Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Het geheim van de machtige berg

Door Jessie Vermeer

‘George. George!’
George hoort zijn naam echoën in zijn hoofd. Hij probeert zijn ogen te openen en dit keer lukt het wel. Hij knippert een paar keer en ziet schimmen die hij moeilijk kan onderscheiden. Langzamerhand wordt zijn zicht beter en verschijnen er twee gedaanten voor hem. Het is zijn oma en een man die hij niet kent.
‘George, hoe gaat het met je?’ vraagt zijn oma.
George wil opstaan maar merkt dat hij zich niet kan bewegen. Zijn armen en benen zijn vastgeketend aan een stoel. Wat is dit? Droomt hij nog steeds?
‘George, kan je ons horen? Hallo?’
George probeert te praten maar zijn keel is droog en er komt geen geluid uit.
‘Hier drink wat.’ Zijn oma biedt hem een glas water aan met een rietje.
George zuigt het water gulzig op en voelt de koude vloeistof door zijn hele lichaam stromen.
‘Kun je ons horen?’ vraagt de man.
‘Ja,’ zegt George schor. Wat is er aan de hand wil hij vragen maar de woorden komen niet over zijn lippen. In plaats daarvan hoort hij zichzelf brabbelen.
‘Misschien moeten we hem nog even met rust laten?’
‘Nee,’ zegt George met al zijn kracht. ‘Wat, is, dit,’ stottert hij met een schorre stem.
‘Wat moeten we zeggen?’ vraagt zijn oma aan de man.
‘De waarheid.’
‘Maar hoe?’
‘Vraag eerst maar wat hij nog weet.’
‘George? Weet je waarom je hier bent?’
‘Oma?’ vraagt hij.
‘Ja lieve schat ik ben het. Vertel me wat je nog weet. Hoe ben je hier gekomen?’
‘Brad,’ hij probeert hele zinnen te maken maar het lukt hem niet.
‘Laat hem nog maar even,’ zegt de man.
George wil dat ze blijven maar is te zwak om nog wat te zeggen. Hij ziet zijn oma en de man uit zijn gezichtsveld verdwijnen. Daarna valt hij in slaap.

Niet veel later wordt hij weer wakker, nu volledig bij bewustzijn. Hij kijkt verontrust om zich heen en probeert op te staan. De riemen om zijn armen en benen trekken strak, ze snijden in zijn polsen en enkels. Hij ziet snoeren en draden die uit zijn lichaam lijken te komen, allemaal bevestigd aan computerschermen naast zich. Als hij achter zich kijkt ziet hij meer mensen zoals hij, vastgeketend in stoelen. ‘Help!’ schreeuwt hij in paniek. ‘Help!’
Er komen twee mannen aangerend. Ze kijken naar de schermen en schijnen met een zaklamp in zijn ogen. ‘Haal Alberdina!’ schreeuwt de een tegen de ander.
‘Laat me eruit!’ zegt George tegen de man. ‘Laat me gaan!’
‘Dat gaat helaas niet lukken. Alberdina zal straks alles uitleggen.’
In de verte ziet George zijn oma. ‘Oma! Wat is dit allemaal? Wie zijn die mensen?’
Zijn oma loopt naar hem toe en gaat op een kruk bij hem zitten.
‘Wie zijn dat?’ vraagt hij nogmaals. Hij doelt op de mensen achter hem die lijken te slapen en ook zijn vastgeketend in hun stoelen.
‘Dat zijn experimenten, net als jij.’
‘Mijn experiment is al voorbij, ik ben op missie geweest, waarom laten ze mij niet gaan?’
‘Je experiment is nog niet voorbij.’
George kijkt zijn oma verbaast aan. ‘Wat? Maar waarom lieten jullie mij dan gaan? Ik was klaar, ik was er klaar voor!’
‘Het was een test George.’
‘Een wat?’
‘Het was een test, een risicovolle test, dat wel, maar meer was het niet. Uiteindelijk heeft het ons veel meer gebracht dan nodig was. Maar toch, het was een test.’
‘Waar heeft u het over?’ vraagt George.
‘Ik weet niet of ik de aangewezen persoon ben om je dit te vertellen.’
‘Maar je bent mijn oma’ zegt George.
Zijn oma kijkt hem met veel medelijden aan. Ze aarzelt maar doet toch een poging. ‘De test was onderdeel van de missie. Helaas veranderde er een hoop toen de aankondiging van de meteorenregen kwam. Alle spionnen moesten binnen twee weken de machtige berg verlaten en de missie werd omgezet in een ontvoering. We wisten niet zeker of je het wel allemaal aan zou kunnen, maar het ging je allemaal goed af. Op dat met John na dan, al kon jij daar ook niks aan doen. Zo ben je nou eenmaal geprogrammeerd.’
George kijkt zijn oma vragend aan. ‘Geprogrammeerd?’
‘Ja George. Ik weet dat we met jou te ver zijn gegaan, maar het experiment heeft zo goed uitgepakt. Je bent een mens, echt een mens met gevoel. We snapte er niks van toen je de gebroeders mee wilde nemen. Zo was je niet ingesteld. Op een één of andere manier heb je meer mens in je gekregen.’
George kijkt naar zijn handen en zijn blik glijd over zijn armen en benen. ‘Maar ik ben toch ook gewoon een mens?’
‘Dat blijkt wel,’ zegt zijn oma. ‘Je bent gelukkig nog steeds een mens.’
‘Maar oma?’ Vele vragen duizelen in zijn hoofd. Waar moet hij beginnen?
‘Neem even rust jongen. Ik snap dat dit veel is om te verwerken.’ Ze staat op en loopt weg.
‘Niet weggaan. Alsjeblieft. Oma, alsjeblief. Waar zijn mijn ouders?’
Ze draait zich om en legt een hand op zijn arm. ‘Je ouders zijn hier niet.’ Daarna loopt ze met grote passen bij hem vandaan en laat hem sprakeloos achter.

‘Goedemiddag George,’ zegt de man die eerder voor hem stond.
George schrikt wakker, hij moet even in slaap zijn gevallen. ‘Wie bent u?’
‘Zo, zo, je bent al heel wat spraakzamer dan net. Goed, goed.’ De man kijkt geïnteresseerd naar de schermen.
‘Wie bent u?’ herhaalt George. De man praat in zichzelf en negeert hem volledig. George krijgt een gevoel van eenzaamheid. Het gevoel van intens verdriet gaat door zijn lichaam heen, het lijkt wel of hij hiervoor niks anders heeft gevoeld dan pijn.
De man kijkt hem ineens recht in zijn ogen aan. ‘George, weet je wie ik ben?’
‘Nee, natuurlijk weet ik dat niet. Daarom vraag ik het toch!’ Wat een domme man is dit, denkt hij van binnen en tranen springen in zijn ogen.
‘Ik ben Paul, ik ben jou onderzoeker, ik heb jou gemaakt wie je bent. Het is een zonde dat je mij niet meer herkend. Ik snap het wel, je hebt veel moeten verduren in dat hoofd van je.’
George wordt gek van de onzekerheid en snapt totaal niet waar hij het over heeft. ‘Waar is mijn oma? Waar zijn mijn ouders?’
‘Heeft Alberdina je dat net niet duidelijk gemaakt? Je ouders zijn hier niet. Dat is een hallucinatie geweest. Eentje die wij zorgvuldig in hebben gepland. Alles waar we je voor getraind hebben is uitmuntend gegaan. Op een paar incidenten na dan.’ Paul knipoogt naar George alsof hij precies weet wat er allemaal is gebeurd.
George kijkt hem vragend aan.
‘Je weet toch wel, met John en de gebroeders? Dat was niet helemaal de bedoeling hè. Maar ach, het geeft niet. Iedereen is weer thuis en die twee kunnen we goed gebruiken voor nieuwe experimenten. Eigenlijk is het fantastisch dat je die jongens mee hebt gebracht. Wel een grote fout in het systeem maar ach, dat geeft echt niet. Maak je niet druk, dat passen we wel weer aan.’
‘Ahum!’ Paul en George schrikken op. Er staat ineens een grote vrouw met spierwit haar.
Paul doet meteen een stap naar achter en maakt een kleine buiging.
‘We passen helemaal niks aan!’ zegt de vrouw boos. Daarna kijkt ze naar George en praat vervolgens zachtjes en liefdevol. ‘Vanaf nu blijf je wie je bent George. Daar zal ik persoonlijk voor zorgen.’
‘Oké,’ is het enige wat hij over zijn lippen krijgt. Hij is geïntrigeerd door de vrouw. Ze lijkt op zijn moeder, maar hij kan zijn moeder nog maar moeilijk voor de geest halen. ‘Ben je mijn moeder?’ vraagt hij gespannen.
De vrouw lacht bescheiden. ‘Ach mijn schat. Zo kan je dat wel noemen. Nee, nee, jouw moeder is hier allang niet meer lieverd. Heel lief van je dat je mij als je moeder ziet.’ Haar wangen worden rood.
‘Kunt u mij vertellen wat er aan de hand is?’ vraagt George hoopvol.
De vrouw kijkt naar Paul. ‘Ik neem aan dat je al lang bent bijgepraat?’
Paul houdt zijn hoofd naar beneden gericht. ‘Nog geen tijd gehad mevrouw,’ antwoordt hij gedwee.
‘Wat is dit nou? Geen tijd gehad? We zijn al een week verder en hij weet nog steeds niet wat hij hier doet? Verdomme. Wegwezen jij!’
Paul rent als een bange muis weg.
De vrouw schuift een kruk naar zich toe en gaat voor George zitten. Ze strijkt galant haar zijden jurk over haar benen en kijkt hem doordringend aan. ‘Oké dan, ik zal het je allemaal vertellen.’

5 reacties

Dien

woensdag, 19:10

Spannend! Wil weten hoe dit afloopt

Annemiek Knol

dinsdag, 16:46

Spannend, nieuwsgierig naar het vervolg.

inkie

zondag, 23:04

mooi jes trots

Marloe

zaterdag, 22:08

Heel gaaf jes! Ben zeer benieuwd naar de rest!

Selma

zaterdag, 20:13

Spannend

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch