Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Do as I say!

Door Femke Scheers

De zweetdruppels stonden op Pieters voorhoofd onderwijl hij zijn ontbijt, stukken gekookte zoete aardappel en gebakken banaan, wegspoelde met een chai masala in de eetgelegenheid tegenover zijn hotel. Ook hier in Nairobi had hij zijn vaste driehoek van etablissementen. Koffiehuis Amani voor zijn ontbijt, Mist club voor de dorst en hotel Downtown om de nacht door te brengen. Geen van alle tot de verbeelding sprekend, maar basaal met een goede prijs-kwaliteit verhouding. In Amani rook het ‘s ochtends altijd kostelijk naar pannenkoeken en vers gebakken eieren. De meeste gasten keken naar het nieuws op de gigantische televisie die hard in de hoek hing te loeien. Pieter probeerde de krant te lezen die hij elke ochtend van een klein meisje zonder schoeisel ontving die hem bij de ingang op stond te wachten. Een week geleden was ze daar aan het bedelen en hij had haar opgedragen hem elke morgen The Daily Nation te brengen, die hij voor verdubbelde kostprijs van haar overnam. Morgen, voordat hij naar het vliegveld zou vertrekken, zou hij haar extra geld geven voor schoenen. Niet dat het haar uit de armoede zou halen, maar ze was nog te jong voor zijn gebruikelijke oplossing.
Pieter nuttigde zijn ontbijt alleen, aangezien Tabia plots was verdwenen vannacht, ook al was hij niet overtuigd dat hij überhaupt de nacht met haar had doorgebracht. Het leek alsof hij het allemaal gedroomd had. Geen vrouw, geen rondslingerende kleren en geen gebruikte condoom te vinden in zijn hotelkamer. Pieter had zelfs in de prullenbak gezocht. Het leek alsof de keuken was opgeruimd na een maaltijd en alleen de afwezigheid van een rammelende maag er nog van getuigde dat er net gegeten was. Zo wees alleen het gebrek aan opwinding Pieter erop dat hij net ontladen was. Misschien was ze erachter gekomen dat hij had gelogen, dat hij helemaal geen modellen scout was, op zoek naar een Afrikaanse schone voor een nieuwe opdracht. Snel wimpelde Pieter deze zelf gesponnen verklaring af, eerlijkheid heeft hier een andere betekenis. Overleven is de norm en alle middelen zijn gerechtvaardigd. Bovendien werd er historisch gezien van blanken verwacht dat ze liegen.
Pieters overpeinzingen werden onderbroken doordat hij Anton de kantine binnen zag komen. Ongelooflijk, ze lieten hem zo doorlopen! Rustig stond hij op van zijn stoel en liep naar de bewaker; een simpele ziel, gehuld in een blauw uniform en met een metaaldetector in zijn hand om terroristen te bestrijden. Wat een schijnveiligheid in deze schijnheilige wereld!
‘Zojuist heb ik je uitgelegd dat het feit dat ik blank ben niet betekent dat ik geen granaat in mijn rugtas heb zitten. Stop een racist te zijn! Als je zo willekeurig blijft controleren dan kun je net zo goed naar huis gaan.’
Pieter begeleidde Anton naar zijn tafeltje: ‘Het blijft moeilijk om mensen hier iets aan het verstand te brengen, ze hebben gewoon een andere logica, Anton. Neem nou dat pamflet hier naast de deur, je ziet ze echt overal, die advertenties van witchdoctors. Overvloedige reclame voor zwarte magie, dat betekent dat er een markt voor is, terwijl mensen hun geld echt beter kunnen investeren.’
‘Ben je alleen?’ Het was het eerste wat Anton opviel.
‘Nog nooit heeft een vrouw me vrijwillig in de steek gelaten, Anton,’ zei Pieter terwijl zijn Nederlandse telefoon begon te vibreren in zijn broekzak. Toen hij zag dat het Nya was, drukte hij haar snel weg.
‘Als Tabia er niet is, kunnen we mooi aan de slag’, de documentaire had echt te lijden onder Pieters obsessie met vrouwen. Nu klonk er een Swahili muziekje uit Antons broekzak.
‘Hee Nya’ , Anton sprak haar naam, duidelijk articulerend naar Pieter uit. ‘Pieter? Die is, denk ik even naar het toilet, ik zie hem niet.’
Pieter zag de paniek in Antons ogen, wat een slechte leugenaar, geen wonder dat hij geen vrouw bij zich kon houden.
‘Nnnairobi? Hoe kom je daar nou bij? We zijn in Madrid op een conferentie. Dat weet je toch?’ Pieter gebaarde hem de telefoon te geven.
‘Hallo Nya, ik heb nu geen tijd om met je te praten, ik moet zo spreken. Ik bel je straks.’
‘Ik ben niet in Nairobi.’
‘Foto’s? Ik samen met een Luo vrouw nota bene?’
‘Ik heb geen tijd voor deze onzin want ik moet aan het werk, Nya, ik spreek je!’ Pieter hing op voordat ze nog meer kon zeggen. Hij had Nya onderschat en Nairobi overschat. Een cosmopolitische stad midden in een grote rimboe, maar de tam tam gaat hier nog sneller dan in de dorpen. Toen Nya nog in Kenia was, had ze er geen moeite mee dat hij meerdere vrouwen had en nu maakte ze er constant problemen over, en ze bleek nog tribaal ingesteld te zijn ook. Die verontwaardiging in haar stem dat hij met een Luo was. Wie was haar informant? Het probleem was dat hij nooit echt interesse had getoond in haar familie en vrienden, dus het kon iedereen zijn.
‘Anton, ik heb het niet gedroomd vannacht, Nya heeft een foto van Tabia en mij samen in Mist club. Ik moet haar vinden, we hebben nog 24 uur voordat we weer naar huis gaan.’
‘Dat is waanzin! We moeten nog meer materiaal voor de documentaire verzamelen, Pieter! Bovendien, waar wil je haar gaan zoeken? Ik zou niet eens meer weten hoe ze eruitziet. Ze lijken allemaal op elkaar hier. Kun je Nya niet vragen die foto te mailen.’
Pieter schudde zijn hoofd, wat een dwaas. ‘Houd jij je maar met de documentaire bezig, dan doe ik mijn ding.’ Hij was ervan overtuigd dat hij meer kans had om haar zonder Anton vinden. De hele discussie bleek overbodig, nog voordat hij de zin uitgesproken had, zag hij haar lange gestalte in de deuropening waar ze tegengehouden werd door de beveiliger. Pieter vloog op van zijn stoel en schoot uit zijn slof tegen de beveiliger. Waarom zweette hij toch zo? Hij had toch geen malaria opgelopen? Of een ander virus?
‘Haar hoef je niet fouilleren, ze hoort bij mij.’ Pieter haalde rustig adem om te kalmeren. Wat was er toch met hem aan de hand, hij verloor anders nooit zijn geduld en waarom was hij zo bezeten van deze vrouw die hij net kende? Zo goed was de seks nou ook weer niet geweest, voor een prostituee was ze behoorlijk tam in bed, wat niet overeenkwam met haar bijna agressieve uitstraling.
‘Waar was je ineens, ik dacht dat je met me mee naar Europa zou komen?’ Pieter wist dat, nu hij eenmaal op het idee was gekomen om nog een vrouw naar Europa te helpen, er geen weg meer terug was voor hem. Stiekem had hij al zitten fantaseren hoe zijn omgeving zou gaan reageren als hij met Tabia thuiskwam.
Anton keek met grote ogen toe, nu wist hij het zeker, deze man was zijn verstand aan het verliezen. Waarom die ophef over een hoertje? Hij nam een laatste slok van zijn chai en stond op om te gaan filmen.
‘Ik moest dringend weg, maar ik ben er nu toch.’

Na zeven wel erg magere jaren waarin Tabia er op haar veertiende door haar moeder op werd gewezen dat ze zwanger was, terwijl ze nog nooit ongesteld was geweest en pas anderhalve maand daarvoor ontmaagd was door een getrouwde dorpsgenoot, volgden verschillende pogingen om haar lichaam te ontdoen van de onwelkome vrucht die zich in haar had genesteld en allemaal zonder resultaat. Toen de baby zich er zelfs met een kleerhanger niet uit liet peuteren, trok Tabia daaruit de conclusie dat de baby voorbestemd was om geboren te worden en liet de foetus verder met rust. Verstoten uit de gemeenschap vestigde ze zich in een sloppenwijk waar ze een golfplaten huisje huurde zonder enige voorziening. Elke dag kwam de huurbaas langs om de achterstallige huur op te eisen, maar hij kon Tabia er onmogelijk uitzetten met die dikke buik. Toen hij op een dag weer binnenkwam om zijn geld te vragen, vond hij Tabia zittend in een plas met bloed en een baby aan haar borst. Zo kon het niet langer, hij bracht haar terug naar huis, waar haar moeder de gemoederen suste. De teruggekeerde rust duurde niet lang, want Tabia’s moeder bleek ernstig ziek en stierf enkele maanden later. Tabia moest met haar baby naar een tante in Nairobi verhuizen die helemaal niet zat te wachten op extra kostgangers en zij gebruikte haar als huisslaaf. Op haar zeventiende vond Tabia het welletjes en ging de straat op om haar eigen geld te verdienen. Na vier jaar kwam ze Pieter tegen die beloofde haar mee naar Europa te nemen. Ze was niet van plan nog iets aan het toeval over te laten en was met Pieter meegegaan naar zijn kamer om hem sperma te ontfutselen wat ze had meegenomen naar haar vriendin Zalika die haar verzekerd had dat, als het niet ouder was dan twaalf uur, ze ervoor kon zorgen dat hij zo bezeten zou raken dat Pieter alles voor haar zou doen, wat zij ook maar verlangde.

1 reactie

Annemieke

zondag, 14:01

Bravo, Femke, er gebeurt veel in jouw verhaal, de onderlinge verhoudingen tussen jouw personages staan op scherp! Maakt bijzonder nieuwsgierig.

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch