Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Echo

Door Bauke Vermaas

Onder aan de stenen trap keek Anne om naar het statige gebouw. Dit gebouw, deze straat wilde ze nooit meer zien, maar ineens verlangde ze naar iets van een herinnering. Een foto voor in haar hoofd. De foto van papier had ze verontwaardigd afgewezen. Zulke plaatjes had ze al genoeg. Het korrelig zwart en wit toonde altijd hetzelfde, hoe uniek ze het elke keer ook had willen vinden. Haar buik verkrampte. Ze hoefde geen bewijzen van haar spijt.

Vanuit de bus, op weg hierheen, had ze een man zien worstelen bij een ondergrondse vuilcontainer. Hij probeerde een koffer in de veel te kleine klep te proppen. Sinds de grijze kliko’s puur aan plastic zijn gewijd, kan niemand meer ongezien zijn leven wegmoffelen, dacht ze. In zo’n ondergrondse container past niet meer dan een kwart kuub verdriet en dan moet het nog ronde kanten hebben ook, of op zijn minst een beetje vervormbaar zijn. Was verdriet maar vervormbaar, dan was het misschien nog draaglijk.

Ze wachtte tot de kramp in haar buik wegtrok en begon te wandelen naar de bushalte. Ze was blij dat ze geen taxi had laten bellen. Zo kon ze zich in haar eigen tempo verwijderen van wat ze had gedaan, in haar eigen tempo afscheid nemen van wat ze niet had durven omarmen. Ze zag alles veel scherper dan op de heenweg. De statige huizen met versleten verf op de kozijnen en fietswrakken tegen de souterrains, de hoge bomen in kleine perkjes vol hondenpoep en gedeukte bierblikjes, de losliggende stoeptegels waartussen onkruid zich genesteld had.

“Anne. Dat ik jou hier tegenkom!” Lidewij probeerde haar fiets de hoge stoeprand op te tillen, maar werd verhinderd door een beige jas die te groot en te lomp was voor haar tengere lichaam.

“Toevallig,” mompelde Anne. Tussen de jaspanden van haar vriendin bewoog een spierwit mutsje met berenoortjes.

“Zo jammer dat je onze afspraak laatst moest afzeggen. Twee dagen later stond ons leventje even op zijn kop,” Lidewij keek vertederd naar de berenoortjes. “Zeg, heb jij wel een kaartje gekregen?”

“Ja wel… Ja, een dochter. Isa. Toch?” Het geboortekaartje had op de mat gelegen toen Anne net voor de derde keer in een Tupperware bakje had geplast omdat ze het niet kon geloven. Toen ze het kaartje gisteren terugvond tussen een stapel tekeningen en brieven van school, had ze het in tweeën gescheurd. “Ik was ziek, dus… Gefeliciteerd nog.”

“Nog steeds buikgriep?” Lidewij deed haast onmerkbaar een stapje naar achteren en sloeg een arm om de enorme jas. “Hoe is het nu met je?”

“Beter al. Niet meer zo misselijk.” Toen ze het zei, besefte Anne dat het waar was. De misselijkheid waar ze vanmorgen nog mee was opgestaan, was verdwenen. Ze legde een hand op haar buik, waar ze weer zo’n stekende kramp voelde.

Uit Lidewij’s jas steeg gehuil op. “Honger.” Ze begon het kindje in de draagzak te wiegen. “Tja, zo’n ukkie wacht niet tot mama er klaar voor is. Die tijd heb jij gehad hè? Jij kunt ongestoord een paar weken buikgriep hebben.”

De kramp benam Anne de adem. Ineens onzeker of haar benen haar wel dragen konden, greep ze het stuur van Lidewij’s fiets.

“Hé, gaat het wel? Je ziet helemaal bleek.” Lidewij leek haar eerdere weerstand vergeten en pakte Anne’s handen. Het loeiende berenmutsje kwam ontstellend dichtbij. “Even verderop zit een kliniek. Misschien kunnen zij even naar je kijken.”

“Nee,” Ze duwde Lidewij weg en begon te lopen. Ze voelde weer een steek, maar versnelde haar pas. “Zo’n ukkie wacht niet tot mama er klaar voor is,” echode het in haar hoofd. Trillend stak ze haar hand op naar een naderende taxi. Bij het instappen viel ze bijna tegen de chauffeur aan.

“Naar huis.” Ze tilde haar billen iets op om haar sjaal tussen haar broek en de autostoel te proppen.

1 reactie

Geergje

woensdag, 15:04

Mooi strak geschreven. Ik zie Anne lopen en Lidewij staan. Mooi!

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch