Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

De duiker

Door Jo Daris

“Ik ben een duiker” zei hij. “Ik duik”.

Dat vond ze een vrij goede samenvatting, duidelijk en precies. Meer moest je eigenlijk niet zeggen als je effectief een duiker was. Ze voelde een vreemd soort bewondering. Kerels zoals deze kom je niet elke dag tegen, dacht ze. Misschien moest ze proberen hem beter te leren kennen. Een praatje maken, hem iets te drinken aanbieden, zijn vertrouwen winnen. Niet zo moeilijk, heeft ze noch gedaan. En nu ze er zo bij stil staat, ze was niet meer samen met een man, ik bedoel echt samen met een man, voor een hele tijd.

Anderzijds, hij was duidelijk niet een man van veel woorden. En waarover praat je dan met zo’n type? Wat motiveert een duiker? Ze was vrij goed in conversatie over een hele resem onderwerpen, maar duiken was daar helaas niet bij. Hoe zit dat eigenlijk met duiken? Je probeert te overleven in een omgeving die niet erg mens-vriendelijk is. Waarom? Voor de kick, de spanning, het uitzicht? Om weg te zijn van huis, van verveling, van het leven zelf? Zijn duikers niet per sé Einzelgängers? Is het hele ding van duiken niet het uitdagen van de natuur, op je ééntje, zonder hulp of steun van iets anders dan je eigen lichaam en je materiaal? Zo, nu zijn we eruit: wat een duiker motiveert is de eenzaamheid en het ego-centrische aspect van het duiken.

Ze nam nog een slok van haar Martini. Hij leek niet bijzonder veel aandacht te hebben voor haar. Zijn blik was nergens op gefocust, hij speelde een beetje met zijn drankje (water?). Ach, laat ons een stapje verder gaan, dacht ze. Stel, we gaan vrijen vanavond. Is er dan ruimte voor meer? Zal ik een deel kunnen gaan uitmaken van deze man zijn leven of zal ik altijd een indringer zijn? Waarschijnlijk is zijn hele leven in de puntjes georganiseerd, vol met structuur, regels en gewoontes. Zal er dan een plaatsje zijn voor mij? Wil ik een plaatsje in zo’n leven? Ben ik niet in exact dezelfde situatie als onze vriend, de duiker (laten we hem Mike noemen)? Mike heeft toch zeker zijn eigen leven, waar er misschien plaats is voor mij of misschien ook niet. Maar dat geldt ook voor mij. Ik heb altijd een vol leven gehad, met veel ups en downs. Sommige dingen had ik liever anders gehad als dat zou kunnen, maar alleen maar omdat ik wil vergelijken, niet omdat ik nu ongelukkig ben. In tegendeel, ik heb mijn onafhankelijkheid helemaal omarmd. Ook mijn leven heeft structuur, regels en gewoontes, hoewel ik ze liever niet zo noem. Klinkt zo saai.

Hey, we zijn geen kinderen meer, Mike en ik. We kunnen niet van vandaag op morgen veranderen, willen we ook niet. Is dat dan zo slecht? Geen idee. Soms ben ik jaloers op mensen die zich overal en altijd kunnen aanpassen aan de omstandigheden. Waarom lijkt dat voor die mensen zo makkelijk en op welk punt in mijn leven heb ik die vaardigheid verloren?

Of misschien ben ik mis. Mike is hoe dan ook geen gewone jongen. En misschien interpreteer ik die hele duikzooi totaal verkeerd. Misschien zijn duikers mensen die die vaardigheid om je aan te passen perfect beheersen! Maar dan zou ik helemaal uit de toon vallen bij Mike, want ik ben daar definitief al voorbij. Denk ik.

Ze had plots het gevoel dat ze iets moest zeggen. Ze had hem gevraagd wat hij deed voor de kost. Hij had geantwoord. Ze kon nu moeilijk stoppen met het gesprek. Dat zou raar zijn. Ze moest nu echt iets zeggen, de stilte was langzaamaan pijnlijk te noemen.

“Hoe diep?” mompelde ze.

Man, wat was dat? Van alle domme vragen die ze had kunnen stellen, was dit zeker een bekroonde! Nu dacht hij zeker dat ze een totale idiote was. Of gewoon wanhopig op zoek naar sex. Of allebei.

Ze keek uit het raam. Buiten was de zon nog aan het twijfelen of het al avond was. Het was een hele mooie dag geweest. Eén van die zonnige, maar ook koude winterdagen, waar je de koude niet echt voelde, omdat er geen wind was en waar de zonnestralen voor net genoeg warmte zorgden om je een lekker gevoel te geven. Het was een machtige hemel daarbuiten.

“Echte schoonheid kan je alleen in de natuur vinden”, zei ze. Oh nee, had ze dat luidop gezegd? Dat was niet het plan. Ze had een vlotte babbel nodig om te herstellen van die laatste domme opmerking, geen slogan. Hij denkt zeker dat ze een gek is. Weg nieuwe en mooie vriendschap met een gast met een fascinerende hobby. Geen diepere gevoelens en emotionele gesprekken. Geen sex. Dit stopt zoals het begonnen is, met haar aan de bar, alleen, met enkel een Martini als gezelschap.

“Echte schoonheid kan je alleen onder water vinden, om precies te zijn”, repliceerde hij. “En trouwens, ik heet Eric.”

Goed, ze had het dus toch luidop gezegd. Dat was duidelijk nu. Maar kennelijk heeft hij het toch niet zo slecht opgenomen, hij gaf zich zelfs bloot! Niet zo eenvoudig voor een duiker, dus ze staat wellicht voor op punten. Wat nu?

“Ik ben Karen”, antwoordde ze. “I duik niet. Maar ik ben hier nu. I geniet van je gezelschap, Eric.”

Zo, als hij die hint niet vatte, dan zijn alle duikers idioten.

“Weet je Karen, er zijn een paar opties nu. We kunnen nog iets drinken, wat praten en kijken waar dat toe leidt. Of we kunnen het laten voor wat het is en hier en nu afscheid nemen. Of we kunnen naar je kamer gaan en neuken als konijnen. Begrijp één ding, Karen. Ik ben een duiker. Duikers zijn direct en eerlijk. Ik hoop dat je dit kan waarderen.”

“Dat doe ik Eric. Maar toch ga ik voor deur nummer 2 en nemen we hier afscheid. Ik hoop dat ok is voor je.”

“Geen probleem. Ik overleef het wel Karen.”

God, dacht ze, terwijl ze de bar verliet. Deze is verloren. Misschien had ik toch moeten blijven. Eric is ok.

Maar Mike was beter.

geen reacties
0 Fictie

Rauwe pijn

Sahar Noor

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam