Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Een regenboog in het klaslokaal

Door Susan Scholten

Een week na het overlijden van mijn moeder ben ik weer aan het werk gegaan. Na alle lieve woorden, kaarten en bloemen die ik van leerlingen en collega’s had gekregen, vond ik het fijn om iedereen weer te zien. Tijd om de draad weer op te pakken en iedereen persoonlijk te bedanken voor de lieve steun. Hoe ik die week ben begonnen weet ik niet meer precies. Van de receptioniste hoorde ik dat veel leerlingen tijdens mijn afwezigheid aan haar hadden gevraagd of ze wist hoe het met me ging en wanneer ik weer terugkwam. Ook door mijn collega’s werd ik warm ontvangen. Wel vroegen ze zich af of ik niet te snel weer aan het werk was gegaan. Een vraag waar ik nog steeds geen antwoord op heb. Noem het vluchtgedrag, noem het afleiding zoeken, maar toen voelde het goed om weer aan het werk te gaan.

Één van de eerste lessen die ik gaf, ging bijzonder goed. Mijn drukste klas maakte zijn opwachting en eerlijk gezegd zat ik er best tegenaan te hikken. Het waren lieve leerlingen, daar niet van. Ik kon echter moeilijk inschatten of ik momenteel voldoende bestand was tegen de hyperactiviteit van Ryan, de plagerijtjes van Nassim of de grote mond van Tarik. De praktijk zou het moeten uitwijzen.

De les verliep ordelijk en gezellig. De leerlingen hadden van mij als opdracht gekregen om een collage te maken van hun ideale toekomst over tien jaar. Die collage moest bestaan uit tekeningen, tekst en plaatjes uit tijdschriften. Binnen een mum van tijd lagen er stapels tijdschriften over auto’s, voetbal en mode op de tafels van de leerlingen. Er werd enthousiast en serieus gewerkt. Het kan best zijn dat een leerling stiekem een vliegtuigje vouwde of piemels tekende op foto’s van modellen, maar zelfs met deze voorspelbare streken waren ze me blijkbaar te slim af.

Iedereen concentreerde zich op het werk. Alleen Tarik zag ik wat zoekend rondkijken. Hij was ook nog niet zo ver met zijn opdracht. Op zijn papier lag enkel een plaatje van een snelle auto. Alle Voetbal Internationals en Autoweken lagen op de tafel van zijn buurman Ryan, die zijn papier overigens al bijna vol had. Ryan ontkende bij hoog en laag dat hij alle ‘mannentijdschriften’ had. “Kijk maar juf, ik heb hier ook een VIVA”, en hield triomfantelijk een bladzijde met een mooie vrouw omhoog. “Want mannen met snelle auto’s krijgen vanzelf een mooie vrouw erbij”. Tarik proestte het uit en ik moest ook mijn best doen om niet in lachen uit te barsten. Ryan was ondertussen weer druk verder gegaan met zijn zoektocht naar vrouwen.

Tarik haalde beduusd zijn schouders op en besloot andere tijdschriften door te spitten. “Dit tijdschrift is ook wel vet,” zei hij terwijl hij wees naar een tijdschrift met gouden letters op de omslag. De man in pak die onder de gouden letters was afgebeeld zette het chique gehalte van het tijdschrift aan kracht bij. “Ja, in dat tijdschrift kun je vast ook goede plaatjes vinden voor je collage. Weet je eigenlijk wat dat is, de Quote 500?”. Tarik schudde zijn hoofd, maar leefde op toen hij hoorde dat het ging om een lijst van de vijfhonderd rijkste Nederlanders. “Oh, aan dit tijdschrift heb ik zeker wat. Mijn ideale werkelijkheid is dat ik over 10 jaar ook tot de 500 rijkste mensen van het land behoor!”

De rest van de les had ik geen omkijken meer naar de jongens. Aan het einde van de les zag ik dat het merendeel van de klas uit zichzelf was begonnen met opruimen. Ik hoefde niemand aan te sporen. Ik leunde achterover in mijn bureaustoel en strekte me uit. Dit overkwam we werkelijk nooit, laat staan bij deze klas. Zelfs het lokaal werd geveegd en de tijdschriften werden netjes geordend op stapels. Een straal zonlicht wierp zich op een groepje tafels. De tafels waren schoon en de meisjes uit het groepje wachten rustig op de afsluiting van de les. Het was 10:55 uur, de les was bijna om. Ik sloot mijn les af, bedankte de leerlingen voor hun goede werk en wenste ze nog een fijne dag verder.

Ik had een warm gevoel over gehouden aan de les en voelde me voor het eerst sinds lange tijd weer rustig. Ik ijsbeerde wat door het lokaal en dacht na over welke voorbereidingen ik nog moest treffen voor de volgende les. Het lokaal hoefde ik in elk geval niet meer op te ruimen. Mijn gedachten werden onderbroken omdat mijn oog viel op één tijdschrift dat naast de stapel lag. Het tijdschrift lag open en mijn hartslag versnelde toen ik zag wat er op de opengeslagen bladzijde was afgebeeld.

In een reflex keek ik naar buiten, alsof ik degene die verantwoordelijk was voor dit moment in het vizier hoopte te krijgen. Het warme gevoel wat ik aanvankelijk had, werd nu overstemd door leegte. Ik staarde ongelovig naar de bladzijde waarop een vrouw was afgebeeld van middelbare leeftijd. De vrouw zat geposeerd voor het raam en vlak naast haar hoofd hing een regenboogkristal. Het was precies hetzelfde kristal als die mijn moeder vlak voor haar overlijden aan al haar dierbaren had gegeven. Met als doel om ‘licht door te geven’ voor wanneer ze er niet meer was. Wanneer er licht valt op het kristal, verschijnen er talloze regenboogjes op de muur die voor heel even haar gemis verzachten. Versuft keek ik het lokaal rond. Er waren geen regenboogjes op de muur. De zon was al weg.

N.B. De gebruikte namen in dit verhaal zijn wegens privacy redenen gefingeerd.

1 reactie

Gerrit

dinsdag, 10:56

Mooi geschreven, Susan. Ik geniet regelmatig van de regenboogjes!!

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch