Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Een gapend gat

Door Maja Robbesom

Vaak trof ik haar gestrekt op de bank. Met verjongingskompressen op de ogen smeekte ze dat mijn vader maar terug mocht keren.

Tegen de tijd dat ik naar de brugklas ging volstonden kompressen niet meer en zelfs de kneedtechnieken en moddermaskers waarmee ze de teloorgang trachtte te beteugelen bleken ontoereikend; ze werd oud.
De uitbreiding van rimpels ging gelijk op met die van woede: ‘Die schoft heeft een ruïne nagelaten en ik ben het stof onder de puinhopen.’

Nadat ze er alle metaforen doorheen gejaagd had, klonk haar gescheld als een grijsgedraaide langspeelplaat: Eentonig. De woorden konden me niet meer raken en toen ik op een avond slechts antwoordde met ‘hm,’ en ‘tja,’ gooide ze mijn vaders foto bij het oud papier en zweeg voorgoed.

Ze nam een baan. Bijtende schoonmaakmiddelen graveerden diepe sneden in haar vingertoppen en haar jaarinkomen was even hoog als het maandsalaris van haar baas. Toch beet ze door, net zolang tot we op vakantie konden gaan naar het Zuiden.

De bungalow lag pal aan een weg. Al bij het betreden van de hal kondigde ze aan dat dit samenzijn bedoeld was om te praten. Ik trok mijn wenkbrauwen op. ‘De knoeiboel van vroeger schoonmaken,’ lichtte ze toe. Ze stond vlakbij me.
De hitte verstikte me.

Met de radio aan aten we in de woonkamer, onder afwasgekletter glimlachten we naar elkaar in de keuken en in de tuin loste voorbijrazend verkeer mijn weerzin tegen het bediscussiëren van gedane zaken op.
Ik nam de fauteuil, legde mijn benen op de stoel tegenover me en stroopte mijn rok op tot boven de knieën. De avondzon had genoeg kracht om mijn vel te bruinen. Me voorstellende dat de blik van de gymleraar na de zomervakantie weer keihard aan mijn lichaam zou plakken, trok ik het aluminium dekseltje van mijn toetje, stak een hap chocolademousse in de mond en liefkoosde de zachte massa met mijn tong.
Mijn moeder vleide zich neer op de ligstoel en sloot de ogen. Nadat er een colonne vrachtwagens was langs gedenderd, begon het: ‘Vroeger had ik je vader niet zwart mogen maken.’
Ik slikte de mousse door.
Er was een tijd dat de hompen verdriet waaruit mijn moeder bestond elk moment uit elkaar konden vallen en om dit te voorkomen verzweeg ik het verlangen naar mijn vader. Wat volgde was een leeg gevoel in mijn maag dat gaandeweg uitdijde tot een gapend gat waar mijn botten en huid gewichtloos omheen hingen.

Een inparkerende Jaguar bij het tuinhek bracht de mallemolen in mijn hoofd tot stilstand.
Er stapte een gast met gebronsd gezicht en zwart haar uit. Zijn lach legde een rij parelwitte tanden bloot en in gebroken Engels informeerde hij of alles goed met ons was.
‘Een droomprins,’ smiespelde mijn moeder en trok in een felle beweging de leuning van haar ligstoel omhoog. Het was alsof ze de groeven – het schijnbare resultaat van een ijsballet – in haar wangen en decolleté, was vergeten.
Ik stroopte mijn rok op tot aan mijn liezen, nam een nieuwe hap chocolademousse en glimlachte naar de spanjool.
Zijn keuze hoefde niet moeilijk te zijn.

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch