Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

De ondergang van Fred Futselaar

Door Liesbeth de Jong

Fred Futselaar was een vijftigjarige advocaat met een drankprobleem. Vroeger liep zijn kantoor als een trein en iedereen bewonderde hem vanwege zijn slagvaardigheid. Hij was alles kwijtgeraakt, zelfs Carla.

Anderhalf jaar geleden stapten Futselaar en zijn vrouw Carla stevig gearmd de sneeuw in. De zon scheen, de lucht was blauw, en door het knerpende geluid van hun voetstappen begon het binnen in Futselaar te kriebelen. Glimlachend overwoog hij om een paar sneeuwballen te gaan gooien. Misschien kon hij er wel eentje plagerig in Carla’s gezicht wrijven, zoals hij dat in hun jonge jaren zo graag deed. Hij kroop diep in zijn wollen jas en drukte Carla tegen zich aan. Hij zoende haar spontaan op haar wang.
Na een verfrissende wandeling gaf hij een speels rukje aan de trekbel van hun vrienden Pim en Els.

Tien minuten later zaten ze met zijn vieren druk te keuvelen en kastanjes te poffen bij de open haard.
Els had een pot thee gezet en haalde een fles sinaasappellikeur tevoorschijn. ‘Willen jullie ook een scheutje in de thee? Dat doen wij ‘s winters altijd.’ Ze draaide de kurk uit de fles en rook vergenoegd aan de inhoud.
‘Je krijgt het er ook lekker warm van,’ zei Pim, terwijl Els een vingerhoedje likeur in zijn kopje schonk.
Dit leek Futselaar een prima idee. Hij pakte de fles aan en goot een flinke scheut in zijn eigen thee. De geur was bedwelmend. Hij proefde smakkend en nam meteen een grotere slok. Na zijn tweede kopje begon hij vanbinnen prettig te gloeien. Hij wist niet dat hij zo’n groot theeliefhebber was. Het werd heel gezellig en na vier kopjes thee en een paar rumbonen vond Futselaar het nóg gezelliger.
‘Zou je nu maar eens stoppen?’ vroeg Carla. ‘Ik kreeg al slappe knieën tijdens mijn tweede kopje.’
Futselaar hikte en keek haar glazig aan.

Op weg naar huis was zijn gang wat wankel maar hij haalde zijn voordeur. Het lukte hem zelfs om bij de derde poging de sleutel in het slot te steken. Hij liet een luide boer, die scherp tegen de gevel galmde.
Carla trok een bedenkelijk gezicht toen ze hem snuffelend als een speurhond aanstaarde.

De volgende dag schafte Futselaar onmiddellijk een paar flessen Grand Marnier aan voor in de thee. Hij was nooit dol geweest op dat slappe vocht, maar zijn inzichten waren plotseling veranderd. Hij laste steeds vaker een theepauze in en schoot steeds vaker uit met de scheutjes likeur.
Theedrinken kon immers geen kwaad, verzekerde hij zichzelf.

Op den duur vond Futselaar het niet langer nodig om zich elke dag te scheren. Ook de kapper verdiende minder aan hem en hij ging nog maar één keer per week onder de douche.
Hij maakte er een gewoonte van om zich tijdens de rechtbankzittingen te bedienen van sinaasappelthee uit de thermoskan die hij van thuis meebracht.
Zijn cliënten begonnen bezorgd op te merken dat zijn adem een wel heel aparte sinaasappelgeur had, en dat hij minder alert reageerde op de uitlatingen van de advocaat van de wederpartij.

Futselaar kreeg nog meer moeite met zijn werk. De ene keer verzocht hij met dubbele tong of de zaak kon worden verdaagd, en de andere keer schrok hij tijdens de zitting wakker van zijn eigen gesnurk.

Op een dag riep hij de toorn van de rechter over zich af door in de rechtszaal op zijn gemak een koekje bij de thee te nuttigen, waarna hij met ongeschoolde stem een schunnig lied begon te zingen.
Na de derde regel van ‘Brand in het bordeel’ verdaagde de rechter de zitting en ontbood Futselaar in zijn kamer, waar hij hem flink de mantel uitveegde. ‘U hebt u al geruime tijd schuldig gemaakt aan gedrag dat een behoorlijk advocaat niet betaamt,’ stelde de rechter vast. ‘Hoe zit het met het onderhoud van uw vakbekwaamheid?’
‘Dat is toch nergens voor nodig?’ Futselaar lachte smakelijk.
‘Schandalig!’ De rechter fronste zijn wenkbrauwen en trok zijn lippen strak. ‘U hebt geen enkele bijscholingscursus gevolgd, neem ik aan?’
‘Welnee, dat is alleen maar tijdverspilling. Ik bekwaam me liever in het theezetten.’ Futselaar vond de rechter een vervelende zeur. Het zou allemaal wel loslopen.

Futselaar had het mis. Al snel ontving hij bericht dat hij uit de advocatuur en het beroep van advocaat was verwijderd. Hij snoof verontwaardigd en troostte zichzelf met een extra kopje verrijkte thee.

Een week later reed hij na een halve pot sinaasappelthee gebelgd naar de rechtbank. Hij zou zich door niets of niemand klein laten krijgen, kom nou! Hij rukte een toga uit de kast, knoopte een bef om en beende de eerste de beste rechtszaal binnen die hij tegenkwam. Hij nam plaats naast de verdachte en eiste lallend een miljoen euro schadevergoeding voor zijn cliënt, die hem niet-begrijpend aangaapte.
De advocaat van de verdachte sprong op. ‘Wat komt deze gestoorde figuur hier doen?’ riep hij met dunne mond. ‘Het lijkt wel of er een alcoholische sinaasappel aan onze tafel zit.’
Futselaar werd opeens duizelig. Hij hees zich overeind en waggelde als een verdwaalde eend naar de uitgang. Hij nam de lift naar de bovenste verdieping met het voornemen om daar uit een raam te springen. Hij zou al die idioten hier weleens even laten zien dat hij niet alleen een gevierd advocaat was, maar dat hij zelfs kon vliegen. Hij stond al te wiebelen in het kozijn toen de parketpolitie hem bij zijn kladden greep om hem uit te leveren aan de crisisdienst.

Futselaar zuchtte; de eenzaamheid viel hem zwaar. Hij was weer thuis na een inbewaringstelling van bijna een week.
Carla was sinds het begin van de zomer bij haar zus ingetrokken. Ze kon zijn zelfvernietiging niet langer aanzien, had ze met tranen in haar ogen uitgelegd.
Het afscheid was emotioneel; na een laatste wanhopige omhelzing trok Carla de deur achter zich dicht. Futselaar hoorde haar op straat nog huilen. Hij had gedacht dat ze over een paar dagen wel weer bij hem op de stoep zou staan, maar daar geloofde hij inmiddels niet meer in.
Nu pas besefte hij hoe vreselijk hij haar miste. Wat had hij haar aangedaan? Ze had altijd zo veel geduld met hem gehad.
Nooit klaagde ze als hij weer eens tot diep in de nacht een dossier zat te bestuderen. En tijdens de kaartavondjes met collega’s en vrienden presenteerde ze vol trots haar zelfgebakken koekjes bij de koffie.
Futselaar miste ook de opwindende spanning tijdens een strafzitting. Het gaf hem een kick om de degens te kruisen met de wederpartij. Hij had nog nooit een zaak verloren, wat hem de eretitel ‘De Leeuw van de Rechtbank’ had opgeleverd. Wat was daar nu nog van overgebleven? Hij was gedegenereerd tot een wrak dat psychiatrische begeleiding nodig had. Hij zou nooit meer kunnen schitteren in zijn statige toga. Niemand zou meer tegen hem opkijken.
Onderuitgezakt in zijn fauteuil veegde hij met zijn zakdoek het zweet van zijn voorhoofd. De zon was al onder, maar de zomerse hitte die nog in de salon hing, verstikte hem. Ik ga een glas ijsthee drinken, dacht hij bitter. Hij worstelde zich uit zijn fauteuil en slofte naar de bar in de keuken.
Nadat hij een scheut sinaasappellikeur in zijn thee had gegoten en een slok nam, slaakte hij een paar stevige vloeken.
Waar was hij in vredesnaam mee bezig? Hij gooide zijn glas op de vloer, griste de zes flessen likeur die hij nog bezat van de plank, en smeet ze met alle kracht die hij in zich had, een voor een op de plavuizen. Het kleverige vocht verspreidde zich als een oranje vijver over de vloer. Hij zou geen druppel meer aanraken, nooit meer! Dat was makkelijker gezegd dan gedaan, wist hij. Zonder hulp ontsnapte je niet aan de wurggreep van de drankduivel. Hij raakte bijna weer dronken van alleen al de alcoholdamp in de keuken.
Jammerend strompelde hij terug naar de salon en plofte in zijn fauteuil. Hij legde zijn hoofd in zijn bevende handen en telde de tikken van de antieke klok aan de muur.

Het geknars van de voordeurscharnieren rukte hem uit zijn sombere gedachten.
‘Fred?’ klonk het in de hal. ‘Ik hoorde dat je weer thuis was.’
Futselaar veerde op. Carla’s stem! Zou ze weer bij hem terugkomen? Zou ze hem willen helpen in zijn strijd tegen de alcohol?
Ze trok de keukendeur open. Haar hakken tikten op de vloertegels. Een paar seconden later slaakte ze een snerpende kreet, die gevolgd werd door de doffe dreun van een vallend voorwerp. Ze gilde nog één keer, daarna werd het stil.
Futselaar rende naar de keuken en knipte het licht aan. Met opengesperde ogen en vertrokken mond greep hij naar zijn wangen. Carla’s hoofd lag in een steeds groter wordende plas bloed. De punt van een gebroken fles stak in haar hals; het bloed gutste uit de wond.
Futselaar brulde als een terdoodveroordeelde. Hij liet zich zo slap als een lappenpop op zijn knieën zakken en barstte uit in een stortvloed van tranen.

32 reacties

Joke Nijeboer

zondag, 21:38

Dit verhaal leest “als een trein” met een onverwacht en verrassend eind. Je verwacht dat Fred het loodje legt, maar het is zijn reddende engel Carla. Hoe onverdiend……

Miriam Wesselink

zondag, 16:31

Wat een heerlijk, wrang-geestig verhaal!

Willem Nijeboer

zondag, 10:15

Compact opgeschreven intrigerend verhaal dat dwingt tot het einde door te lezen! Hulde.

Ton de Vries

donderdag, 16:08

Weer een prima ‘gegeven’ met als wijze levensles: “Scherven brengen (niet) altijd geluk” en Macht corrumpeert!

marian

maandag, 14:13

Dit is een onderhoudend verhaal, goed geschreven en met een draai aan het einde.
Alles wat je wilt van een kort verhaal, toch?

Wim Goeree

donderdag, 22:19

Oef, wat een lot laat de schrijfster de hoofdpersoon ondergaan.
Het verhaal: grappig, dan weer ernstig, hoopvol en fataal!

Jolanda

zondag, 18:30

Een heerlijke schrijfstijl en goede verhaallijn. Het einde had ik niet verwacht, zeer verrassend.

Freddie

vrijdag, 14:46

Mooi geschreven, denk ik dat het goed afloopt maar nee, verrassend einde.

cor de kok

zondag, 13:08

Je zal maar in een rechtszaal zitten en er komt een als advocaat verklede halvegare binnen die een dubieus lied begint te zingen.
Ik zie het gezicht van de rechter helemaal voor me. Humor in een toch wel serieus verhaal met een einde dat je niemand gunt.
Knap geschreven.

Tineke

maandag, 19:53

Fantastisch geschreven.
En wat een ontknoping…………
Dit smaakt naar meer!

Kor

zondag, 20:56

Mooi verhaal Liesbeth,een verhaal met een boodschap ,

Alie Dorhout

zondag, 20:54

Oei,zo komen de snoepers te pas,berouw komt na de zonde,prachtig verhaal.

Alie

zondag, 20:43

Prachtig gevonden ,wat een verhaal,wanneer komt het vervolg?

silvy

zaterdag, 16:19

Leuk en vlot geschreven verhaal met een onverwacht einde…. smaakt naar meer!

Rick Kingma

donderdag, 19:07

Drank maakt meer kapot dan je lief is. Dat blijkt maar weer als je het knap geschreven verhaal van Liesbeth leest. Maar vooral het onverwachte einde is geweldig!

Ike

woensdag, 12:09

Wat een geweldig verhaal met een onverwachts einde dat mij zeer aanspreekt!

Ik heb ook andere verhalen van Liesbeth gelezen en ook nu was ik weer aangenaam verrast.

Laurens

maandag, 08:33

Lekker los geschreven verhaal. Leest met een glimlach. Chapeau

Gretha

zondag, 21:15

Een heel mooi en goed geschreven verhaal. Met een dramatisch einde, wat je niet verwacht.

Henk

zondag, 08:16

Zeer prettig leesbaar geschreven verhaal. Dit vraagt om meer! Ik zou graag een verzameling van dergelijke korte verhalen in boekvorm zien. Zo’n boek zou ik denk ik in een adem uitlezen.

Irmgard

zaterdag, 21:40

Een goed geschreven verhaal met een onverwachtse twist. Het doet mij aan Roald Dahl denken… Waar een verkwikkend kopje thee al niet toe kan leiden.

E.J. Bron

zaterdag, 19:20

Leuk verhaal met een goede persoonsbeschrijving en een onverwacht einde. Top!

Jan

zaterdag, 14:56

Leuk en amusant verhaal met een onverwacht dramatisch einde.

Johannes

zaterdag, 14:36

Het dramatisch einde van dit verhaal van een drankzuchtige advocaat is aangrijpend.

Khashoggi

vrijdag, 19:01

Wat een prachtig verhaal. Die Fred wordt heel levensecht beschreven. En dan aan het eind een heel onverwachte dramatische ontknoping, ik kan er over meepraten.

Eise en Jannie

vrijdag, 18:04

Geweldig geschreven …Mooi verhaal

paulettegroenewold

vrijdag, 10:31

Knap geschreven! Heel aparte eigen stijl. En zo humoristisch!

Paulette Groenewold

vrijdag, 10:29

Heel amusant boek! Hoop dat het snel wordt uitgegeven en dat het een succes wordt!! 😃👍

harry Vos

vrijdag, 10:27

Heerlijk verhaal , geweldig geschreven !
Luchtig , met humor en nog een moraal ook !

Mijn winnares !

Gea Leijndekker

donderdag, 19:32

Grappig verhaal met een onverwacht dramatisch einde. Zou graag meer van dit soort verhalen lezen!

Henny Ebbinge

donderdag, 19:30

een mooi verhaal

Ruud van Steenis

donderdag, 19:30

Verhaal leest prettig weg en is goed voor een gniffel op zijn tijd.
De hoofdpersoon is mooi beeldend neergezet.

Frank de Vries

donderdag, 19:28

Leuk verhaal met een verrassend einde!

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch