Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Een perfecte kerst

Door Linda Wensing

EEN PERFECTE KERST

Op 22 december was in Den Haag de zon nergens te bekennen, kwamen Tim en Wendy net thuis met de laatste kerstboodschappen, en zaten hun kinderen Ella en Daniël op de bank naar “Het Geheim” te kijken, toen de telefoon ging, de vaste lijn. Wendy wist dat het haar moeder was. Andere mensen belden eigenlijk niet meer via het vaste nummer. Wendy zette de tassen neer in de gang en haastte zich naar de vensterbank. Als ze de oproep zou missen zou haar moeder terugbellen op haar mobiel en haar mobiel lag nog in de auto. Ze zou die oproep dan zeker ook missen.
Ze griste de hoorn uit de lader net toen die voor de vijfde en laatste keer overging.
‘Hallo mam.’ zei Wendy.
‘Hoe wist je dat ik het was?’ zei haar moeder.
‘Dat staat in het display mam.’ Wendy liep naar de achterkamer waar het rustiger was, ondanks het gekletter van de keukenkastjes en de koelkast. Ze koos de middelste eettafelstoel om op te zitten, ver genoeg van de t.v. vandaan en op redelijke afstand van de keukengeluiden.
Het was even stil aan de andere kant en Wendy wilde net weer iets zeggen toen haar moeder begon met praten.
‘Waarom heb je me niet verteld dat je je vader ook hebt uitgenodigd?’ vroeg ze.
‘Ik heb mijn vader niet uitgenodigd.’ zei Wendy.
‘Dat zegt hij anders.’
‘Misschien heb je het verkeerd begrepen.’
‘Wendy ik kan niet met die man in één kamer zijn.’
‘Dat weet ik, mam, en hij weet dat ook.’ zei Wendy. ‘Dus heb ik hem niet uitgenodigd. En Valentijn komt ook niet.
‘Nou! Waarom zeg je dat nou weer?’
‘Omdat Valentijn en Christiaan je nerveus maken.’
‘Niet zo overdrijven Wendy Jongemans!’
‘Je komt altijd voordat je zoon arriveert en het liefst vertrek je ook weer voordat hij er is, toch?’
‘Wanneer heb ik dat dan gedaan?’ zei haar moeder.
‘Laatst nog, op de verjaardag van Ella. Je kwam een uur voordat het feestje van je kleindochter zou beginnen en je vertrok voordat de eerste gasten kwamen.’
‘Ik had een afspraak! Dat heb ik je verteld!’
‘Afgelopen zomer met mijn verjaardag. Valentijn kwam toevallig ook wat eerder om te helpen met het klaarzetten van de barbecue. Ineens was je weg. Je vertrok zonder ook maar iets te zeggen.’
‘Ik was niet lekker! Dat heb ik je later uitgelegd!’
‘Oké mam…prima! Ik heb papa niet uitgenodigd en mijn broer is met zijn vriend in Spanje. Die komen dus ook niet.’
‘Spanje? Wil hij mij ontwijken? Typisch je broer!’
Wendy sloot een tel haar ogen, stond op en liep tien passen om de tafel met de hoorn van haar oor. Toen pakte ze de hoorn weer op.
‘Mam…alleen jij en Sam komen op overmorgen. We zijn met zijn zessen. Gewoon, ons gezi en jij en je man, oké?!’
‘Wat gaan we eten? We gaan toch niet gourmetten hè, zoals vorig jaar. Ik heb zo’n hekel aan die kleine stukjes vlees. Je moet zo lang wachten tot ze gaar zijn en ze vallen altijd van je vork af.’
‘Niet gourmetten mam? Oké!’ Tim keek Wendy vragend aan. Hij hield een tray met gourmetvlees omhoog. Wendy drukte haar lippen stijf op elkaar zodat er geen woorden zouden ontsnappen en schudde haar hoofd.
‘Weet je waar ik weer eens zin in heb? Ouderwetse rollade…lekker met jus…spruitjes met spekjes…aardappelpuree…’
‘Mam! Zullen we bij jou komen eten met kerst?’
‘Welnee kind! Ik kan toch helemaal niet koken!’
‘Ik zal rollade voor je maken mam.’ Wendy zuchtte zachtjes.
‘Kijk maar kind…beslis jij maar. Ik wil je niet dwingen. Alleen Sam weet je…die kan geen harde stukken vlees kauwen hè…met zijn gebit…’
‘Voor Sam dan een balletje gehakt, mam?’
‘Wat jij wilt lieverd. Het is per slot van rekening jouw kerstdiner.’
‘Verder nog iets mam?’
‘Nou! Wendy Jongemans! Wat praat je nou toch raar tegen je moeder?! Mag ik niks zeggen soms?’
‘Mam…jij mag alles zeggen!’
‘De spruitjes…gewoon gaar hè…niet van dat eh beetgaar…’
Oké mam. Maar ik moet nu gaan, mam…naar de supermarkt. Dag mam. We zien jullie kerstavond.’
‘Dag lieverd. Het wordt een perfecte kerst en…’ Wendy hing op.

Op 25 december scheen de Spaanse zon fel en was het bijzonder warm voor de tijd van het jaar. Valentijn ging rechtop zitten. De terrastegels waren aangenaam warm onder zijn voeten. Hij pakte de zonnebrand die naast zijn ligstoel stond. Hij keek naar zijn vriend die op zijn buik op de stoel naast hem lag. ‘Je verkleurt al lekker Chris,’ zei hij, ‘maar laat me je schouders nog even doen. Die worden een tikkeltje rood.’
Christiaan tilde zijn hoofd op. ‘Ik dacht dat je het nooit zou vragen.’ zei hij.
Hij duwde zichzelf overeind en draaide zijn rug naar zijn vriend toe, die meteen wat zonnebrandcrème op elke schouder spoot. Christiaan keek uit over het strand en de zee. Hij zag de kinderen in de golven springen. ‘Wat zijn ze lekker aan het spetteren he, die kids?!’ zei hij.
‘Mij niet gezien hoor dat koude water, brr! Laat mij maar lekker met jou op dit goddelijke terrasje liggen, lieverd.’ zei Valentijn.
‘Wat een goed idee was dat van jou, Vaal, om hier in dit verrukkelijke oord kerst te vieren!’
Valentijn smeerde de crème zachtjes uit en kuste daarna Christiaan op zijn rug. Hij klikte het dopje terug op de fles en zette het weer naast hem op de grond.
‘Ik barst van de goede ideeën Chris!’
‘Dat doe je zeker en daar gaan we nu op drinken zie ik!’
Valentijn klapte in zijn handen. Christiaan klapte mee.
Een man kwam met een dienblad het terras op. Hij droeg het naar de eettafel. Zijn grijze lok wipte even op in een warm zeebriesje.
Christiaan vond dat hij er goed uit zag voor zijn leeftijd met zijn gespierde armen en zijn bruingebrande huid, zo’n huid die nooit meer echt verbleekt en bij de eerste de beste zonnestraal razendsnel bijkleurt.
De man reikte Valentijn en Christiaan allebei een gin tonic aan, pakte toen een glas voor zichzelf, en nam plaats op de lege stoel naast die van Valentijn.
‘Lekker pap!’ zei die.
‘Op je moeder!’ zei de man. ‘Zonder haar zouden we hier niet samen zitten in deze villa.’ Alledrie de mannen hieven hun glas.
‘En op Wendy!’ zei Christiaan. Vader en zoon knikten instemmend. Allen namen een slok.
‘Bel haar even Valentino!’ zei de man. Valentijn slaakte een gilletje.
‘Je zus bedoel ik…’ zei hij en hij lachte zijn witte tanden bloot, tanden die witter leken doordat ze afstaken tegen zijn bruine hoofd. ‘Het is inmiddels drie uur. Ze zal nou toch wel aanspreekbaar zijn?’
Een jongen kwam uit zee en rende hun richting uit. Het zand stoof op elke keer dat hij een voet erin zette. Valentijn pakte zijn i phone van onder zijn handdoek vandaan.
‘Ha zus! Ben je alweer een beetje bijgekomen van alles? Valentijn liep met zijn telefoon en zijn drankje naar de eettafel en nam plaats op een van de terrasstoelen. Hij vouwde één been over het andere.
‘Ha broer! Zeker! Maar Tim…die ligt nog in een diepe slaap.’
‘Dat noem ik met recht een gat in de dag slapen. Maar hij heeft het verdiend. Wat ben je aan het doen zus?’
‘Ik maak hapjes voor bij de borrel.’
‘Wij zitten hier al aan de borrel!’
‘Lekker! Hoe is het weer?’
‘Fantastisch! Warmer dan gisteren, tropisch bijna.’
‘Zalig!’
De jongen kwam buiten adem het terras op. Het water droop van zijn blonde haren. Zijn blauwe zwembroek plakte aan zijn bovenbenen. Hij ging naast de man zitten. ‘Mag ik de sinaasappel?’ vroeg hij. Hij wees naar de gin tonic en haalde zijn neus op.
‘Natuurlijk kind. Je kunt zo te horen wel wat vitamientjes gebruiken.’ De man plukte de schijf uit zijn glas en gaf het aan de jongen. Die stak het in zijn mond en trok een vies gezicht.
‘Ben je nou mijn zoon aan de drank aan het helpen pap?’ Wendy kwam naar buiten in haar badpak. In elke hand had ze twee schaaltjes gevuld met tapas. Ze zette ze op de tafel en pakte ook een glas gin tonic van het dienblad. Ella kwam het terras op gelopen. Zij en Daniel pakten allebei een glas limonade. Wendy leunde tegen de tafel en tikte haar glas tegen het glas van haar dochter en tegen dat van haar zoon. Ze hield haar glas op naar haar vader, haar broer en haar zwager. ‘Op een perfecte kerst!’ zei Wendy.

geen reacties
1 Poetry slam

Samen Slapen

Ben Oranje

0 Poetry slam

Ik ben net niet

Reinier Punt

0 Fictie

De dijk

Wendy Wierdsma

0 Non-fictie

Kwijt

ANJA KWARTEN

0 Fictie

Stromen

Sonja Coenen

0 Non-fictie

Als ik ga

Heidi Hulst

2 Poetry slam

kindje

Jacqueline Brouwers