij een bureau in Callao gespecialiseerd in vertalingen van gebruiksaanwijzingen van consumentenelektronica. Het perspectief op een leven in tochtige havenkamertjes, hoestende collega’s, een onophoudelijke stroom deadlines voor stervenssaaie teksten en dat in een stad die negen maanden per jaar is toegedekt met mist en wolken drijft hem regelrecht tot wanhoop. Zozeer dat hij – staande voor het prikbord van Bureau Buitenland van de universiteit – tot een van de uitzonderlijke, impulsieve beslissingen van zijn leven komt.
1993: Allerlei baantjes. Totaal onbelangrijk in dit seizoen van seks, strelingen en dronkenschap. Experimentele Europese cinema en lange weekenden waarin iedere seconde samen wordt geademd.
1997: Eerste vertaal werkzaamheden in Nederland. Freelance opdrachten voor een groothandel in Mediterraanse delicatessen. Het is het jaar waarin hij met Hannah een flatje huurt. Het jaar waarin hij begint met het maken van foto’s en later filmopnames die hij aan niemand laat zien. Het jaar waarin aan veel gebrek is maar niet aan chorizo en Gordal olijven. Het jaar waarin hij Hannah ten huwelijk vraagt.
1999: Deeltijd aanstelling bij Iberica Import op de afdeling Logistiek. Ze kopen samen een appartement in Utrecht Lunetten. Op een ochtend in april, een maand nadat ze zijn verhuisd hoort hij een Duitse vloek van ongeloof uit de badkamer. Hij schiet te hulp in de veronderstelling dat zijn vrouw is uitgegleden maar maar vindt haar zittend op de rand van het bad. Ze houdt hem een dubbel gestreepte zwangerschapstest voor de neus, als een openbare aanklacht.
2001: Hij wordt niet aangenomen op de kunstacademie. Op kantoor is het werk rustig en geordend. Thuis zijn de nachten zonder slaap, de woonkamer vol kinderspeeltjes.
2002: Ergens in februari wordt hij opgebeld door een vroegere studiegenoot die vraagt of hij bekend is met de wet BOB en misschien per direct beschikbaar voor een spoedklus in de tapkamer van de Nijmeegse politie. BOB? In de tapkamer? In eerste instantie denkt hij aan lollig eufemisme waarmee corpsballen elkaar trakteren op een avondje gebral, maar de stem aan de andere kant van de lijn legt hem snel en ongeduldig dat het hier gaat om Bijzondere Opsporingsbevoegdheden. Dat de internationale georganiseerde criminaliteit helaas weinig gebruik maakt van het Nederlands bij het maken van mondelinge afspraken en dat er landelijk een structureel tekort is aan gekwalificeerde interceptietolken en -vertalers.
Ligt die nacht wakker met het idee dat zijn leven een onverwachte wending zou kunnen nemen.
2004: Beëdiging tot gerechtstolk en vertaler. Het is ook de zomer die Hannah zonder hem en mét hun zoontje doorbrengt bij haar ouders in München.
2005: Beëdiging tot buitengewoon opsporingsambtenaar. Vanaf april werkzaam in Driebergen bij de Unit Lawful Interception (ULI). Het woord scheiding, dat zich al zeker vier jaar heeft aangekondigd in ontwijkende blikken, overvolle agenda’s en kleine irritaties die te vermoeiend zijn om tot een echte ruzie te laten komen, wordt eindelijk uitgesproken. In oktober is het appartement verkocht.
2009: Overplaatsing van Driebergen naar Utrecht.
2012: In het kader van een bezuinigingsmaatregel van het Openbaar Ministerie overplaatsing naar de Regionale Eenheid Oost Brabant.
2013: Invoering van de Gemeenschappelijke BOB-kamers voor interceptie (GBK).
2014: De afdeling ULI wordt omgedoopt in Interceptie & Sensing (I&S).
2016: Door de reorganisatie van de Nationale Politie krijgt hij een nieuw functie-profiel – wat in de praktijk neerkomt op deeltijd ontslag. In de spiegel ziet hij dagelijks een man van middelbare leeftijd. Tengere lichaamsbouw, het korte baardje van een conquistador, een delta van huidplooitjes onder zijn ogen. Geen enkele van zijn collega’s kent hij langer dan twee jaar. Hij doet er luchtig over. Een nieuwkomer begroet hij bij het koffieautomaat met het grapje: ‘Hallo, ik ben Ernst, BOB-kamer/TCI, bij welke reorganisatie werk jij?’

Op maandagavond 31 oktober 2018 voert Ernesto Omar Reyes een paar kleine veranderingen door aan zijn curriculum vitae, toegespitst op een viertal open sollicitatie brieven die al uitgeprint en netjes opgevouwen op zijn bureau liggen. Het zijn cosmetische aanpassingen. De grote sprongen van continent naar vrouw naar huis naar werk behoren tot het verleden. De gebeurtenissen die het leven markeren zijn niet minder belangrijk geworden met het vorderen der jaren maar wel kleiner – zoals een kompasnaald zich steeds preciezer op het noorden richt. De cursor op zijn beeldscherm knippert afwachtend achter de laatste paragraaf Overige Interesses. Fotografie, wandelen, films.
De werkkamer van zijn appartement in Waalwijk is spaarzaam ingericht. Aan de wand tegenover hem hangt een ingelijste foto. Zwart-wit, wat hij destijds voor artistiek aanzag. In de deuropening naar een gang is Hannah te zien. Ze kijkt over haar schouder, gefronste wenkbrauwen, een beetje verbaasd. Haar omtrekken wat vervaagd door de beweging. Hij kan zich niet herinneren of hij haar de foto ooit heeft laten zien.

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch