Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Meer weten?

Sluiten

De Graddus & Greta Tetralogie (liefde voor bejaarden)

Door Johanna Koetse

DE ONTMOETING
Mijn naam is Graddus Vandervlis, maar voor mijn beroep gebruik ik de voornaam Gérard. Dat past beter. Ik ben namelijk accountmanager in breed toepasbare software voor uiteenlopende hobby’s. Hoe breed toepasbaar, weet ik niet precies, maar het staat zo beschreven in mijn bedrijfsfolder. In ieder geval, ik heb nog nooit ‘nee’ hoeven verkopen!
Mijn doelgroep zijn gepensioneerde dames die hun getekende omslagdoeken of andere breiseltjes graag vertaald zien in een beschrijving. En daarom was ik vanmiddag bij mevrouw Gort in het verzorgingstehuis. Toen ze opendeed voelde ik onmiddellijk tintelingen. Mevrouw Gort was namelijk gestoken In een trevira-jurkje met korte mouwen en met zo’n smal ceintuurtje. Waar ik zo van houd! Ook werd ik getroffen door haar kwetsbaarheid. Ze liep achter een rolator en haar blote voeten staken in zwarte sloffen. Het hangende vel van haar bovenarmen bungelde bij iedere stap, heen en weer. Ik werd er duizelig van. Dat rimpelvel zonder elastiek, dat niet meer in staat is om vingerafdrukken terug te duwen, maar een print van elke greep achterlaat. ‘Liefdevol worden opgezogen’, noem ik dat.
Ik stond nog naast haar toen ze me vroeg of ik koffie of thee beliefde. Maar ik moest zitten om lucht te happen, want mijn opwinding groeide bij elke stap die ze deed. Haar benen waren namelijk vol vette rolspataderen en dansten met de wiebelende ledematen op en neer toen ze mij mijn koffie bracht. Tijdens het drinken sloot ik de ogen voor ontlading, maar toen ik ze weer opendeed gleden ze verder over haar uitgezakte rondingen. Zo prachtig zacht. Zo één massa.
Echter, pas toen we naast elkaar zaten en ik een demo uit mijn tas pakte, herkende ik mijn droom. Door mijn gebogen houding rook ik haar lotion en zag ik die enorme paarse bloeduitstortingen op haar weke bleke bovenbenen. Het verlangen gutste in zweetstraaltjes van mijn gezicht. Geleefd hadden ze, die benen. En ik wilde daartussen leven!
Ik wou haar mijn liefde verklaren.

RAAD VAN EEN VRIEND
Terug op kantoor trof ik Stoffer Meelman nog aan. Drie computerschermen had de boekhouder openstaan toen hij mij vroeg: ‘En, vlot het wat?’
‘Dat weet ik nog niet’, zei ik. ‘Zoiets moet je voorzichtig aanpakken.’
Stoffer peuterde uit zijn neus een dikke korst en keek niet op. ´Hoezo voorzichtig?’
‘Dergelijke klanten zijn gevoelig!’
De bureaustoel werd met een zwiep naar mij omgedraaid. ‘Wat is dat voor kraakje in je stem?’
‘Gewoon, kriebelhoest! Vanmiddag opgelopen bij die dame. … Ze is niet snel van begrip!’
‘Hoe vaak moet je dan nog gaan?’
‘Drie, misschien vier keer.’
‘Allejezus, Graddus! Zo draaien we nooit quitte! Neem haar handen, kijk in haar ogen en praat er verdorie vertrouwen in! Ze kunnen vaak meer dan ze denken!’
‘Maar wat als ze terugdeinst?’
‘Als je het met haar aanlegt, kan ze vast alles!’ Stoffer draaide zijn neuskorst tot een balletje, schoot die weg en richtte zich weer op de computerbeelden.
‘Ga weg! Met zo’n oude dame zeker?’
‘Er gebeuren wel gekkere dingen. En anders probeer je de dochter!’
‘Die was er vanmiddag ook. Daar zou ik wel een avontuurtje mee willen wagen. Maar ja, hoe pak je zoiets aan?’
‘Ha ha, Graddus op het liefdespad. Is deze niet bepruikt of geschubd door de psoriasis?’
‘Nou Stoffer, toe!’
‘En ze is ook niet gek?’
‘Nee zeker niet! Ze is weduwe. Ze heeft lieve ogen en gaat goed gekleed!’
‘Allejezus nog an toe, Graddus, je hebt het weer te pakken hé? Is deze echt normaal?’
‘Normaler kan niet, Stoffer! Maar ik durf niet meer.’
‘Nee, in jouw geval! Doe maar niks! Bij jou loopt altijd alles in het honderd.’
‘Maar ik dacht er aan om haar een brief te schrijven …’
‘Dat kan jij niet! Jij schrijft dingen die een vrouw niet lezen wil!’
‘Moet ik het dan zeggen?’
‘Nee! Jij zegt dingen die een vrouw ook niet horen wil!’
‘Maar ik wil toch iets.’
‘Knipogen Graddus, alleen maar knipogen, meer niet! En dat ouwe mens vertrouwen inpraten!’

DE LIEFDESBRIEF
Lieve weduwe Gort,
Ik houd van u! Ik zeg het maar meteen, zodat u deze brief kunt weggooien als het niet wederzijds is. Ik voelde het al bij onze tweede ontmoeting! Het begon toen u mij zo doordringend aankeek en vroeg of ik koffie of thee beliefde. Dat woord ‘beliefde’ had ik lang niet meer gehoord. U sprak het ook nog zo zangerig uit, met een lange klemtoon op de tweede lettergreep. En het zware krakerige van uw doorrookte stem … Mijn hartspier trilde ervan! Voor mij dus liefde op het tweede gezicht en dat komt niet vaak meer voor als je net de veertig bent gepasseerd!
Laat u zich alstublieft niet afschrikken door mijn leeftijd. Ik mag dan de helft in jaren tellen van de uwe, maar ik verzeker u, ik ben een voorzichtig en betrouwbaar persoon! Op alle gebieden! Als ik software op uw computer installeer, tast ik bekwaam eerst uw kennis en kunde af. Zoals u wellicht heeft vernomen. Men kan een kwetsbaar medemens toch niet van alles verkopen voor alleen maar geldelijk gewin. Zo ben ik in ieder geval niet, ook niet in de liefde! Ik ga altijd uit van een win-win-situatie! Alleen dan is een gelijkwaardige relatie een optie!
Na deze uiteenzetting van mijn karaktertrekken, wilt u vast weten waarom ik op u val. Behalve uw doorleefde stem heeft u de zachte rondingen waar ik zo van houd! Uw lichaam krult en golft, als het ware. In tegenstelling tot die geperste lichamen van dellerige dames in strakke broeken en jurken! Wat ik verafschuw! Ik word warm van brede trevira-jurken met een smal ceintuurtje, zoals u draagt! Mooi met van die bloempjes, en met korte mouw!
Misschien heeft u allang niet meer aan de liefde gedacht. Vrouwen van uw leeftijd worden meestal vergeten! Niemand denkt aan hun romantische behoeftes, ook zijzelf vaak niet! Waarschijnlijk door hun tere gestel … Maar ik verzeker u lieve Greta, dat mag ik nu toch wel zeggen, ik heb een zachte hand! Zowel letterlijk als figuurlijk! Mijn haar is dun, maar mijn handen zijn vlezige kussentjes. Daarmee heb ik goede kennis hoe uw slappe huid zonder kwetsuren te beroeren! En, tot slot kunt u het niet met mij oneens zijn dat wij qua postuur ook goed bij elkaar passen! Toen ik woensdag naast u stond en mijn ‘beliefde’ koffie dronk, merkte ik dat onze logge lijven zich van elkaar bewust werden.
Wat denkt u Greta, zou er een toekomst voor ons in zitten naast elkaar op de schommelbank? Durft u de stap ook te wagen?

Uw Graddus!
Ps. De schommelbank is al gekocht!

HET WEERZIEN NA DE BRIEF
‘Mevrouw Gort, goedemiddag!’
‘Ja ja, kom er in!’
‘Bent u wijs geworden uit de demonstratie voor het verkrijgen van breipatronen?’ Ik loop weer achter haar aan de kamer binnen.
Mevrouw Gort draagt vandaag een 7/8e broek. Ik kan er niet zoveel mee, je ziet geen mooie huiddelen meer. Alleen nog enkels, maar die zijn bij haar erg gewoon. Niet gezwollen of verdraaid of zo. Nee, zo zijn ze er dertig in een dozijn! Maar goed, je kunt niet alles hebben. Uiteindelijk gaat het om het innerlijk!
‘Nou, ik wil eens even met u praten’. Ze buigt naar de computer.
‘Ja, zegt u het eens!’ Ik buig met haar mee alsof ook ik geïnteresseerd ben in het computerbeeld.
‘Ik raak wat in verwarring’. Mevrouw Gort kijkt mij nog steeds niet aan.
Verlegenheid, vermoed ik. ‘oh jaa?’
‘Er wordt van alles geschreven, maar ik wordt er raar van als ik het lees.’
‘Hoe bedoelt u?’
‘Dit kan een vrouw van mijn leeftijd toch niet meer aan?’
‘Maar daar ben ik toch voor, mevrouw Gort. Ik ben niet zomaar iemand! U kunt mij echt alles vragen hoor’.
Ik kijk neer op haar achterhoofd waar de schilfers van haar huid door haar dunne haar als versierinkjes zijn tussen gestoken. Ze kijkt me nog steeds niet aan, maar nu ik naast haar zit zie ik haar konen. Och gut, ze bloost! En aan haar uitgerekte oorlellen zitten oorstekers met een pareltje. Zo hartverwarmend!
‘Geeft u zich er toch aan over, lieve mevrouw Gort’.
Mevrouw Gort draait haar gezicht naar mij toe. De verschrikte ogen lijken door de zware plusglazen in haar bril, nog verschrikter. Ook ik schrik. Zou ik me hebben vergist? Maar nee, zoveel signalen als zij heeft afgegeven … Ik ben niet gek! Nu of nooit, schiet het door mij heen. Ik sluit mijn ogen en leg een hand op haar schouder: ‘Greta ik ben Graddus!’
‘Neee …, Gérard!
‘Nee! Graddus!’
´Neuuhh …´
´Ja!´
‘Ooooohhh.’

geen reacties
0 Non-fictie

Een plekje

piet struyf

0 Poetry slam

Verhuizen

Frans Smolders

0 Fictie

plein

Marijke Jasperse

0 Poetry slam

Iets Paars

Desta Matla