Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

De Rommelende Man

Door Kathinka Kreeberg

Het ergste is het ontbreken van inspiratie, of voor mijn part: hoop.

In een onbewaakte periode heeft mijn ontoereikende brein het toegestaan om mijn persona van alle subjectiviteit te ontdoen. Vervolgens heb ik die persona door indicatorenlijsten laten scannen, die het goed van het kwaad moesten scheiden. En nu, maanden later, vind ik mezelf terug in een museum waar ik nog nooit geweest ben omdat ik daar nog nooit de tijd voor dacht vrij te moeten maken.

Nu is het zo dat ik niks mag moeten. Verder mag ik alles doen en laten wat me op de een of andere manier losweekt van de kleverige honing in mijn hoofd, honing die ik heb aangemaakt toen ik mezelf voortdurend leek uit te kotsen.

Ik sta in een museum en ik realiseer me net iets te laat dat hier mensen zijn, en tegenover mensen sta ik momenteel nogal ambivalent. Ik ga hier ook niet voor niets alleen naar toe – los van het feit dat niemand kan op dit tijdstip omdat iedereen werkt.

Ik verschuil mezelf achter alle extraverte durfallen met een gemiddelde leeftijd van ouder-dus-wellicht-dapperder-en-wijzer-dan-ik en wacht op wat komen gaat.

Daar komt een dame die zich met mij in het veilige hoekje wurmt en hoopt niet in beeld te zullen komen. Zij is van zo´n hartverwarmende verlegen charme dat een meneer met haar – en uit beleefdheid ook met mij – begint te praten. Hij heeft het even over Kuifje en ik vraag me af waarom ik niet zeg dat ik Kuifje van een ouderwets racistisch niveau vind, ben ik nou laf of gewoon aardig?

De museumdirecteur komt de dichter aankondigen, met zoveel liefde en enthousiasme in zijn stem dat ik bijna jaloers word op de dichter. Als je met die verve wordt aangekondigd, er een groepje extraverte durfallen op mooie leeftijd blij is jou te zien omdat je iets hebt gedaan wat rechtstreeks met jezelf te maken heeft, wat voor reden heb je om niet blij te zijn? Overdrachtelijk gezien.

De dichter heeft zorgvuldig museumstukken uit een Drents depot gekozen en daar een tentoonstelling van gemaakt. Ik heb bijna alle onderschriften al gelezen dus ik kan onmogelijk spontaan lachen, het contrast dat ik maak met het joviaal grinnikende publiek is pijnlijk voelbaar.

Dan zegt de dichter ineens: sorry, ik sta een beetje te rommelen.

Het mooiste citaat van de dag. Nee, sinds maanden. Alsof ik ontwaak. Ik begin te applaudisseren. Het beste beeld is het beeld van De Rommelende Man, de man die het ook even niet weet, het niet helemaal netjes gecategoriseerd op een rijtje heeft, hij fungeert als troost voor iedereen die in een veilig hoekje staat.

Ik bekijk alle zalen met een optimistisch gevoel van rommelende zin.

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch