Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Meer weten?

Sluiten

De afstandsbediening

Door johnny bollé

Adam schrikt plotseling wakker en springt rechtop. Het is nu 10 dagen geleden dat hij hier voor het eerst wakker werd. Hij zit op een vuil grijs deken op een ijzeren bed. In zijn cel staat naast een stinkende toiletemmer enkel een klein houten tafeltje met daarop een zwarte afstandsbediening. Hij is in paniek en probeert zich te oriënteren. Hij richt zijn blik naar het beeldscherm dat hij vanachter de tralies kan zien en kalmeert wanneer hij daarop een man met een zwarte halsband op een keukenstoel ziet zitten. Verdwaasd kijkt hij op zijn horloge en probeert in te schatten hoe lang hij geslapen heeft. “Minstens een halfuur”, realiseert hij zich. Hij vraagt zich te vergeefs af wat zijn gijzelnemer bezielt om hem in deze kelder op te sluiten. De knappe, jonge man die hem gevangen houdt, brengt hem 2 keer per dag een maaltijd. Hij zegt niets en geeft geen uiting van zijn intenties.
Adam hoort de deur van de kelder opengaan en het licht aan de trap gaat aan. Hij springt op van het bed en gaat voor de tralies staan. De man vanop het beeldscherm komt de trap af. Hij heeft in zijn ene hand de versleten kom met de onherkenbare smurrie die Adam de laatste dagen te eten krijgt. Hij kan in het schemerlicht niet zien wat de man in zijn andere hand achter zijn rug verstopt.
“Lucas, wat ga je doen!?” probeert hij angstig te weten te komen.
Lucas schuift de kom onder de tralies. Dan staat hij bliksemsnel weer recht. Adam schrikt zo erg dat hij achteruit op het bed valt wanneer hij de metalen staaf ziet die Lucas achter zijn rug verborgen hield. Voordat Adam kan reageren heeft Lucas de cel geopend en ziet hij hoe zijn aanvaller de ijzeren stok boven zijn hoofd zwaait. Maar net voor Lucas kan toeslaan, laat hij zijn wapen met een schreeuw op de grond vallen en grijpt met beide handen naar zijn hals. De plotse, scherpe pijn is zo fel dat hij achteruit deinst. Hij kan nog net de cel weer sluiten voordat Adam van de situatie kan profiteren om te ontsnappen.
“Stop alsjeblief stop!”, smeekt Lucas hopend dat op deze manier de vlijmscherpe steken in zijn keel zullen afnemen maar hij weet dat dit niet stopt alvorens hij de kelder heeft verlaten. Lucas strompelt de stenen trap op en terwijl hij de kelderdeur sluit, voelt hij de pijn verdwijnen.
In de kelder probeert Adam te kalmeren en neemt de kom met zijn maaltijd van de grond en zet ze op het tafeltje. Hij blijft even op het bed zitten om verder te bekomen. Dan kijkt hij naar het beeldscherm naast de trap. Hij ziet Lucas terug op de houten stoel zitten terwijl hij zijn beide handen rond de brede, zwarte band houdt. Lucas is helemaal op, de pijn en de spanningen van de laatste dagen maken van hem een onherkenbaar wrak. Hij brengt zijn handen naar zijn gezicht en kan zijn tranen niet meer bedwingen. Snikkend vraag hij zich af: “Mijn god, wanneer zal dit stoppen?”
Adam staat op van het bed, neemt de afstandsbediening en opent de deur van zijn cel. Hij raapt de staaf op van de grond en neemt de trap naar de kelderdeur. De deur is niet op slot. Hij komt in de kale, koude gang die zich boven de kelder bevindt en uitgeeft op de keuken. Adam stapt de volledig verduisterde keuken binnen en steekt het licht aan. Met uitzondering van enkele witte kasten is de keuken leeg. Tegenover de stoel staat de camera waarvan de beelden worden weergegeven op het scherm in de kelder.
Lucas kijkt op naar Adam en is niet eens verbaasd dat hij voor hem staat.
“Wat wil je toch van mij?”, begint Lucas, “Wanneer stop je met dit ziekelijk spel van jou? Hoelang moet ik me nog voordoen als jouw kidnapper terwijl ik het ben die hier door jou wordt vastgehouden? Met deze verdomde halsband heb je mij volledig in je macht! Laat me toch gaan, ik smeek het je… Jij bent een oude gestoorde man! Ik vraag me af wat jou de grootste kick geeft; het schijnbare opgesloten zitten of de pijn die je mij berokkent…. ”
Adam reageert razend. “Je zult mijn huis nooit meer verlaten Lucas. Ik vraag me af waar jij die ijzeren staaf vandaan hebt gehaald. Je moet die ergens gevonden hebben terwijl ik even was ingedommeld. Je beseft toch dat ik je hiervoor zal moeten straffen!”
Woedend drukt Adam de knop in van de afstandsbediening die de zwarte halsband rond de nek van Lucas bedient. Lucas verkrampt weer van de pijn. “Stop alsjeblief, ik smeek je, ik-ik kan niet meer, ik stik!”
Adam houdt de knop van de controller echter stevig ingedrukt en richt die op Lucas alsof dit zijn signalen nog zou versterken. Wanneer hij merkt dat Lucas bijna het bewustzijn zal verliezen, gooit hij de afstandsbediening op de grond en sluit zijn beide handen rond de ijzeren staaf. Lucas ziet de buis op hem afkomen maar hij kan nog net de slag ontwijken door zich op te keukenvloer te laten vallen.
De slag vernietigt de stoel en de stukken vliegen door de hele ruimte . Lucas probeert recht te staan maar Adam slaat voor een tweede keer toe. Opnieuw kan Lucas ontkomen en ditmaal verwoest de staaf enkele van de vloertegels. Lucas valt met zijn rug tegen een keukenkast. Hij kan geen kant meer uit. Uitzinnig van woede staat Adam met het wapen voor Lucas, klaar om hem het hoofd in te slaan. Lucas probeert recht te staan maar hij voelt dat hij met zijn rechterhand een stuk van de poot van de stoel aanraakt. Instinctief grijpt hij het stuk hout en alvorens Adam beseft wat er gebeurt, treft Lucas zijn aanvaller met de scherpe punt in zijn buik. Adam valt met een klap op de grond. Lucas krabbelt overeind en buigt zich over het roerloze lichaam van Adam.
“Ik moet hier snel weg” beseft hij “Ik ben vrij!!”
Lucas loopt langs de keukendeur de gang in maar voor hij de voordeur kan bereiken, valt hij met een luide kreet op de grond. De zwarte halsband klemt nu zo hard dat hij bijna stikt. Hij klautert recht en houdt zich vast aan de muur van de gang terwijl hij terug naar de keuken strompelt. Hij ziet hoe Adam met zijn bebloede handen de afstandsbediening omsluit en loopt op hem toe. Krampachtig probeert hij naar adem te snakken maar alles wordt zwart voor zijn ogen. Met zijn handen rond zijn halsband valt hij net voor Adam levenloos op de grond.
Adam laat de zwarte controller uit zijn handen vallen en probeert terug recht te komen. Maar het bloedverlies doet hem zijn evenwicht verliezen. Hij valt voorover op de grond waardoor de afgebroken stoelpoot in zijn buik zich genadeloos verder in zijn lichaam boort. Terwijl zijn bloed de keukenvloer donkerrood kleurt, probeert hij zich naar de deur te slepen. Maar de wonde is te groot en het zal nog een pijnlijk half uur duren voordat ook hij sterft.

Enkele uren later valt het rode lampje van de camera uit.
Witte sneeuw verschijnt op het scherm in de kelder en vervangt het laatste beeld van beide mannen ….

9 reacties

Tanja Van den Driessche

vrijdag, 15:59

Ik wil de rest lezen !!!! Heelemaal mijn ding !!!!

Tru Genijn

donderdag, 22:26

Waaaaauw, Talentje Johnny! 👌🏼

Robert Verbaenen

woensdag, 18:48

Goed gedaan Johnny!

Henk Vereecken

dinsdag, 13:00

Amai, “Saw” is er niets bij. 🙂

Goedemé Mireille

dinsdag, 11:45

amaai , sjiek, goed geschreven !

Van lent Kurt

dinsdag, 06:52

Mooi , even een andere Johnny!

Hilde Koeck

maandag, 22:55

amai knap !!

Danny Dirix

maandag, 19:47

Waw wat een onverwachte twist 👍

Frank Van Campenhout

maandag, 19:34

Leest super vlot!

0 Fictie

Absoluut

Tammo Ponte

0 Non-fictie

Miami

Stephan van Erp

2 Non-fictie

Migraine

Alexander Roessen