Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

DIT IS HET ULTIMATUM

Door Tycho Scholten

Scene 1.1

Eén iemand staat in de spot midden op het donkere podium.

Yi: Dit is het ultimatum. Speel volgens onze regels of je ligt er uit. Doe wat wij doen of je doet niet mee. Haal een diploma, zoek een baan en werk of stik er maar in. Werk, werk, werk, dag in, dag uit … en telkens weer dankbaar zijn. Ja en amen zeggen. Het is dat… of dood. Dat zijn de twee opties. Dat is het ultimatum. Kies maar

Over de volle breedte van het podium komt een rij mensen naar voren lopen.

Allemaal: Dit is het ultimatum. Speel volgens onze regels of je ligt er uit. Doe wat wij doen of je doet niet mee. Haal een diploma, zoek een baan en werk of stik er maar in. Werk, werk, werk, dag in, dag uit … en telkens weer dankbaar zijn. Ja en amen zeggen. Het is dat… of dood. Dat zijn de twee opties. Dat is het ultimatum. Kies maar.

De rij verdwijnt naar de achterkant van het podium. Eén iemand komt naar voren en gaat aan een zijkant van het podium staan roken.

Scene 1.2

Er: (naar publiek) Ik kan niet meer hoor. Even een sigaretje. Helpt me ontspannen. (Neemt een trek) Dan hoef ik even niet te denken aan… Niet honderd procent in te zetten voor… Niet bezig te zijn met… (Neemt een trek) Het leven even op pauze. (Inhaleert diep) Maar dan weer door. Het blijft er bij eentje hoor. Ik wil er geen gewoonte van maken.

Yi: Hé, wat doe jij. Doe dat ding uit. Geen tijd voor pauze. De voorstelling gaat gewoon door

Scene 2.1

Spelers doen op het podium een machinale bewegingsreeks of lopen volgens bepaald patroon.

Yi: Shanghai, China, 2018. 24 miljoen inwoners. Allemaal monden om te voeden. Allemaal kelen om te dorsten. Allemaal magen om te vullen. Monden, kelen, magen. Wensen, driften, lusten Verlangens en dromen. Op 6.340 vierkante kilometer. Te veel. Ze zijn teveel. (Loopt mompelend af) …te veel, te veel, te veel…

Scene 2.2

Bewegingsreeks of looppatroon wordt groter. Eén voor één geven spelers hun tekst, maar uiteindelijk gaat het door elkaar heen.

San: Ik maak plastic fruit. Ik werk aan de lopende band. Ik ben een tandwiel. Een schakel

Si: Ik verpak smartphones. Ik werk aan de lopende band. Ik ben een tandwiel. Een schakel

Wu: Ik zet brillen in elkaar. Ik werk aan de lopende band. Ik ben een tandwiel. Een schakel

Liu: Ik maak scheuren in broeken. Ik werk aan de lopende band. Ik ben een tandwiel. Een schakel

Scene 2.3

San: Ik maak plastic fruit. Nee, dat is niet wat ik altijd al wilde doen. Ik wilde eigenlijk schrijver worden. Hier… dit is het boekje waarin ik mijn verhalen schrijf. Meestal heb ik om middernacht even tijd. Als ik terugkom van de werkplaats, dan ga ik onder het raam zitten. En bij het licht van de maan zet ik mijn gedachten op papier. Ja, ooit gaat iemand het lezen en die zegt dan: dit moet uitgegeven worden. Plastic fruit maken is maar tijdelijk hahaha.

Aan de andere kant van het podium komt Er oplopen.

Er: Even een sigaretje. Dit is pas mijn tweede vandaag. Oké, derde… Maar ik had dan ook een zware dag. Ja oké, gister ook. En eergister… Maar als ik genoeg gespaard heb om naar Europa te verhuizen, stop ik. Ja, dan stop ik meteen.

San: (Nog steeds naar publiek) Zal ik een stukje voorlezen? Verwacht er niet teveel van hahah. Hier komt het: … Ik weet nog niet wie je bent, maar al wel dat je er zal zijn. En als je dan hier bent, in mijn armen gegoten als in een perfecte mal, dan zullen alle verwachtingen, hopen, dromen…

(speler 3 wordt zich nu bewust van speler 2)

…tekort schieten. Daarom verruil ik dromen voor vertrouwen dat mijn nu nog lege armen vervuld zullen zijn van jouw voorbestemde vervolmaaktheid…

De twee kijken elkaar aan en gaan dan allebei snel aan een andere kant van het podium af.

Scene 3.1

Brick in the wall speelt

Er: Dit kunnen we ons kind niet aandoen.

San: Waar heb je het over?

Er: Nou, dat ze in de vakantie huiswerk meekrijgt.

San: Ze moet toch bij blijven…

Er: “ze moet toch bij blijven.” Ze is ACHT! Waar moet ze bij blijven? Ze zou eens wat meer bij andere kinderen moeten blijven, in plaats van de hele tijd maar met haar neus in de boeken. Spelen hoort toch ook bij de ontwikkeling van een kind?

San: JA! Je hebt gelijk! Denk je dat ik dat niet zie… Ik wil het net zo min als jij, maar ze moet toch een baan krijgen later! Ik kan je verzekeren dat de andere kinderen wel hun huiswerk maken. En als ons meisje dat dan niet doet, dan loopt ze achter. Als haar Chinees niet goed genoeg is, en haar Engels, en haar wiskunde… wie neemt haar dan nog aan? Er zullen 2 miljoen anderen in de rij staan voor dezelfde banen. Ze moet toch een baan krijgen… Zonder werk geen eten, geen onderdak, niets.

Er: ARGH. Je hebt gelijk, maar… maar… Maar zo zou het niet moeten zijn.

San: Maar zo is het wel. Wat doe je eraan? Het systeem verandert niet. En hoe kun je over de grenzen van het systeem gaan?

Beide gaan verslagen zitten terwijl ze spreken.

Scene 3.2

Er staat op en pakt weer een sigaret.

San: Wat doe je? Normaal rook je nooit rond deze tijd

Er: Ik moet zo terug naar de werkplaats.

San: Wat?! Dat had je me nog niet verteld.

Er: Nou bij deze. Ik draai een extra dienst. De komende weken.

San gaat af. Er blijft op en zet een ‘werk’- bewegingsreeks in.

Scene 4

Alle andere spelers doen mee met de bewegingsreeks van Er.

Allemaal: (mompelend herhalen, als een mantra) Ga over je grenzen.

Yi komt oplopen.

Yi: (naar spelers) We breiden uit! De zaken gaan goed. En ik ga op vakantie!

(naar publiek) Dit is het ultieme geluk. Genieten van je hard verdiende geld.

Scene 5.1

‘Dance me to the end of love’ van Leonard Cohen speelt. Midden op het podium staat een bed. Op het bed ligt Er en ernaast zit San met Qi. Ba staat verderop.

Ba: ‘Roken is dodelijk’ Het staat op de verpakking Blijkt toch weer dat ze gelijk hebben…

San: Pap! Dat kun je niet maken! Wat hebben we daar nou aan. Wat een naar ding om te zeggen.

Qi: Mama, doet het pijn?

Er: Valt wel mee. Alleen als ik beweeg.

San: Valt helemaal niet mee! Kijk hoe uitgemergeld je bent. Er zit geen vlees meer aan je. Je hebt jezelf uitgewoond. Dit is waar roofbouw toe leidt.

Ba: Ze heeft een hoge pijngrens. Net als ik

San: Hoe kun je daar nou trots op zijn? Jullie gaan over je grenzen.

Scene 5.2

Yi komt naar de voorkant van het podium en spreekt publiek toe. Onderweg kijkt hij even naar het tafereel rond het bed.

Yi: Dit is het einde van de liefde. De grens is bereikt. De maat is vol … Dachten jullie dat liefde zelfs na de dood zou bestaan? Dat is een sprookje. Dat je kan zijn wie je wil zijn? Geldt alleen voor hippies en buitenstaanders. Dat je vrijheid en controle hebt? Haha grappig. Alleen als je rijk bent… Dat is het calvinistische credo ‘werk reinigt’ en ‘doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg’. Dat is het ultimatum van de moderne wereld; van de uniforme bio-industrie…

Ondertussen komt een rij spelers voor het tafereel rond het bed staan.

Allemaal: Dit is het ultimatum. Speel volgens onze regels of je ligt er uit. Doe wat wij doen of je doet niet mee Haal een diploma, zoek een baan en werk of stik er maar in. Werk, werk, werk, dag in, dag uit … en telkens weer dankbaar zijn. Ja en amen zeggen. Het is dat… of dood. Dat zijn de twee opties

Yi: Dat is het ultimatum. Kies maar.

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch