Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Een hoop shit

Door martina swijnenburg

Ik ben geboren op 27 jan 1968 in Krimpen a/d IJssel onder nogal ongelukkige omstandigheden. mijn bedje stond namelijk bij een zwakbegaafde moeder en een niet bijster intelligente alcoholistische vader. Ik ben dan ook voor mijn 5de menig keren verhuisd. toen ik nog maar een paar dagen oud was ging ik naar een tante in dongen die toen ook net bevallen was. daarna weer terug naar huis. ik ben ook nog bij een oom in Hendrik Ido Ambacht geweest en bij een nicht in Ridderkerk. Dit laatste adres vond ik wel prettig. Ze had mij ook in huis willen houden maar die ouwe van mij, de egoïst, gooide roet in het eten. Hij kwam namelijk te pas en te onpas langs. Dit werd mijn nicht teveel en zij is toen naar de gezinsvoogd gestapt en die eikel is toen naar de rechter gegaan. Dat achterlijk gebakje besloot dat hij geen familieruzie op zijn geweten wilde hebben en dat wij naar een kindertehuis moesten. Die familieruzie is er toch wel gekomen en de kinderrechter heeft 2 verziekte levens op zijn geweten. In dat kindertehuis was het namelijk geen pretje. Mijn oudere broer werd er behoorlijk gepest en ik werd er te vroeg volwassen gemaakt, dat wil zeggen dat ik op mijn 7de begon te roken en te drinken en ik werd seksueel misbruikt door 1 van de oudere jongens. dat was een behoorlijke dreun voor mijn tere zieltje. Toen ik 8 jaar was verkaste ik naar een pleeggezin in Leerdam, waar ik van harte werd ontvangen door haar, maar hij moest me niet. Ik weet niet precies waar dat aan lag, misschien aan mijn kleurtje. Voor mij hadden ze een pleegzoon, die had hetzelfde kleurtje als hem, dus dat kon zijn eigen zoon zijn. Wat dat betreft leek ik totaal niet op hem. Hij communiceerde niet normaal met me. Hij zei of niets tegen me of hij schreeuwde of commandeerde me. Ik was als de dood voor die man. Na een jaar daar gewoond te hebben gingen mijn pleegouders scheiden en in die tijd was het nog zo dat je als alleenstaande geen pleegkinderen mocht hebben, dus moest ik terug naar het kindertehuis. Ik was reuze blij en opgelucht dat toen ik daar aankwam die jongen die mij misbruikt had er niet was. alleen was die blijdschap van korte duur, want ‘s avonds was hij er gewoon weer. Dus toen begon het misbruik weer opnieuw, alleen had hij er nu nog iets leuks bij bedacht. Hij vond het namelijk wel leuk als k de hoer uit ging hangen. Alleen een hoer ontvangt nog geld voor haar verdienste. Ik kreeg er helemaal niks voor, terwijl hij er “rijk” van werd. ja, ik kreeg er wel wat voor terug een heleboel angst voor kerels. Na weer een jaar in het kindertehuis doorgebracht te hebben verhuisde ik naar een therapeutisch gezinshuis. Daar belande ik omdat ik sociaal en emotioneel gestoord zou zijn. Dit las ik vele jaren later in mijn dossier. Nou dit huis maakte echt het verschil. Hier werd ik echt gelukkiger van. Ze hadden hier het idee dat je terug moest naar je kind zijn. Dit idee vind ik op zich niet zo vreemd, alleen de uitvoering was wat bizar. ze vonden namelijk dat je terug moest naar je babytijd, d.w.z dat je de fles kreeg en gevoerd werd. Het viel mij nog mee dat we geen luiers hoefden te dragen. Toen ik na 4 jaar uitbehandeld bleek te zijn, verhuisde ik naar mijn 2de pleeggezin. Dit was een stel dat mij had leren kennen in het therapeutisch gezinshuis. Ze vertelde mij dat ik hun enige kans was om daar voor mijn 18de weg te komen. Dat bleek dus een leugen te zijn, want er was nog een stel dat me graag wilde hebben, maar dat kon niet volgens de hoge heren, omdat ik bang zou zijn voor de man van dat stel. Nu klopte dat ook wel, maar ik was niet minder bang voor de man van het paar waar ik wel naartoe mocht. Ik was namelijk bang voor alle mannen gezien mijn ervaringen met ze. Achteraf gezien was ik misschien beter afgeweest bij het 2de paar, maar dat zal ik nooit zeker weten. Het ging pas echt fout in dit gezin toen zij vreemdging. Toen hadden we de poppen echt aan het dansen. Ze moest namelijk een hoop geld hebben om aan zijn dure smaak te kunnen blijven voldoen. Dit verkreeg ze ten eerste door mij een exorbitant bedrag te laten betalen om in het huishouden te delen. Ten tweede kregen we elke week hetzelfde te eten, dit was goedkoop voedsel en ook nog eens makkelijk klaar te maken wat haar dus ook meer tijd gaf om bij haar lover te zijn. Ten derde stal ze geld van mijn pleegzus. zij had een bijbaantje waarvan het geld op een rekening gestort moest worden, maar die had ze niet . Toen stelde mijn pleegmoeder voor dat ze het geld wel op hun rekening mocht laten storten. Mijn zus heeft daarvan nog niet de helft gezien. Toen mijn pleegvader een nieuwe vriendin kreeg heeft hij mijn zus en mijn pleegzusje en broertje 1 voor 1 de deur uitgewerkt. Eerst mijn pleegzus, die paste niet binnen zijn nieuwe gezin. Toen mijn pleegbroertje, omdat hij een nogal onhandige slungel was geworden en als laatste mijn pleegzusje, omdat zij een stelende en liegende puber was. Ik was toen gelukkig al lang en breed de deur uit. Twee jaar nadat ik op mijzelf was gaan wonen, werd ik in mijn eigen huis verkracht. Dit was de zoveelste kerel die ik eigenlijk niet kon vertrouwen. Toen ik 25 was beviel ik van een dochter. Zij heeft de rest van de tijd mij in leven gehouden, want er zijn menige dagen geweest dat ik het op wilde geven. Toen zij 10 jaar oud was werd bij mij de diagnose borderline persoonlijkheid stoornis gesteld. Dat is een stoornis die in aanleg aanwezig is, maar die alleen naar buiten komt als je een hoop shit hebt meegemaakt en daar nooit met iemand over heb kunnen of durven praten. Ik vind het nogal vreemd dat het bij mij tot uiting is gekomen. jullie niet. Toen mijn dochter 12 jaar was heb ik in een opwelling een fles bleekwater en een fles aceton leeggedronken. Dit was me bijna fataal geworden. maar gelukkig dankzij de ,medische wetenschap heb ik het wel gehaald. Je moet alleen niet vragen hoe. Ik belande in een rolstoel, ik kon niet meer normaal praten en ik heb last van spasmen in mijn voeten en mijn oogleden. Ik kreeg gelijk ook een nieuw etiketje opgeplakt . Ik had ineens ook NAH (niet aangeboren hersenafwijking). gelukkig heb ik me wel uit de rolstoel geknokt. Dit dankzij een operatie aan beide voeten en heel veel wilskracht. Ik ben altijd wel een knokker geweest, al zou je dat zo niet zeggen. Sindsdien woon ik in instellingen en verzorgingshuizen en dat is ook geen pretje. Hoewel het adres waar ik nu woon best wel aardig is. Ik zit hier in elk geval wel op mijn plek. Wie weet wordt het ooit nog wel een thuis voor me, al weet ik niet zo goed wat dat is. Dit was mijn shit.

2 reacties

martina swijnenburg

donderdag, 15:57

bedankt Willy,dit doet me enorm goed.

Wil Kuiper

zondag, 16:36

Martina, lief nichtje, Ik wist natuurlijk al dat je leven niet gemakkelijk is geweest, maar dit is de eerste keer dat ik het op deze manier gehoord heb Hoeveel kan een mens verdragen.Fijn dat je nu wat meer uitzicht hebt. Ik wens je Gods liefde en bijstand toe.xxx

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch