Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Dating

Door Stella Mantel

Het alleen zijn begint me naar de keel te grijpen, wat zou het fijn zijn een minnaar, vriend of maatje te hebben om de ins en outs van het leven vrolijk tegemoet te treden.

In de buurt wonen geen goede gegadigden, ik wil geen laaggeschoolde, iemand met een druipsnor of een man die na drie zinnen over je intieme delen begint.

Ik besluit dan toch maar eens een datingsite te raadplegen.

Geen site voor hoogopgeleiden, een relatie waar Plato, Einstein of de huidige economie de hoofdrol voeren lijkt me niets. Daarbij weet ik niet zo veel van die lui, om van economie maar te zwijgen.

Dan maar een gratis site, een waarbij het economisch aspect geen rol speelt. Een site die het welzijn van

de eenzame mens hoog in het vaandel heeft staan.

Loveforever heet de site waar mijn oog op valt. Kunstzinnig vormgegeven met hartjes, ineengestrengelde handen en bloeiende weidevelden.

Romantisch als ik ben, lijkt me dat wel wat, daar lopend met  de liefde van mijn leven, hand in hand door een weide waar koeien ons besnuffelen.

We schateren er hard om, hebben lol voor tien en kussen elkaar hartstochtelijk. Zelfs een agressieve wesp kan ons niet hinderen.

Ik bekijk de foto s van de gegadigden, de meesten zien er wat gewoontjes uit, maar dat mag niet hinderen.
Een foto valt op, een treurig maar nobel gezicht, wel wat ouder. Hij moet wel wat meegemaakt hebben.
Ik begin voorzichtig een berichtje neer te zetten. wie ben ik, hoe oud, wat heb ik meegemaakt, samen met de beste foto die ik heb, die met de nobele, treurige blik.

De volgende dag al krijg ik bericht, hij vindt me leuk, koffie drinken bij het Klarinetje, om 14 uur?
Ik stem toe, oke, om 14 uur. Hoe herken ik je? Kijk maar naar de foto schrijft hij droog. Tot morgen!

Om half twee nader ik het terras. Het is er rustig, op wat echtparen en groepjes vrienden na.

Ik ga zitten op een hoekje van het terras, zodat ik een goed uitzicht heb.
Na een kwartier loopt er een man naar een tafeltje, hij bestelt koffie en steekt een shaggy op.
Hij staart naar het tafeltje, heeft nog niet eenmaal om zich heen gekeken.
Hij lijkt wel op de foto, een beetje ouder.
Ik bestel een pilsje, mag wel voor deze keer. Ik gluur door mijn wimpers naar de man. Hij doet niets, behalve koffie drinken en roken.
Wel kijkt hij af en toe op zijn horloge, dat weer wel.
Ik zie op mijn gsm dat het vijf over twee is. De man heeft nog geen een keer opgekeken. Wat nu?
Ik durf niet op te staan en te vragen of hij wellicht mijn a.s minnaar is..
Het is tien voor half drie, zijn tweede peukje is op. Zonder op te kijken druk hij hem met een woedend gebaar uit.
Hij staat op en verlaat gehaast het terras.
Ik ga ook maar naar huis , met een hol gevoel in mijn borst en een hoofd vol duistere gedachten.

De volgende dag stuur ik hem toch een berichtje.
Hij antwoordt dat hij niet durfde, hij vond het te eng. Bovendien was ik toch niet echt zijn type voegt hij er vilein aan toe.
Bovendien hebben we elkaar gewoon laten zitten.
Tja, zo gaat dat in datingzaken.
Je laat elkaar gewoon zitten, zo is het leven.

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch