Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Het geheim

Door Mariëlle Nooijen

Jonathan en Nathalie zitten met Matthew in de BMW van Jonathan. Ze rijden het dorpje aan de Maas binnen, het dorpje waar de ouders van Jonathan wonen. Nathalie is nerveus. Ze kent Jonathan nu een half jaar. Het was al best spannend om hem tijdens de tweede date aan haar zoontje Matthew van drie maanden voor te stellen. Het is nu anderhalf jaar geleden dat ze zwanger werd met behulp van een spermadonor. Haar keuze daarvoor was gemakkelijk. Al jaren liep ze rond met een grote kinderwens, terwijl ze die ene, speciale man nog niet was tegengekomen. Op haar eenendertigste besloot ze het heft in eigen handen te nemen. Hoewel ze wel op zoek was naar de man van haar dromen, wilde ze daar niet op wachten. Ondanks dat een zwangerschap met behulp van een spermadonor tegenwoordig maatschappelijk geaccepteerd is, vond ze het toch moeilijk om dit aan Jonathan te vertellen; je weet immers nooit hoe iemand gaat reageren. Ondanks haar zenuwen, was ze op dat moment vastbesloten om open te zijn over haar situatie. Ten eerste had ze een hekel aan geheimen en bovendien was ze op zoek naar een man die de situatie aan zou kunnen.
Wat was het fijn dat Jonathan ook open en eerlijk wilde zijn naar zijn ouders over haar situatie. Dat vond ze erg belangrijk, want ze was ook benieuwd naar hun reactie. Gelukkig voor haar viel het allemaal mee, en was het voor zijn ouders geen probleem. Waarom voelde ze dan toch dezelfde zenuwen als een half jaar geleden? Jonathan onderbreekt haar gedachten: ‘Lieverd, ben je je druk aan het maken?’
‘Ja.’ geeft Nathalie met een zucht toe.
‘Dat is helemaal niet nodig, dat weet je toch?’ vervolgt Jonathan.
Nathalie knikt. Ze weet dat haar eigen onzekerheid voor die zenuwen zorgt. Ze ademt een paar keer diep in en uit. Haar houding wordt meer ontspannen, maar de zenuwen gaan niet helemaal weg. Ze rijden de straat in waar Jonathans ouders wonen. – Rustig blijven – probeert ze zichzelf tot rust te manen. Jonathan parkeert de auto. Ze stappen uit, halen Matthew uit zijn stoeltje en bellen aan. Dit is het moment. Melissa, de zus van Jonathan opent de deur.
‘O, wat leuk dat jullie er zijn!’ roept Melissa enthousiast. ‘Kom snel binnen, het is fris buiten.’ Nathalie is meteen op haar gemak, haar zorgen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Dat dit gevoel slechts van korte duur zal zijn, weet ze op dat moment nog niet. Melissa begeleidt hen richting de woonkamer waar Wim en Frederik, de vader en jongere broer van Jonathan, zitten. Jonathan stelt Nathalie en Matthew aan hen voor. Ook zij reageren enthousiast en buigen zich, samen met Melissa, over Matthew heen. Nathalie kijkt Jonathan opgelucht aan. Ondertussen wordt de ene na de andere vraag over Matthew op haar afgevuurd: hoe oud is hij? Hoe heb je zijn naam gekozen? Hoe zijn de zwangerschap en de bevalling verlopen? Als Melissa vraagt of Nathalie borstvoeding geeft, kapt Jonathan het gesprek af.
‘Zullen we een kopje koffie gaan drinken?’ Nathalie kijkt hem dankbaar aan. Hij weet dat ze een hekel heeft aan dit soort vragen, omdat ze tot haar grote spijt moest stoppen met borstvoeding. En Melissa behoort volgens Nathalie tot de zogenoemde “borstvoedingsmaffia”.
Zijn moeder haakt, terwijl ze de woonkamer binnenloopt vanuit de keuken, meteen op Jonathan in, ‘De koffie is bruin, en ik heb ook gezorgd voor een lekker stukje gebak.’ Ze richt zich tot Nathalie, ‘Hoi ik ben Ann, de moeder van Jonathan.’ Vervolgens buigt ze zich over Matthew heen, ‘En dit moet de kleine…’ Anns mond valt open en ze deinst achteruit.
‘Mam, je weet toch dat Nathalie een zoontje heeft?’ reageert Jonathan enigszins verbijsterd.
‘Ja, ja.’ mompelt zijn moeder terwijl ze de keuken in snelt.
Er gaat opnieuw een golf van zenuwen door Nathalie heen. Hoewel ze liever had dat Jonathan bij haar zou blijven, loopt hij achter zijn moeder aan de keuken in. Toch voelt ze zich snel weer op haar gemak, omdat Melissa haar opnieuw vol enthousiasme het hemd van het lijf vraagt.

De keukendeur sluit achter Ann en Jonathan.
‘Mam, wat is er aan de hand? Ik heb jullie toch verteld dat Nathalie een zoontje heeft, waarom schrik je dan zo?’
‘Je hebt niet alles verteld, Jonathan!’ bijt zijn moeder hem fluisterend toe.
Jonathan weet wat zijn moeder bedoelt, maar zet zijn beste pokerface op.
‘Je bent niet eerlijk tegen ons geweest over Nathalie!’ vervolgt ze met paniek in haar stem.
Nu begrijpt hij niet meer waar ze het over heeft. Ja, zo’n twee jaar geleden had hij een behoorlijk wild liefdesleven. Toch besloot hij ruim anderhalf jaar geleden om zijn leven om te gooien en het rustiger aan te doen. Steeds meer vrienden gingen trouwen en kregen kinderen. De dag dat zijn beste vriend hem vertelde dat hij vader zou worden, besloot Jonathan het roer om te gooien. Tot op de dag van vandaag is hij erg blij met deze keuze, anders was hij Nathalie nooit tegengekomen. Dat is niet het enige wat hij aan zijn beste vriend te danken heeft. Als zijn beste vriend niet had verteld hoe moeilijk het was geweest om zwanger te raken, had Jonathan nooit besloten om…
‘Zeg dan wat!’ onderbreekt zijn moeder zijn gedachten, ‘Waarom ben je niet eerlijk geweest toen je vertelde over Nathalie en Matthew?’ Jonathan weet dat zijn moeder een oplettende vrouw is, maar hij had gehoopt dat ze het niet zou zien. Toen hij er zelf achter kwam, geloofde hij het in eerste instantie niet. Om het zeker te weten, ging hij op onderzoek uit. Pas deze week zijn zijn vermoedens bevestigd. Hoewel hij het belangrijk vindt om het te vertellen, is hij er nog niet aan toe om dit met Nathalie te delen. Hij wil hun relatie de tijd geven om te groeien. Voor hij op zijn moeder kan reageren, stampt ze verwoed de trap op naar boven. Dan komt Nathalie de keuken in. ‘Alles goed hier?’, vraagt ze met haar gezicht vol twijfel, ‘Waar is je moeder?’
‘Ze is boos naar boven gelopen’, zegt Jonathan hoofdschuddend, ‘ik heb haar gezegd dat ze zich niet zo aan moest stellen, ze wist dat je Matthew vandaag mee zou nemen.’
Nathalies maag keert om. Ze voelt dat er meer aan de hand is. Ze loopt resoluut op Jonathan af ‘Waarom is ze zo boos?’ vraagt ze fel, en ze slaat haar armen over elkaar heen.
‘Je hebt je familie over Matthew verteld, maar wat is dan de reden dat ze zo reageert? Vertel me alsjeblieft eerlijk of ik iets verkeerds heb gedaan!’ Haar stem slaat over. De zenuwen zijn duidelijk hoorbaar. Misschien was het toch niet zo’n goed idee om Matthew mee te nemen. Om haar gedachten ergens anders op te richten, vervolgt ze zo kalm mogelijk ‘Zal ik anders even helpen?’
‘Ja dat is goed.’ antwoordt Jonathan enigszins opgelucht.
Zwijgend voorzien ze iedereen van koffie en thee. Ze lopen een keer terug naar de keuken, waar Jonathan het gebak aansnijdt. Nathalie deelt het uit. Voor Nathalie de keuken uit wil gaan om zich bij de rest aan te sluiten zegt Jonathan met zachte stem: ‘Ga maar vast zitten, dan neem ik de taart wel mee.’
‘Oké’ antwoordt ze, en loopt de woonkamer in.
Terwijl hij de laatste stukken gebak op bordjes legt, stormt zijn moeder naar beneden de keuken weer in.
‘Zie je wel, ik heb toch gelijk!’ Triomfantelijk houdt ze enkele fotoalbums in haar handen. Jonathan kijkt op. ‘Waarom heb je die fotoalbums van zolder gehaald?’ reageert hij geërgerd. Hij wil niet laten merken dat ze op het goede spoor zit.

‘Ik weet dat mijn vermoedens kloppen!’ fronst zijn moeder met een felle, vastberaden blik in haar ogen. Terwijl ze ruzie staan te maken, nog voor Jonathan iets kan zeggen, opent zijn moeder het boek met kinderfoto’s van Jonathan. ‘Kijk dan!’ Nathalie is inmiddels op het geluid af gegaan. ‘Kan ik nog ergens mee helpen?’ Haar blik gaat van de twee geschrokken gezichten voor haar, naar het fotoalbum dat zijn moeder vastheeft. ‘Oh’ probeert ze luchtig, ‘zijn jullie foto’s aan het bekijken?’ De ruzie was goed te horen in de woonkamer, maar Nathalie probeert niet te laten merken dat ze alles heeft gehoord. Ze loopt naar Jonathans moeder, terwijl ze een blik op de foto’s laat vallen. Ze voelt een schok door haar lichaam gaan. ‘Hoe komen jullie aan foto’s van Matthew?’ ze kijkt hen vragend aan. Jonathan raakt in paniek als hij de blik in de ogen van Nathalie ziet. Hij wil niet dat ze op deze manier achter zijn geheim komt. Dat zou betekenen dat ze weet dat hij niet eerlijk is geweest. Wat zal dat voor invloed hebben op hun relatie? Nathalie’s ogen worden groot. Zou het kunnen zijn dat Jonathan de vader is van
Matthew?!

5 reacties

Anouk

dinsdag, 18:38

Wat een goed onderwerp voor een verhaal. Het verhaal heeft een mooie opbouw. Je wil weten hoe het verder gaat.

Irene

maandag, 18:59

Goed verhaal! Schrijf een boek hierover. Het is een verhaal wat je zo uit leest. Ben benieuwd naar meer!

Ton van Huijstee

vrijdag, 14:22

Het verhaal is goed te lezen. Halverwege krijg je al het gevoel, dat hij donor is geweest. Dat is jammer. Ik zou het verhaal graag wat verder willen lezen. Hoe het gesprek of tussen de nu bekend geworden ouders is verlopen of hoe de moeder haar mening heeft verteld tijdens het koffiedrinken.

Bas

dinsdag, 01:40

Leuke personages en een mooi verhaal. Goede spanningsboog tijdens het verhaal.

Sophie

maandag, 22:38

Leuk verhaal. Jammer dat er zoveel spelfouten in zitten, mijn broertje van 9 heeft een betere zinsopbouw. 3/7

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch