Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

De inzending die nooit gaat winnen

Door Joost Bakker

Abel Nitroglycerine is een heel complex persoon. Als je dacht dat je zelf complex was, dan heb je het mis, want Abel is aanzienlijk complexer dan je kan voorstellen, wat je vanzelfsprekend niet kunt, want daar ben je niet complex genoeg voor. Hij leeft in een wereld die heel complex is wat zich uit in het gevoel dat er iets niet klopt en dat er nog dingen gedaan moeten worden. Meestal lost dat hij dat op door een hap chocolade te nemen, maar soms gaat het daarmee niet weg.
Abel heeft nog nooit in zijn leven een schrijfwedstrijd gewonnen, en hij zit daarmee. Hoe kan de wereld anders in zijn geniale inzichten delen als ze er via de gewone kanalen niet achter komen. Hij zet regelmatig een stukje elegante proza op zijn sociale media pagina. Ondanks dat hij langzamer schrijft dan een middeleeuwse monnik met Parkinson en meestal weken over een woord nadenkt voordat hij het opschrijft, merkt hij niet dat er ook maar enige aandacht is voor wat hij maakt. En daar is hij verdrietig over, de tranen rollen uit zijn ogen, hij heeft nog wel zoveel lagen in de teksten gestopt. En hij heeft zo’n briljante zin om de tekst te openen, eentje die de lezer gelijk door elkaar schudt en bij het nekvel grijpt. Maar er is geen vis die bijt.
Daar gaat hij wat aan veranderen. De wereld kan Abel Nitroglycerine niet langer negeren.
Dus hij belt zijn maatje Ricky. Enkele jaren eerder had Ricky een schrijfcursus gevolgd bij de gerenommeerde auteur Henk de Vis, die wereldberoemd is om zijn thrillers die afspelen aan de zelfkant van Amelandse nieuwbouwwijk, en Ricky had er zoveel fijne kneepjes van het schrijfvak geleerd dat hij prompt de schrijfwedstrijd georganiseerd door het lokale buurthuis won. Nu geeft hij zelf schrijfcursussen, helemaal in Istrië omdat de sfeer daar beter is en de prostituees goedkoper. Maar Ricky is bereid voor niets advies te geven. Waarom, daarom.
‘Wat is de motivatie van je hoofdpersonage?’ vraagt Ricky op zijn lijzige toontje, in de achtergrond pompt iemand een luchtbed op, of zoiets.
‘Ja, nou gewoon..de protagonist heeft trek in appeltaart, dat is het.’ zegt Abel.
‘Maar is dan de motivatie van je hoofdpersonage?’
‘Hij wil appeltaart!’
‘Dat snap ik, maar dat is niet genoeg, Abel.’ Ricky schraapt zijn keel. ‘De lezer moet mee kunnen leven met het hoofdpersonage.’
‘Iedereen wil toch wel eens appeltaart eten.’
‘Ja maar je moet in diepe psychologie van de protagonist kruipen.’
‘Hoezo psychologie? Hij heeft alleen honger.’
‘Ja maar in Literatuur, met een hoofdletter, probeer je de lezer mee te nemen in de ingewikkelde leefwereld van het hoofdpersonage.’
‘Maar de etnische afkomst van het hoofdpersonage is al Hindoestaans-Surinaams. De stem van minderheden wiens stem het recht heeft gehoord te worden in de Literatuur benoem ik al. Hennie Foen-A-Foe heeft trek in een appeltaart en in zijn reis daar naartoe komt hij op het eerste plotpoint al een mentor archetype tegen die zijn etnische positie belicht.’
‘Maar dat lees ik niet, Abel.’
‘Het zit in de diepere lagen! De diepere lagen! Je moet beter lezen!’
‘Hoe dan?’
‘Het zit in de motieven die ik erin heb geschreven, die bakker heeft bijvoorbeeld een t-shirt aan met groen, wit, oranje en rood.’
‘Dus?’ vraagt Ricky.
‘Dat zijn de kleuren van de vlag van Suriname én India. Daarmee symboliseer ik dat zijn afkomst hem achtervolgt.’
‘Oh ja…’ Het blijft heel lang stil aan de andere kant van de lijn. Er klinkt geknisper van een zakje chips. ‘Maar je verhaal blijft saai.’
‘Wat kan ik daar aan veranderen?’
‘Ken je die leus “Schrijven is schrappen”?’
‘Ja.’
‘Je moet flink schrappen in je tekst. Je moet tot de essentie komen.’
‘Wat denk je dat ik moet schrappen?’
‘Alles.’
“Ok.’

Abel herziet zijn tekst. Hij moet tot de essentie komen, in zo min mogelijk woorden zoveel mogelijk betekenis stoppen. Nadat hij wikt en weegt en Ricky nog vele malen opbelt voor advies komt hij eindelijk tot iets. Hij is zo trots dat hij niet kan wachten het op te sturen, de jury van deze wedstrijd kan niets anders dan hem straks vooruitschuiven voor een Nobelprijs voor de Literatuur.
Hij is tot de essentie gekomen van zijn tekst, hij heeft alles wat slecht is uit het verhaal geschrapt. Hij belt Ricky weer.
‘Ik wat opgestuurd, hoor! Ik weet zeker dat ik een goede kans heb om te winnen.’ zegt Abel, zijn woorden struikelen over elkaar heen van opwinding.’
‘Wat is je eerste zin?’ vraagt Ricky.
‘Appeltaart.’
‘Is dat alles?’
‘Ja.’
‘En de laatste zin? Dat is ook belangrijk, een goede uitsmijter.’
‘Appeltaart.’
‘Hetzelfde?’
‘Ja, hetzelfde woord.’
‘Is het poëtisch bedoelt? Hoeveel woorden heeft je verhaal?’
‘Één woord.’
‘Dus dat is…?’
‘Appeltaart.’
Er is even een stilte aan de andere kant. ‘Kort en bondig, ik vind het goed. Je laat zoveel ruimte in de tekst over om de lezer er zelf zoveel in te kunnen fantaseren. Chapeau, meer kan ik niet zeggen.’
‘Kort en bondig, precies, de essentie van het verhaal. Niemand kan dit saai vinden, tenzij ze appeltaart saai vinden, maar wie vindt dat?’
‘Abel, ik heb een vraag aan je. Zou je misschien een schrijfdocent willen worden in mijn schrijfschool?’
‘Dat is een grote eer, Ricky. Maar ik heb andere dromen. Ik wil Literatuur schrijven. Al vanaf mijn achtste heb ik een heel oeuvre voor mij waarin ik mijn hele leefwereld beschrijf. Nu eindelijk iemand mij heeft verteld hoe geniaal ik ben durf ik daar aan te beginnen.’
‘Ik wens je veel success, Abel Nitroglycerine.’

1 reactie

Maartje

maandag, 23:09

Ik wilde eerst een superintellectueel commentaar geven waaruit mijn eigen Literaire kennis naar voren komt. Ik dacht er lang en diep over na…Tot ik opeens een ingeving kreeg: 1 woord is genoeg.
Geweldig!

Ik

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch