Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Geslachtsverkeer

Door Ludentia Roeter

Negenentwintig jaar is geen leeftijd om maagd te zijn, vind ik. Natuurlijk zijn er verzachtende omstandigheden, maar toch. Mijn maagdelijkheid is niet iets wat ik naar mijn dertigersleven wil meenemen.

Dus hier zit ik in een aftandse kroeg, in een stevige alcoholroes, samen met een mannelijke collega. Was het een vooropgezet plan? Was het op dit moment ontstaan als samenspel van onbevredigde verlangens? Hoe dan ook, de vrijdagmiddagborrel was uitgelopen op een bacchanaal waarvan alleen wij tweeën nog over waren. Ik voelde me licht, aangeschoten en op een prettige manier gespannen. Als ik wilde, kon het. Vanavond nog.

Ik had mijn gedroomde man heel anders voorgesteld. Mijn collega was te jong, te klein en een beetje vadsig. Hij schoor zich onregelmatig, wat hem een onverzorgd uiterlijk gaf. In elk geval deed hij het niet zo zorgvuldig als ik. Terwijl ik dit denk, strijkt hij met zijn hand langs mijn wang. Zijn ogen kijken mij recht aan. Diep van binnen voel ik iets tot leven komen. Ik richt mijn hoofd een beetje op en kijk hem schuin aan. Hij reageert. Ja, het is duidelijk, als ik wil, kan het vanavond.

Opeens zie ik mijn vader voor me. Toen ik hem vertelde dat ik tijdens het uitgaan voor het eerst aandacht van een man had gekregen keek hij mij aan en zei: “Denk jij dat je in staat bent om een seksuele spanning op te bouwen?” Ik was overdonderd door zijn vraag, en zei: “Ja, dat denk ik wel.” Als mijn vader stil blijft, voeg ik daar met vraag in mijn stem aan toe: “toch?” Mijn vader had zich met een minachtende blik omgedraaid. Mijn collega buigt zijn hoofd naar mij toe. Als ik wil, kan ik hem nu zoenen. “Zie je wel, pappa, ik kan het wel.” Het lichte gevoel wordt steeds sterker. En ik doe het gewoon. In dit moment wil ik mij niet meer druk maken om wat anderen denken.

Waar ik mij wel druk om maak, is of mijn collega ongewild iets van mijn verleden zal meekrijgen. De kenmerken van mij als man zijn door hormonen en operaties zoveel mogelijk ongedaan gemaakt, maar toch ben ik bang dat ik ontdekt zal worden. Als ik in de spiegel kijk, zie ik soms een man terugkijken. Dat maakt mij onzeker. Maar de manier waarop mijn collega nu naar mij kijkt, bevestigt dat hij een vrouw in mij ziet. Ook dat kan mijn vader zich niet voorstellen. Wat hij ook niet gelooft, is dat ik op mannen val. Hij zegt: “Als je zo’n hekel aan je eigen penis had, hoe kun je daar dan ooit opgewonden van raken?” Plotseling hoor ik een fluisterstem in mijn oor. Of ik meega naar zijn huis.

We nemen een taxi. Mijn collega betaalt. “Een echte man”, denk ik. “Ik ben een echte vrouw, die gaat vrijen met een echte man.” Het vervult mij met een diep en warm gevoel. Eindelijk. Hij doet de voordeur open en loopt direct door naar zijn slaapkamer en knipt daar het licht aan. Ik volg hem naar binnen.

Mijn collega buigt zich naar mij toe en we beginnen weer te zoenen. Hij drukt nu heel nadrukkelijk zijn tong in mijn mond. Het voelt grof. Dit is niet wat ik verwachtte. Vind ik dit eigenlijk wel fijn? Hij drukt mij voorzichtig naar beneden, zodat we samen op zijn bedrand zitten. Als we even stoppen met zoenen, draait hij zijn lichaam van mij af en begint zich uit te kleden. De plotselinge afstand voelt koud. “Wat onromantisch dit”, denk ik. Waarom ontkleedt hij mij niet? Dat doen ze in films altijd wel. “Zou hij iets aan mij zien, zou hij mij lelijk vinden?” Ik kan het hem onmogelijk vragen, dus ik begin ook maar mijn kleding uit te trekken. Ondertussen is de spanning niet meer alleen maar prettig.

Mijn collega ontkleedt zich tot zijn boxershort en gaat midden op bed liggen. Ik trek ook alles uit op mijn slip na, en twijfel bij mijn beha. Onmiddellijk vind ik mijn eigen twijfel belachelijk. Wie vrijt er nu met een beha aan? Mijn collega lijkt geen aandacht aan mij te geven, dus ga ik maar naast hem liggen. Hij begint mij weer te zoenen, op dezelfde bruuske manier. Hij duwt mij voorzichtig op mijn rug en strekt mijn armen naar de zijkant. Zijn handen op mijn polsen. Plotseling voel ik zijn behaarde buik tegen mijn buik. En een diep gevoel van paniek maakt zich van mij meester. Als hij zijn lippen even van de mijne losmaakt, kijk ik naar de zijkant. Het bed lijkt opeens veel groter. Paniek. “Wat fijn dit”, zegt mijn collega. Ik voel door zijn onderbroek een erectie tegen mijn kruis aanduwen. De paniek ebt weg en ik denk opgetogen: “Hij heeft een erectie van mij! Zie je wel, papa, ik kan het wel!”

Ik voel opeens dat ik volkomen nuchter ben. Met een krachtsinspanning duw ik mijn collega op zijn rug, mijn handen op zijn polsen. plotseling zelfverzekerd, alsof ik dit al vele malen eerder heb gedaan. Ik kus zijn lippen, nek, schouders, en daal langzaam af naar beneden. Terwijl ik zijn boxershort naar beneden doe, sluit ik mijn lippen om zijn penis. Zijn handen strijken over mijn haar. In gedachten hoor ik mijn vader mij voorstellen om een week voor mijn geslachtsoperatie naar een prostitué te gaan. “Als zij hem in haar mond neemt, wil je hem echt nooit meer kwijt, geloof mij maar.” Ik voel walging. Mijn collega kreunt.

Plotseling duwt mijn collega mij van zich af, en legt mij opnieuw op mijn rug. Hij trekt mijn slip uit, en voelt mijn vagina. Kurkdroog. Hij spuugt in zijn rechterhand en probeert mijn vagina vochtig te maken. “Wat stom”, denk ik, “ik heb geen glijmiddel bij mij.” Hij probeert zijn penis in mijn vagina te brengen. Het lukt niet, maar hij blijft proberen. “Sorry”, zeg ik. Hij schudt zijn hoofd en spuugt nogmaals in zijn rechterhand. Ik kan mij niet voorstellen dat het helpt, maar ik weet niet wat ik moet zeggen. Dan lijkt het toch gelukt, want ik voel hoe hij begint te stoten. Of het goed gaat, weet ik niet, ik voel niets meer beneden. Ik raak de tijd kwijt. Het liefst zou ik willen vragen om op te houden, maar ik durf het niet. Ik wilde het toch zelf? Na enige tijd houdt het stoten op. Met een zucht staat hij op en ik hoor even later vanuit de verte hoe hij een blikje bier opentrekt. Ik val in slaap.

Ik droom die nacht dat ik met mijn vader ben. We liggen in bed en we zijn naakt. Ik ben nog geen tien jaar oud. Ik wil het spelletje doen wat we altijd doen. Plotseling schudt mijn vader zijn hoofd, staat op uit bed en buigt zich over mij heen.“Als je dat doet, groei je op als een mietje”, zegt hij. “En dat wil je toch niet?” Zijn stem is streng. Daarna draait hij met zijn rug naar mij toe, is even stil, schudt stevig zijn hoofd en zegt: “Geloof me, dat wil je niet. Echt niet.” Ik kijk lang naar de rug van mijn vader, ik weet niet of hij het meent. Ik hoop dat hij zich omdraait en dat hij naar mij lacht, zoals altijd. Dat we daarna weer doen zoals we gewend zijn. Pas als ik merk dat deze keer anders is, zeg ik “sorry, papa” en ga naar mijn eigen bed.

De volgende dag word ik alleen wakker. Ik kijk om mij heen. Het bed zit onder de bloedvegen. “Net echt”, denk ik. Ik sla de dekens over de vlekken, kleed mij aan en zie mijn collega slapen op de bank in de woonkamer. Ik trek de deur zachtjes achter mij dicht. Als ik mijn fiets ophaal en naar huis fiets, doet mijn vagina heel veel pijn. Mijn onderbroek zit onder het bloed. Met een spiegeltje zie ik dat mijn clitoris is uitgescheurd. Ik doe het maandverband in dat ik zonder duidelijke reden altijd in huis heb. “Net echt”, denk ik weer. Die gedachte maakt me blij. Plotseling snap ik het. Ik heb niet gevreeën, ik heb seks gehad. Seks is dierlijk, en daar komt soms bloed bij kijken. Dat gebeurt bij normale vrouwen ook.

Thuis bel ik een vriendin. Ik wil haar eigenlijk alleen vertellen dat het gebeurd is, dat ik eindelijk geen maagd meer ben. Maar ik vertel ook over de pijn en het bloed. Ik hoop dat ze blij voor me is. Aan de andere kant van de lijn blijft het even stil. “Het klinkt als een verkrachting. Als je met iemand vrijt, moet dat heel fijn en vertrouwd voelen”, zegt ze. Ik schrik van haar woorden. “Hij heeft misbruik van je gemaakt terwijl je dronken was.”

Dit is ik niet wat ik had verwacht. Ik snap nog steeds niets.

1 reactie

Lehti Paul

donderdag, 16:52

Bij zo’n verhaal dat voor veel vrouwen helaas nog altijd werkelijkheid is, past de titel prachtig.

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch

0 Toneel

Stukje

Bauke Vermaas