Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

De dijk

Door Wendy Wierdsma

Wandelend op de dijk, blijft Evi even stilstaan. Ineens zit Evi in de auto. De dijk loopt af en het enige wat volgt is water, de rivier klots hard tegen de stenen aan. Hij vraagt: ga je mee om na te denken? Zij zegt “Nee”. Haar blik staart door de vooruit, naar de auto die voor hun geparkeerd staat.

Door de achteruit van de rode auto ziet zij twee levenloze, naakte meisjes op de hoedenplank. Dubbelgevouwen. Voorin ligt een jongen, hij is niet bij bewust zijn. Haar vriend stapt terug de auto in. Zij vraagt: is dit echt?

Evi zet haar wandeling voort en geniet van de zon, met de wind in haar gezicht en Anne houdt haar hand vast. Ze zegt, hier kan ik gelukkig wel je hand vast houden. Evi zei, dus hier ben je lekker anoniem. Waarop een brede glimlach het gevolg is.

Wanneer Evi alleen verder wandelt op de dijk, eindigt haar wandeling zoals gewoonlijk weer terug in de heldere realiteit, uit een bezoek aan de supermarkt. Druk, pratende en zeurende mensen over de te lange wachtrijen.

Als de avond nadert overkomt haar iets. Een schim, een man hangt boven haar en zij snakt naar adem. Hij pakt haar bij haar enkels en trekt Evi richting het voeteneinde van haar bed. Hij blijft minutenlang boven haar hangen en er lijken uren overheen te gaan. Zij probeert zichzelf te vertellen dat het niet echt is. Badend in het zweet, komt zij langzaam terug. Terug, alleen in haar kamer. Waarbij rechts van haar bed, haar gitaar staat. Haar trots en baby, die zij graag bespeeld.

De psychiater kijkt haar indringend aan, hij neemt haar in zich op en start een verhoor. Gebruik je drugs, drink je alcohol en hoe vaak komen de hallucinaties voor? De frequentie blijkt te laag om er een stempel op te drukken.

Jaren later bewandelt Evi nogmaals de dijk. Zij is alleen. In gedachte is hij bij haar. Wanneer zij dacht dat ze over hem heen was, blijft haar gedachte vragen hoe het zou zijn als hij hier was. Hier in Nederland. Wat zou hij ervan vinden? Is het mooi? Kan hij aarden? En…
Plots verstoord een hond haar gedachte en vraagt om haar aandacht. Verschrikt lacht zij lichtjes naar de eigenaar, die zegt: “Hij vindt je leuk”. Zwijgend strijkt ze haar handen door de bruine lokken, totdat de hond de dijk afrent richting de rivier.
Evi’s gedachtestroom wordt doorbroken met een warm gevoel, en een glimlach. De hond heeft haar gered uit de deprimerende gedachtestroom. Gedachte zijn slechts gedachte, mijmert ze naar zichzelf.
Even verderop dwaalt zij af naar de rand van de rivier. Zij laat zich zakken en strekt haar handen uit naar het water. Evi trekt haar schoenen uit en poedelt met haar blote voeten in de rivier. Met een blik op oneindig, voelt ze haar nek, haar spieren en haar ademhaling ontspannen.

geen reacties
0 Fictie

Rauwe pijn

Sahar Noor

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam