Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

EEN POGING TOT OVERLAP

Door Tonnie Meewis

Ik heb niet de illusie dat mijn bewustzijn een aangeboren of cultureel bepaalde overlap met dat van anderen vertoont. Ik weet wel dat mensen in een poging tot overlap heel dichtbij kunnen komen, al is het maar de overlap van de gedeelde poging.
Seks en liefde bijvoorbeeld (bij voorkeur gecombineerd) bieden vaak de gewaarwording van overlap, al dan niet volledig. Jij en de ander voelen zich tot elkaar aangetrokken, zowel geestelijk als fysiek, en na wat omstandig aftasten kom je langzaam nader. Je begint elkaar aan te raken, steeds vanzelfsprekender, vraagt je op een bepaald moment niet meer af of je die ander niet wat al te na komt. Je bent volledig op elkaar afgestemd, zoals dat heet, jullie sluiten naadloos op elkaar aan. In het beste geval ervaar je de ander te zijner tijd niet eens meer als ander. In eigen gewaarwording zijn jij en de ander een ondeelbare constellatie, niets dan lijfelijkheid en ritme. Ondertussen is ook de geest niet langer van het lichaam te onderscheiden, waardoor concepten als gescheidenheid en overlap onmogelijk nog tot je bovenste bewustzijnlaag kunnen doordringen, vooral bij een gedeeld orgasme. Je ervaring is volledig gestript van categorische concepten. Je bent gewoon. Of beter: jullie zijn (als één).
Je zou ook kunnen denken aan de gedeelde overgave aan een rite, al dan niet in de hedendaagse vermomming van muziekfestivals. Ieder die er ooit deel van is geweest zal de gewaarwording van overlap hebben ervaren, de gewaarwording een tapkraantje te zijn op een pulserend collectief bewustzijn.
Ervaren overlap dus, en sommigen zullen nu aanvoeren dat die ervaring afdoende bewijs vormt dat die overlap meer dan een illusie is. Alles wat je ervaart is immers, ongeacht de verifieerbaarheid.
In zekere zin ga ik hier in mee. Niettemin is die ervaren overlap bij mij nooit duurzaam gebleken. Na afloop van genoemde voorbeelden ben ik in elk geval keer op keer geconfronteerd met allerlei onomstotelijke bewijzen van onze toenmalige gescheidenheid, wat de ervaren overlap met terugwerkende kracht geheel teniet deed, en ook momenten van toekomstige overlap op voorhand verdacht maakte.
In tegenstelling tot wat ik eerder dacht zijn zelfs de kunsten, met name literatuur, niet toereikend een duurzame brug te slaan.
Laatst las ik bijvoorbeeld een aantal besprekingen van Pessoa’s Boek der rusteloosheid om mijn leeservaring aan te toetsen, en constateerde tot mijn verrassing dat bijna iedereen ik-figuur Bernardo Soares als ongelukkig ziet. Op mij maakte hij juist een bijzonder gelukkige indruk, misschien wel juist door zijn niche in de geluksbeleving. Hij peurt geluk uit gevoelstromen die doorgaans juist met ongeluk geassocieerd worden: rusteloosheid, verveling, eenzaamheid… Ik geloof niet dat die gevoelsstromen specifiek tekenend voor mijn eigen persoonlijkheid zijn (al plaats ik een voorbehoud bij het rusteloze), maar niettemin ben ik er bekend mee. Je zou het troostend kunnen noemen dat iemand ook daar geluk uit weet te peuren, en dat is het natuurlijk ook. Toch heb ik het boek niet in de eerste plaats als troostend ervaren. Eerder voelde ik me ook nu een tapkraantje dat in het als ondubbelzinnig gelukkig ervaren bewustzijn van het boek was gestoken, en daardoor ook zelf ondubbelzinnig gelukkig was. Dat wil zeggen: gedurende de lengte van mijn leessessies, want sloeg ik het boek dicht dan waren we weer geheel van elkaar gescheiden, met hooguit een bitterzoete echo in het achterhoofd van hoe het was.
Tijdelijke overlap dus, op meer mag je niet hopen.
Misschien is dat ook niet erg; wellicht is het zelfs een zegen te noemen. Het verlangen naar overlap kan immers louter bestaan door het gemis daaraan, en juist door dat gemis blijven we pogingen ondernemen om nader tot elkaar te komen, hoe sceptisch we ook zijn over het uiteindelijk succes.

geen reacties
0 Fictie

Rauwe pijn

Sahar Noor

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam