Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Gewoon keihard naast haar op dat muurtje bij de friettent gaan zitten

Door Maja Robbesom

Karel introduceerde zichzelf als Sem, een naam die hij van een lijst met moderne jongensnamen had geplukt en om de zaak sluitend te maken trok hij vijfendertig jaar van zijn leeftijd af.
‘Dan ben je drie jaar ouder dan ik,’ was Beebie’s reactie en ze stuurde een emoji van een zonnetje.
Karels vingers lagen gespreid op het toetsenbord. Zijn trouwring lichtte op onder het bureaulampje. Hij deed hem af en typte: ‘Wat draag je?’
‘Jurkje. Met bloemen,’ antwoordde Beebie.
‘Wat zit er ónder dat jurkje, Beebie?’ vroeg hij.
‘String.’
Hij zag een strakke bilpartij voor zich waarop zijn hand in zijn broek verdween. Op het hoogtepunt van zijn genot riep Ria beneden aan de trap: ‘Karel, Jantine … Sapje, crackertje.’

Toen Karel na zijn nachtdienst thuiskwam, gierde Ria’s gesnurk als een zaagmolen door het huis. Hij sloop de trap op en in zijn werkkamer trok hij zijn uniform uit. Met de politiepet nog op typte hij: ‘Ik wil je.’

‘Ik jou ook!’ antwoordde Beebie de volgende dag.
Karel vroeg wanneer ze wilde afspreken. Een échte bedrieger was hij niet, vreemdgaan was hij niet van plan, wat hij zocht was een verzetje. Maar Beebie ging serieus op zijn uitlating in. Ze zei dat ze vrijdag om acht uur op het muurtje bij de friettent zou zitten en dat hij haar kon herkennen aan haar bloemenjurkje. Hij antwoordde dat het oké was. Een smoes om niet te komen opdagen zou hij later wel verzinnen. En net toen hij wilde informeren naar haar string loeide Ria: ‘Karel, Jantine … Éten.’ Zo te horen was ze weer flink bezig geweest bij de stembevrijder.

Ria schepte drie borden vol slakken en rode rijst. Karel kon er de klok op gelijk zetten; binnen tien seconden zou ze een pleidooi beginnen voor deze yin-yangmaaltijd. Hij kreeg een ingeving: écht met Beebie afspreken. Gewoon keihard naast haar op dat muurtje bij de friettent gaan zitten. Tevergeefs wachtend zou het tot haar doordringen dat ze in haar eentje een patatje zou moeten eten. En dan zou hij zijn onthulling doen: ‘Sem bestaat niet. Ik was het.’ Even een vaderlijke blik inzetten, hand op een knie leggen, en haar lust was gewekt. Vervolgens naar Motel Maagdenburg meenemen. Bloemenjurkje ópstropen, stringetje áfstropen en haar dan kriebelen. Spelletjes doen. Haar tot slot zo hard nemen dat ze scheelzag van wellust.
Ria kauwde op haar voedsel. Jantine rende de trap af en schoof aan. Zo levensluchtig had Karel haar lang niet gezien. Sinds haar puberteit had ze voorovergebogen boven haar bord gehangen. Met haar dat diende als afrastering tegen vragen van buitenaf, had ze zeewier aan haar vork geregen en het met theatrale tegenzin weggeslikt.
‘Hello, my sweet parents,’ zei ze met een overdreven accent en ze begon te eten. Ze morste wat rode rijst. Giechelend viste ze de korrels uit het decolleté van haar bloemenjurkje.

Liggend naast Ria, die in haar slaap nog aan rebirthing deed, piekerde Karel over Jantine’s outfit. Hij legde puzzelstukjes en tegen de ochtend nam hij een besluit: Hij cancelde de afspraak met de al dan niet bestaande Beebie.

‘s Middags kwam er antwoord: ‘Waarom kom je niet? Ik brand van verlangen.’
Karel zette zijn politiepet op en typte: ‘Ik beveel je onze chats te …’
Ze onderbrak hem. ‘Sem, ik heet geen Beebie, ik heet …’
‘Jantine,’ brulde Ria onderaan de trap.

2 reacties

Frederiek Overbeek

donderdag, 13:36

Pakkend verhaal Maja, actueel, smerig en grappig tegelijk! Nog een talent van je, Gr&lfs

Esther Quatfass

zondag, 14:58

Goed neergezet.

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch