Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

De auditie

Door Sieber Marly

‘Ik voel dat je er klaar voor bent’, zegt Robert, een enthousiaste vijftiger en verzekeringsmakelaar, die zijn vrije tijd schenkt aan het amateurtheatergezelschap De kleivogels. ‘Ik ben blij dat je me deze steun geeft. Jij weet wat dit voor mij betekent’, antwoordt Kevin, de ster van het gezelschap. Robert regisseert Kevin ondertussen tien jaar. Sinds vijf jaar krijgt Kevin de hoofdrol. Het publiek, bestaande uit familie, vrienden en buurtbewoners, is laaiend enthousiast. Weken op voorhand zijn de voorstellingen uitverkocht. Kevin wordt in zijn wijk op handen gedragen, maar wacht op zijn grote doorbraak als internationaal acteur. De absolute top waar ook vele professionele acteurs naar op zoek zijn.

‘Jouw Engels is ook zoveel beter dan dat van mij. Je zal die rol op één been binnenhalen. Ik ben meer dan overtuigd.’ Robert zijn enthousiasme doet Kevin blozen. Hij denkt al aan de roem als gevraagd wordt waar hij zijn talent geleerd heeft. ‘Dankje, Robert. Het doet me iets. Echt waar.’

Robert geeft Kevin nog een stevig schouderklopje. ‘Joe aare u staaar hé, goed geluk mit de auditie’, lacht hij uitbundig. ‘Niet twijfelen!’ roept hij nog en hij verlaat de repetitieruimte. Die laatste woorden doen Kevin even rillen. Hij gaat nog even plassen en bekijkt zich in de spiegel. ‘Allride ai will be the new filmstaaar, i loek exactly like the jonge superhiero this famous producers are loeking for.’ Kevin stapt huiswaarts, dromend van rode lopers, limousines, fotografen die hem achtervolgen en dolle vrouwen die voor zijn neus in zwijm vallen.

Kevin, net dertig geworden, werkt bij het openbaar vervoer als buschauffeur. In afwachting van zijn doorbraak is deze job ideaal. Veel mensen kunnen nu gratis een glimp van hem meekrijgen. Dit idee brengt hem dagelijks goedgemutst op het werk. Hij rijdt op de verbindingen die aansluiting hebben op het station. Zo heeft hij de meeste kans om belangrijke mensen te ontmoeten. Want belangrijke mensen rijden naar belangrijke plaatsen om er belangrijke dingen te doen. Eigenlijk wou hij treinconducteur worden, zodat belangrijke mensen zijn stemtalent konden ontdekken als hij door de intercom spreekt. Veel grote sterren zijn op straat of per toeval ontdekt dus is dat ook zijn motivatie om zichtbaar werk te verrichten. Dat hij nooit geslaagd is of niet aanwezig was op het bewuste examen daar weet niemand iets over. Hij wil er niet over praten.
‘Goeiemorgen, waarheen?’ vraagt Kevin.
De Amerikaanse toeriste kijkt hem vragend aan. ‘Euh, do you speak English?’
‘Yes yes’, lacht Kevin. ‘Helloo, waaarhein joe toe goo?’
‘Sorry, where can i buy a ticket?’
‘Yes Yes, no problem’, zegt Kevin.
‘How much?’ antwoordt ze terug.
Kevin twijfelt en zegt: ‘hit is greitis today.’
De vrouw zet een stap terug uit de bus en wandelt weg. Kevin sluit de deuren en drukt op het gaspedaal.
Helemaal aangedaan van wat zojuist is gebeurd, rijdt hij als een zombie zijn rit uit. Af en toe mist hij een halte, waarop hij mensen in de achteruitkijkspiegel ziet zwaaien. Hij rijdt verder en komt tien minuten vroeger dan normaal terug in het hoofdstation.

Kevin die er van overtuigd is de Engelse taal te beheersen weet niet goed wat hij met deze situatie moet aanvangen. Robert gelooft in hem. Maar heeft hij voldoende Engelse kennis om zijn oordeel te vellen? Kevin twijfelt. Het is een gevoel dat hij wil mijden. Twijfels kun je niet hebben als je groots wil zijn, had zijn grootvader hem met de paplepel ingegeven. ‘Als je er wel hebt, mag je ze in geen geval tonen’, hoorde Kevin in zijn achterhoofd.
Die situatie op de bus laat nu toch wat sporen na. Het is dan ook al jaren dat Kevin wacht op deze kans. Zijn buren, die hun showbusiness kennis baseren op tijdschriften te vinden bij de kapper, vinden dat hij een echte ster is. Dat hij nu nog buschauffeur en geen conducteur is, achtervolgt hem nog steeds. Hij heeft de draad niet opnieuw durven opnemen nadat twijfels hem hadden overmand.

Hij maakt een grote kans om de rol te krijgen. Over heel de wereld wordt gezocht naar een lookalike. Hij blijkt er het best op te lijken. De voorwaarde dat de acteur ook vlot de Engelse taal moet beheersen speelt al dagen mee in zijn hoofd.
Uiteindelijk heeft hij al heel wat rollen in verschillende talen op het toneel gebracht. Talen die niet helemaal echt bestonden. Het publiek zou het niet begrijpen. Zijn buren waren telkens laaiend enthousiast, dus waarom zou hij twijfelen. Dat meisje die hem iets vroeg in de bus heeft hem helemaal van zijn stuk gebracht. Nooit zou hij aan zijn overleden grootvader twijfelen. Nu voelt hij toch de drang om hulp in te schakelen.

Alice, taalcoach Engels en masseuse, vond hij via een advertentie en zal hem helpen. Over zijn acteerwerk heeft hij geen twijfels, gezien zijn ervaringstraject. De taal zou hij nu dus overwinnen en met een absoluut zelfvertrouwen zal hij de rol binnenhalen. De auditie is over enkele weken en zal rechtstreeks voor de Amerikaanse regisseur zijn. ‘Dit gebeurt weinig’, had de castingdirector gezegd. In dit geval zijn de kandidaten zo schaars, dat de man ze allemaal zelf wou zien en horen. De inzet is zeer hoog. Hij betaalt Alice er dan ook voldoende voor. Het is geweldig, ze ziet er geweldig uit en ze kunnen vlot met elkaar praten. Hij begrijpt wat zij zegt en omgekeerd. Kevin betaalt haar telkens voor een half uur en legt het contante geld op het nachtkastje. Zij zegt dat het altijd zo gaat. Hij volgt. De gedachte dat zijn Engels vorderingen maakt, bezorgt hem zelfvertrouwen. Fluitend zweeft hij door de dagen.

De castingdirector heeft de tekst doorgestuurd die hij moet leren voor de auditie. Nog twee dagen en dan is het zover. Alice is bereid om nog wat extra lessen te geven. Voor de eerste keer in zijn leven tonen zijn collega’s interesse in hem alsof ze voelen dat hij binnenkort iets zal betekenen op het witte doek. Kevin glundert op het werk. Dat hij net geen werknemer van de maand geworden is door het busritje met enkele misnoegde klanten kan hem nu niet deren. Tijdens de lunch krijgt hij een sms’je: ‘Hello Kevin, I’ve got a client who takes me for three days to Dubai. I really need this chance. Sorry. Good luck with your audition. Xx Alice’
Kevin weet niet goed wat denken. Zijn hart gaat tekeer. Zenuwen. Onrust. Twijfels. ‘Nee niet twijfelen’, hoort hij zichzelf denken. Nog twee dagen. Alles ging goed. Nu dit.

Op de bus komt hij terug tot zichzelf. Altijd tijdens zijn werk. De routine en de structuur helpen hem vooruit. ‘Zou het een signaal zijn, zou het een kreet van hierboven zijn?’ hoort hij in zijn schedel galmen. ‘Is het nu nog niet het moment, zoals toen met de trein?’
Zijn buren lachen en knikken naar hem als hij thuiskomt. In de brievenbus vindt hij een nieuw scenario van Robert met een post-it, dit is echt de rol van je leven. Kevin glimlacht groenig. In de straat hoort hij kinderen cowboy en indiaan spelen in Engelse klanken. Fuck, denkt hij, opent zijn laptop en twijfelt of hij de castingdirector een mail zal sturen dat het niet zal lukken of hij toch gewoon gaat. Op hetzelfde moment ontvangt hij een mail dat de casting wordt geannuleerd.

3 reacties

Johan Demuyt

donderdag, 11:24

Top! Hoe verlangen dikwijls dromen blijven.

Amber

donderdag, 10:53

Dit verhaal las als een trein.
Of moet ik zeggen busrit, om niemand te beledigen?
Af en toe moeten grinniken.
Heerlijk einde: kort en krachtig (en ook een beetje herkenbaar).

sylvia

dinsdag, 21:21

Het verhaal heb ik vlot in één keer doorgelezen. In de helft begon ik heel nieuwsgierig te worden naar het slot van het verhaal. Ik leefde mee met de hoofdpersoon, want ik begon heel erg te hopen dat deze persoon het goed zou doen op de auditie. Het einde vond ik te plots en te snel komen. Ik had graag meer geweten over het leven en de auditie van de hoofdpersoon. Heel goed gedaan Sieber. Graag wil ik meer lezen van jou.

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch