Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Golven

Door Ivonne Wilken

Samen met hem zat ze op een bankje dat uitkeek over de kust. Haar hart ging van verliefdheid net zo wild tekeer als de schreeuwende meeuwen boven de golven. Eerst had ze niet begrepen dat hij interesse in haar had: zij; het saaiste meisje van de school, en hij; de meest populaire jongen met wie iedereen wel om wilde gaan. Maar hij was vasthoudend geweest, gaf haar attenties, nam haar mee uit eten, bracht haar naar discotheken waar ze het bestaan niet eens van wist. En langzaam maar zeker had hij haar ervan kunnen overtuigen dat hij echt van haar hield. Ze zagen elkaar nu bijna elke dag. Er was geen houden meer aan: ze was hopeloos verliefd.

Het net had zich langzaam gesloten. In eerste instantie had ze niet eens door dat ze in een net zat, zoveel vrijheid had ze gevoeld. Met zijn geld leek alles mogelijk. Maar langzaam was het vangnet zich meer en meer gaan sluiten, als dat van de visser die de school vissen onherroepelijk naar zich toe trekt waardoor het onmogelijk wordt om nog te ontsnappen.

Het was begonnen toen hij haar vroeg om een telefoon voor hem te kopen. Op haar naam. Even fronste ze haar wenkbrauwen maar dat was slechts een fractie van een seconde. Hoeveel deed hij wel niet voor haar? En ze hield toch van hem? Vanaf dat moment ging het snel bergafwaarts. The point of no return kwam op wat een onschuldige dag leek: ze dronken koffie ergens op een terras. Maar iets was anders. Hij gedroeg zich kribbig, behandelde haar minder hoffelijk dan gewoonlijk en was in zichzelf gekeerd.

‘Wat is het toch met je aan de hand?’ vroeg ze bezorgd.

‘Niets.’

‘Tuurlijk is er iets, dat zie ik toch. Zeg het nou, misschien kan ik je helpen,’ probeerde ze tot hem door te dringen.

‘Nee, dat kun je niet, ik zit er te diep in.’

‘Waarin, waar zit je te diep in?’ Niet begrijpend keek ze hem aan.

‘…’

‘Vertel het nou,’ smeekte ze bijna.

‘Het gaat om dingen waar jij toch niets van snapt,’ sprak hij geërgerd.

Ze voelde zich beledigd, alsof ze een dom kippetje was! ‘Ik weet heus meer dan je denkt hoor!’ De maanden met hem hadden haar zoveel meer zelfvertrouwen gegeven.

Hij zuchtte.

‘Nou?’

Aarzelend kwam hij over de streep. ‘Ik ben iemand geld schuldig en dat heb ik niet.’ Hij keek haar niet aan.

‘Huh?’ Hij had altijd geld. ‘Ma…’

Hij reageerde boos: ’Ik weet dat jij denkt dat ik barst van het geld, maar ik heb het even niet, ok?’

‘Maar hoeveel dan? Ik kan … ‘

‘Te veel, laat maar,’ snauwde hij.

‘…’

De stilte die aanhield was even onbehaaglijk als drukkend. Toen keek hij haar voorzichtig aan. ‘Er is wel een oplossing maar die durf ik je niet eens voor te leggen.’

‘Wat dan?’

Weer bleef het stil, alsof hij het niet durfde te vertellen. Toen kwam het: ’Hij zegt dat als hij een keer met jouw naar bed mag, hij bereid is om mij dat geldbedrag kwijt te schelden.’ Vlug voegde hij eraan toe: ’Maar natuurlijk wil ik niet dat je dat doet.’

De wereld stond stil. Wat zei hij nou? Moest ze met een wild vreemde naar bed? Natuurlijk zou ze dat niet doen.

De stilte die daarop volgde was oorverdovend.

‘Ik zei toch dat je me niet kon helpen, natuurlijk wil ik niet dat je dat doet.’ Kwaad duwde hij zijn stoel naar achteren waardoor die zijn balans verloor en met een klap op de grond terechtkwam. Terwijl hij wegliep murmelde hij: ‘Ik laat me wel in elkaar slaan.’

‘Weet je zeker dat je het wilt?’ Hij was een en al begrip en zoende haar liefdevol op beide oogleden, klemde haar tegen zich aan. ‘Dat betekent zoveel voor me,’ fluisterde zijn warme adem in haar oor. Trillend ontmoette ze de onbekende persoon in een hotel, zo graag wilde ze haar liefde bewijzen.

Opnieuw zat ze op het bankje maar het enige wat hetzelfde was, was de grijze zee met daarboven de schreeuwende zeemeeuwen. Haar gemoedstoestand kon niet verder verwijderd zijn van hoe ze zich de vorige keer voelde. Nadat ze seks met de geldeiser had gehad, had ze zich op een glijdende schaal bevonden. Meer mannen, meer hotelkamers volgden. Hij was niet meer de persoon die hij eens was geweest en mishandeling was nu dagelijkse kost. Met de telefoon die zij nota bene voor hem had gekocht, belaagde hij haar elke seconde waarvan hij niet wist waar ze was. Feitelijk was ze niet meer dan een hoer en hij was haar pooier.

Of eigenlijk was ‘hoer’ nog te positief uitgedrukt want een hoer kreeg tenminste betaald voor haar diensten, zij zag helemaal niets van het geld dat ze verdiende. Alles verdween in zijn zakken. Nee, ze was niet meer dan zijn bezit, een moderne slaaf van de 21ste eeuw. Hij had haar zelfs gedwongen een symbool boven haar achterste te laten tatoeëren. Het bewijs dat ze van hem en niemand anders was.

Wat wilde ze haar oude leven graag terug, maar ze durfde niemand de waarheid te vertellen. De dingen die ze gedaan had! En nu had hij ook nog eens toegang tot haar bankrekening. Ze had haar code natuurlijk niet zonder slag of stoot gegeven want ze wist heus wel hoe dom dat was. Maar zijn slagen waren zo hard dat ze uiteindelijk toe had gegeven. En natuurlijk had hij het kleine beetje spaargeld en de studiefinanciering van haar rekening gehaald.

Maar daar ging het niet eens om. Haar geld was voor hem niet meer dan een schijntje, een leuk zakcentje. Nee, zijn werkelijke doel was om haar bankrekening te gebruiken voor het doorsluizen van geldbedragen die hij via phishing van anderen afhandig maakte. Hij had een valse website gecreëerd die wel erg veel op die van een bekende bank leek, en de slachtoffers dachten dan ook dat ze op de officiële site zaten. Als goedgelovige klanten gaven ze vervolgens gewillig de informatie die ze beter niet hadden kunnen geven. En met de bankgegevens en bijbehorende codes boekte hij vervolgens hoge bedragen via haar rekening naar het buitenland. Zo bleef hij zelf lekker buiten schot.

Blijkbaar vond hij het geen probleem om haar telkens opnieuw als een insect te vertrappen. Zo’n leven wilde ze niet. Zou ze anders de zee inlopen?

De zee lag onder haar. Opnieuw keek ze uit over de grijze golven, maar deze keer vanaf haar positie vanachter het roer van de Sila Inua. Het voelde goed. Ze zat in het laatste jaar van het Scheepvaart en Transport College en de wereld lag aan haar voeten. Alsof ze een tweede kans had gekregen. Doordat hij haar bankrekening was gaan gebruiken, was het balletje aan het rollen gebracht. Bij de bank hadden ze al snel door dat de transacties voor een weliswaar meerderjarig maar nog steeds jong meisje wel erg exorbitant waren. De politie werd erbij betrokken en al snel werd duidelijk dat ze in handen van een loverboy was gevallen die haar ook nog eens als money mule gebruikte. Daar had ze nog nooit van gehoord maar het kwam er dus op neer dat haar bankrekening gebruikt werd om crimineel verkregen geld door te sluizen. Een misdrijf waarop hoge straffen staan en in de rechtbank had ze haar hart dan ook vastgehouden. Maar hoewel ze zich er toen voor schaamde, waren juist de blauwe plekken, de tatoeage en de berichtjes op haar telefoon haar redding geweest. Het was onomstotelijk vast komen te staan dat hij haar met fysiek geweld en bedreiging dingen tegen haar wil had laten doen, en de rechtbank wilde haar niet nog een keer straffen.

Hem had de politie nooit kunnen vinden. De telefoon die hij gebruikte stond immers op haar naam en bovendien had hij hem afgesloten toen hij geen contact meer met haar kon krijgen. Hij wist natuurlijk ook wel dat zijn activiteiten een korte houdbaarheidsdatum kenden, en de grote sommen geld waren dan ook snel overgemaakt. Waarschijnlijk had hij alweer een nieuwe money mule gevonden. De lul was de dans ontsprongen maar het kon haar niet schelen: ze had haar leven terug. Zelfverzekerd verdeelde haar gewicht over beide voeten en tuurde in de verte. Zelfs de tatoeage had ze naar haar hand gezet. Samen met de tatoeëerder had ze bedacht hoe de grote golf van Hokusai zijn symbool kon overspoelen. Ze was niemands bezit meer.

De Sila Inua was afkomstig van criminelen, van criminelen zoals hij. De boot was door de politie in beslag genomen en geschonken aan haar school. Een cadeautje voor de hulp van de burgers bij het opsporen van criminelen.

Het schip was als gewillige klei in haar handen. Nu had zij de controle. Was er dan toch gerechtigheid in het leven?

geen reacties
0 Fictie

Rauwe pijn

Sahar Noor

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam