Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

FANS

Door Jolijn Zwart

Het bruine pakket ligt al een paar uur op de keukentafel. Gea plukt ongeduldig aan het wit gehaakte tafelkleed en strijkt soms voorzichtig langs de randen. Aan de achterkant van het pakket zit een dikke plakrand met half ingeponste pijltjes die naar rechts wijzen. Met een ruk moet ie te openen zijn. De grote houten klok tikt vertrouwd maar uit de maat met track 7 ‘Leven zonder jou’. Het minst mooie nummer van zijn album, al zal Gea dat nooit hardop toegeven. Ze plukt iets te hard aan het kleed, waardoor de Buisman omvalt en haar lege koffiekopje omstoot. Met een zucht ruimt ze op en sleept haar net iets te dikke lijf naar de keuken. Ze tuurt door het keukenraam. Nog geen teken van Rachel. Gea graait in het rommellaatje, de gele aansteker ligt verborgen onder rollen aluminiumfolie, boterhamzakjes en halflege strippen paracetamol. Ze steekt een sigaret op, duwt de lade dicht met haar heup en graait de asbak van het aanrecht. Ze neemt weer plaats aan tafel en strijkt nogmaals met haar hand over het pakket. Zit ze onbewust toch weer mee te neuriën met het refrein. Haar oksels plakken een beetje maar ze weet niet of het door de onverwacht warme dag of de zenuwen komt.

‘Schiet nou op,’ mompelt ze tegen niemand in het bijzonder.
De klok slaat – kwart voor –, de cd springt naar track 8 en Gea hoort een behoorlijk gerammel de straat in komen. Ze springt op, brandt zichzelf aan haar sigaret en duwt het ding vervolgens in de asbak. Rachel gooit haar fiets tegen de schuurdeur en stapt met een kop als een oorwurm de keuken binnen. ‘Tering, ze hebben mijn fiets omgegooid. Nou, die fiets kan echt niet meer mam. Ik lijk wel een fanfare. Godsamme.’
Gea knikt. Ze staat nog steeds naast de keukentafel en hoort maar half wat Rachel zegt.
‘Wat sta jij daar nou?’
Gea tikt met haar hand tegen het pakket. ‘Het is binnen!’
‘Maak open dan!’
Rachel schuift aan tafel terwijl Gea met een ruk de strip opentrekt. Keurig langs de pijltjes. Het zonnebankbruine hoofd van Sergio kijkt de dames lachend aan.
‘Hij lijkt kleiner.’
‘Is dit A4?’
‘Hadden we niet A3 moeten doen?’
‘Eerst even bladeren,’ zegt Gea en voorzichtig slaat ze de bladen om.
‘Deze is wel mooi, zeg. Februari.’
Rachel knikt en kijkt vol verwachting naar elke pagina die Gea omslaat.
‘En deze met die tulpen.’
‘En Augustus?’ vraagt Rachel ongeduldig.
Met een grijns bladert Gea door tot de foto van Sergio en Rachel verschijnt. Rachels ogen worden groot en ze lijkt niet meer te kunnen knipperen. Of ze wil het niet.
‘Heel mooi,’ fluistert ze zachtjes.
Gea glundert en bladert door tot de laatste foto. Sergio met een sneeuwpop. Zijn tanden zijn net zo wit als de Oostenrijkse piste waar hij op staat.
‘Komend jaar ga je mee. School of niet. Ik meld je gewoon ziek.’ Gea pakt een nieuwe sigaret en loopt opnieuw naar de keukenla voor een aansteker. Rachel bladert stiekem terug naar Augustus. Haar oog valt op de grote button met ‘16’ op haar linker tiet. Ze denkt niet dat ze ooit een mooiere verjaardag zal krijgen dan haar zestiende.
‘Zal ik ‘m meteen in de webshop zetten? Of, nee. Nee, hij moet hem eerst zelf zien natuurlijk. Dit wordt wel een bestseller hoor Rach!’
Maar Rachel geeft geen kik. Gea draait zich om. ‘Toch, Rach?’ Rachel knikt.
‘Wat was er nou met die fiets?’
Het gezicht van Rachel betrekt meteen, ze zucht en pakt de laatste sigaret uit het pakje op tafel.
‘Omgegooid.’ Zegt ze terwijl ze naar een aansteker zoekt.
‘Wie?’ Gea zet het keukenraam op een kier en gooit de gele aansteker op tafel.
‘Weet ik veel. Toen ik naar buiten liep lag de helft van de fietsen op de grond. Niemand helpen natuurlijk. Cynthia had net m’n nagels gedaan. Vet kut.’ Ze neemt een diepe hijs van haar sigaret. ‘En nu rammelt ie als een gek. Ik ga zo echt niet meer naar school hoor.’
Gea drukt haar peuk in de asbak en pakt een sprits uit het roze trommeltje. Sergio knipoogt naar haar vanaf het deksel.
‘Mag ik niet gewoon op de brommer?’
‘Ik heb dat ding toch zelf nodig?’
‘Voor wat dan? Boodschappen? Zo ver is de Hoogvliet niet.’
‘Hoe neem ik dat mee dan?’
‘Als je nou zo’n karretje koopt? Krijg ik dan je brommer?’
Gea opent het trommeltje opnieuw en schuift hem, voor de vorm, eerst naar Rachel die haar hoofd schudt en haar moeder hoopvol aankijkt. Eerst nog een sprits. Gea kan niet denken als ze honger heeft.
‘Ik weet niet Rach.’
‘Ga je erover denken, mam? Dan help ik je toch ook af en toe met de boodschappen?’
Gea trekt haar schouders op en sluit de roze trommel. ‘We eten speklapjes,’ zegt ze vervolgens meer tegen zichzelf dan iemand anders. Maar Rachel heeft haar telefoon gepakt en hoort niks meer. De kalender schuift Gea voorzichtig terug in de verpakking. Glimlachend legt ze hem op de hoek van de tafel. Dan staat ze op. ‘Aardappels.’

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch