Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Hellend Water

Door Jeroen Den Hengst

H E L L E N D W A T E R

‘Waterpas? My ass!’

Barry begon zich op te winden.

Je had naar hem te luisteren, zonder tegenwerpingen en vol ontzag. Maar Frank, een hem onbekende slungel had zijn hoofd geschud en was van tafel weggelopen. Het was dat hij even later met glazen bier was teruggekomen, anders had hij ‘m wat aangedaan.

Barry balde de handen en liet zijn schouders met nerveuze schokken in en uit knikken. Zijn wangen werden bol en drukten zijn ogen toe. Uit de spleetjes onder zijn wenkbrauwen schoot vuur.

Plots schoot zijn rechterhand door de lucht tot boven zijn hoofd. Zoals een waterpoloër de bal achter zijn badmuts beweegt, wachtend tot er een gaatje in verdediging ontstaat, zo spinde Barry zijn act uit. Toen zijn hand met een klap op het tafelblad landde had Bob de glazen voor zich al omarmd en Frank het zijne opgetild. Alleen het asbakje rinkelde.

‘… en je kan natuurlijk gaan roepen dat ik sprookjes vertel, maar luister… Ik heb het met mijn eigen… ogen… gezie-hien!’

Drammerig klonk het, alsof zijn gehoor zich niet liet overtuigen. Terwijl ze toch welwillend achterover hingen, klaar voor al zijn verhalen.

‘De waterspiegel liep zo scheef als de toren van Pizza. Spaarnwoude is a miracle place.’

Hij richtte zijn blik op Frank.

‘Dat wist jij niet, hè? Bob en ik gaan er bij volle maan dansen op Californische Garage. We nemen peyote en doornappel, het hárde spul. Je komt in een post-industriële draaikolk die je hup, terug de natuur in spuugt. Maar je moet elkaar in de gaten houden hoor! Voor je ’t weet vertrekt er éen voorgoed van het aardse.’

‘Ah, meneer is psychonaut!’

Bob en Barry schrokken op. Frank had een betweterig vingertje opgestoken.

Barry reageerde als eerste.

‘Wat, ken jij Gerben Helderman?’

‘Nee, maar dat boekje van hem is buitengewoon leerzaam. Doornappel, peyote… Jullie durven wel. Mij is verteld dat je met doornappel op een deur te zien krijgt, een deur op een kier. Loop je er doorheen dan ben je… dood?’

‘Jazekerrrr!’

Barry blikte trots om zich heen, hij werd om zijn drugsexperimenten geroemd, hij had spul naar binnen gewerkt waar nog nooit iemand van had gehoord. Hij had aan vliegenzwammen geknabbeld en dikke padden gelikt. Gif of drugs, zo zei hij, het was allemaal éen pot nat. Een trip moest je doseren, het was eigenlijk net als koken, als je maar gevoel had voor die zaken werd het wel wat.

‘…maar goed, terwijl we daar lekker aan het roepen en aan het stampen waren, terwijl we wortel dachten te schieten in dat toverbos en de boomtakken ons knuffelden, een rood konijnenbeest ons op de achterpoten bekeek, I kid you not, en we in aantal verdubbelden en halveerden alsof we speelkaarten waren van een stel klaverjassende goden, zagen we daar die zilveren spiegel liggen. Een meertje… Je hebt daar Te. Gekke. Meertjes… en gazons zo groot als voetbalclub Freaky Forward!

De enigen die er ooit komen, overdag dan hè, dat zijn onze allochtone landgenoten. Die weten hoe cool Spaarnwoude is. Hele schapen worden er geroosterd en soldaat gemaakt zonder dat iemand zeikt over het wrede lot van het dier.’

Hij schoot overeind en trok in éen ruk de drukknopen van zijn jas los.

LIVE and let DIE!’, scheurde hij met zijn krasserige stem door het café. Hij spreidde zijn armen als een dirigent die zijn orkest vraagt álles te geven en beschreef met uitgestoken vinger een halve cirkel langs de gasten. ‘Eh, Live and let…’

Vanachter de bar werd om stilte geroepen en Barry gehoorzaamde. Zonder op te kijken stak hij een duim in de lucht, plofte neer op zijn stoel en ging verder met zijn verhaal.

‘…’s Nachts is alles anders. Ga maar eens mee, je staat versteld van de vaaai-buh-ray-shawn.’

Barry veranderde in een rasta en liet zijn hoofd wiebelen op zijn schokkende lijf, tot hij met een ruk stil hield en zijn gehoor opnam. Bob zat verwachtingsvol klaar maar Frank begon rumoerig met zijn stoel te schuiven.

‘Ga je het ons nog vertellen?’

Hij was Barry’s oprispingen duidelijk zat. Hij had zijn telefoon uit zijn zak gevist en voor zich op tafel gelegd. Maar toen Barry ze naderbij wenkte en fluisterend vervolgde boog ook hij zich naar hem toe.

‘Volgens mij is Spaarnwoude door Bilderbergiaanse bouwmeesters gemodelleerd naar vergeten inzichten over Ruimtelijke Ordening. Waarschijnlijk hadden de Sumeriërs ook een soort Spaarnwoude, speciaal voor hun occulte rituelen, mét landingsbaan om hun buitenaardse geestverwanten, de hagedis-mensen te verwelkomen.’

Barry nam een reusachtige slok uit Bobs glas, hij had zijn eigen bier al een tijdje op.

‘Bokkenlul…’ mompelde Bob voor hij het laatste beetje naar binnen kieperde.

‘…Maar okee, toen wij het meer genaderd waren zagen we het pas:

Het oppervlak helde… sterk! Het rimpelloze oppervlak jongens, rim-pel-loos als het was, het stond in een schuine hoek van pak ‘m beet zes, zeven graden. Weet je ’t niet meer Bob? Als een flipperkast, maar het gekke was…, de lelies dreven dus niet naar het laagste punt!

Het was zo’n mindfuck dat we er uren naar hebben staan kijken, wortel schietend weet je nog? Op een gegeven moment raakten de spullen uitgewerkt en ik keek om me heen…

De rest van het gezelschap was in standbeelden veranderd, zoals ze op Paaseiland staan, wijs en onverstoorbaar op een manier die we door die klere-technologie volledig kwijt zijn geraakt, die eh… wat was ik nou aan het zeggen?’

‘Je gezelschap’, baste Frank, die meer belangstelling had voor zijn telefoon dan voor Barry’s openbaringen.

‘Oh ja…, we kwamen weer een beetje bij, nog wel een tikje versteend of geworteld wat jij wil, maar ik zweer je, die waterspiegel stond nog steeds uit het lood. Wacht, ik heb er een foto van.’

Barry hield een bruine Nokia tegen zijn neus terwijl hij door zijn afbeeldingen bladerde.

‘Hier kijk zelf maar, dan geloof je het ook.’

Bob gromde geïmponeerd en gaf de telefoon door aan Frank.

‘En die twee bomen ernaast, die waren zeker scheefgegroeid?’

‘Ja, dat doen bomen!’

Frank bleef turen op het minuscule schermpje.

‘En die wortel schietende kameraad van je, daar links, die staat ook schuin. Zo schuin kan alleen Michael Jackson, vriend.’

Het geluid van een beginnende lach welde op uit Franks keel, maar na twee ademstoten remde hij af. Barry zocht steun bij Bob, die zijn blik vragend op Frank gericht hield.

‘Barry, ik heb er geen geo-driehoek voor nodig om te zien dat de horizon op dit plaatje scheef in het kader staat. Als je het scherm een fractie kantelt, kijk zo… dan zie je dat de twee bomen recht staan, jouw gewortelde vriend ook en dat de waterspiegel vlak is en niet helt.’

Frank keek op van het schermpje, recht in de ogen van Barry.

‘Meneer Gresnigt, ik kak op mensen die met dit soort dronkemans-mystiek hun levens opkleuren.’

Hoofdschuddend sjoelde Frank de telefoon terug naar Barry en stond op.

‘Ik ga roken.’

Het bleef stil.

Barry draaide zijn ogen weg en liep rood aan voor hij door zijn baard uitblies.

‘Wat moet je van hem Bob?”

‘Frank gaat straks alles betalen met zijn titanium creditcard, dus houd je gemak nou maar.’

Trouwens, nu ik goed kijk… hij heeft gelijk, de horizon staat scheef, ja.’

‘Ga je nu heulen met die droogkloot?’

Frank kwam met volle glazen aangelopen.

‘Nou, proost dan maar weer!’, riep Barry, ‘Op het verjagen van de magie! Op het eind van de verbeelding en op Das Kapital van mijn nieuwe vriend Frank!’

Hij liet het bier rond klotsen in zijn mond, gorgelend en gnuivend. Terwijl hij naar zijn glas keek zei hij: ‘Kunnen we bij het volgende rondje niet zo’n lekkere bak nacho-chips met dubbele kaas nemen, meneertje Schijt Geld?’

Frank wenkte de barman al en richtte zich tot zijn gezelschap

‘Nog even over die waterspiegel, jullie kennen vast die dame die de verhalen van Annie M.G. Schmidt illustreerde…’

‘Annie M.G, fokking Schmidt! Het fundament van de Nederlandse beschaving!’, riep Barry en begon te zingen: ‘De geit van Dokter Sanders, de fokking geit van Dokter Sanders is anders van model dan de geit….’

‘Barry!’, klonk het vanachter de tap.

‘Fiep!’, riep Bob, ‘… Fiep nog es wat!’

‘Juist, ja”, zei Frank, ‘Annie was gek op Fieps illustraties, maar toen zij eens een schuine streep halverwege een waterglas had getekend was Annie boos geworden.

‘Wat moet dàt voorstellen?”, had ze gezegd en Fiep zei dat het de ranja in het glas was.’

Frank probeerde zich klein te maken en zette een krakerige vrouwenstemmetje op:

‘Maar dat kàn niet Fiep, jij kent de wetten van de zwaartekracht toch zeker wel?’

Dit keer liet hij zijn lach de vrije loop, triomfantelijk bulderde het door de ruimte.

‘Touché Rockefeller!’, grinnikte Bob terwijl hij vergeefs probeerde zijn gezicht in de plooi te houden. Toen het gelach aanhield gooide Barry zijn jas om, griste de nacho’s met kaas van tafel en beende de tent uit.

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch