Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Meer weten?

Sluiten

De oma die door bleef tikken tot haar rikketikker niet meer tikte

Door Kirsten De Meijer

De oma die door bleef tikken tot haar rikketikker niet meer tikte.

Er was eens nog niet zo heel lang geleden een oma van 180 jaren oud. Ze woonde in een knotwilg en haar passie was breien. Ze tikte de ene knot na de andere weg. De een ng mooier dan de een de ander nog kleurrijker dan de ander. Dat was een tik van de oma. Ze was ook een beetje getikt.
Als je onder haar knotwilg doorliep voelde je soms een druppeltje vallen. Het was een druppeltje kwijl dat langs haar mondhoek naar beneden droop.

De hele wereld was ze al overgetikt. In zuid-Amerika liet ze groene breisporen achter, in Afrika oranje en gele en in China rode.
De deken werd alsmaar dikker en dikker. De planten en dieren en mensen kregen het al warm ze riepen och en ach en wee, mag de deken van ons af? We hebben het zo warm!
Maar de oma hoorde hen niet. Ze hoorde alleen het het tikken van de breinaalden die gingen van rikketikketik. Net als haar eigen rikketikker.
Het was een passie van jewelste.

De planten, dieren en mensen besloten diep onder de deken te kruipen.
Althans, er was een jongen, Bram die net wilde gaan slapen tot er een vlieg naast zijn oor kwam vliegen. Brrrrooommmm
Bram probeerde hem te vangen en klapte in zijn handen.
Zijn buurman werd direct wakker, rekte zich uit en zei: sst ik probeer te slapen!
Dat bracht Bram op een idee.
Hij begon te klappen.
Anderen werden wakker na wat gemurmel. Pff laat me slapen.

Uit alle hoeken van de wereld klonk een luid applaus.
HUH? Wat nu opeens???
Je zou er bijna de draad van kwijtraken. De mensen raakten zowat in de knoop
En dat deden ze ook. Ze gingen tegendraads doen. Wat moesten ze anders?
De planten staken hun kop omhoog.
De dieren stampten door de draden een weg naar omhoog. De mensen begonnen te klappen.
Iedereen wakker blijven! Er ontstond een luid applaus
Het geluid klonk harder en harder. En VALS!!VALS! Lekker uit de maat. Iedereen klapte erop los op op ramen, deuren vuilnisbakken,. De wereld was een klankkasthun eigen ritme.vals heb je t nog nooit gehoord. De kopjes in de vitrinekasten braken. Ramen van de auto’s braken. Brillenglazen sprongen. Zo vals klonk het.
Langzamerhand draaide de oma zich om en luisterde. “Wat was dat voor beat? “ dacht ze.
Ze luisterde naar de valse klanken en bijna tikte ze zelf uit de maat.. Ze tikte door en werd beantwoord door geklap. Vals maar toch…

Wat willen jullie? Hikte ze, want ze had een lachstuip

We hebben het zo warm. Mag de deken ervan af?
Dat gaat niet. Bram dacht diep na. Toen opeens: “ Misschien moet u iets anders tikken.
“Ja ja zeiden de mensen.” En iemand anders zei hoopvol:
“Kunt u een trui breien? “”Welke kleur?” antwoordde de oma heel gewoontjes.
“Uuuh, lichtblauw met uuh uuh witte stipjes. Veel witte stipjes. Eentje met een koele kleur.
Want pff die warmte he…”
“Is het voor jezelf?” “Natuurlijk uuh nee ik bedoel ik geef m weg.”
“Ja en uuh voor mij ook graag, zei een ander in een hemd.”
“Ik kan maar 1 ding tegelijk breien.”
En zo kreeg de oma opdrachten en kon ze doorgaan met tikken.

En zo breide oma truien, jasjes voor hondjes, lantaarnpaalwarmhouders, gebreide ophangkast gebreide afwasborstels gebreide tafellakens in alle vormen en maten.
En als je onder haar boom loop begon de kwijldraad iets groter te worden er stroomde een stroompje water uit haar mond. Niet van het genot maar het behoorlijke gerikketik. Er moesten deadlines gehaald worden. Ordernummers kreeg ze. Vrachtwagen uit de hele wereld kwamen bestellingen halen
In het begin was de oma vrij tevreden met haar nieuwe baan.
Er verscheen een gerimpelde mondhoek die omhoog trok wanneer ze werkte.
Ze had 180 jaar eenzaam op haar knotwilg getikt. Het breien was het enige wat ze kon.
Opeens kreeg ze contakt met de mensen. Ze werd uitgenodigd voor feestjes.
Ze bloeide op , net als de planten aanvankelijk opbloeiden en ook de dieren dartelden in de wei. De mensen droegen hun lievelingstruien en complimenteerden elkaar en de oma.
Mooie trui,
Dank je
Jij ook
Dank je
Bedankt oma
Graag gedaan

Maar het applaus verwaterde. De kaartjes werden steeds minder en ook de feestje ook.
De mensen wilden zoveel daar kon geen oma van 180 met een grijze knot niet tegenop. En ze kreeg het steeds warmer en warmer. Het applaus van de mensen was gestopt en veranderd in hebzucht.
“Wat heb jij een mooie muts.
Die wil ik ook”
“Wil ik ook”
“Ik ook “
“Ook”
Zo echode het
De oma tikte zuchtend en steunend een zoveelste nieuwe muts.
Ze wilde vragen “Mag de deken van mij af want ik krijg het zo warm.”
Maar de mensen luisterden niet want luisterden alleen nog naar hun eigen rikketikker.

Bijna alle draadjes van de wereld waren gebruikt. Er waren nog een paar losse eindjes.
De kleuren op de wereld vervaagden.
Van de laatste losse eindjes maakt oma een strop.
Ze had gepuft gezwoegd gewerkt. Ze was oud..
Ze was het zat. En Kon ze nog iemand met haar kraakstem bereiken? Er kwam een vlieg naast haar oor en BRRRRR.
Ze hing zichzelf op aan de knotwilg.

En nu kan ik eindigen met dat de mensen bloemen brachten onderaan de knotwilg om oma te bedanken. Om een laatste presentje, desnoods een naambordje of een opgehangen muts. Of de boom versierd met gekleurde draden.
Niets van dat En Bram deed ook al niets . Alleen maar janken.
Hadden de mensen iets geleerd? Niets van dat.
Gaat het verhaal verder?
Ik zal jullie uit jullie roes halen.
De mensen leefden nog kort en ongelukkig.

En wat is de rode draad van dit verhaal?

geen reacties
0 Fictie

TEVREDEN

Laura Leihitu

0 Non-fictie

Pelgrims

Isa Altink

0 Fictie

Retro

Daphne Hubeek

1 Fictie

aurora

Vincent Gligoor