Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Het Mars Virus

Door Nova Eastward

Mike Sanders was een doodnormale 14-jarige jongen. Hij was misschien wat klein maar verder niks vreemds. Hij had de blonde haren van zijn vader en de grijze ogen van zijn moeder. Zijn zusje Lily had het precies andersom. Samen woonden ze in een koepelhuis op Mars. Een koepelhuis is een groot huis alleen zit er een grootte glazen koepel omheen zodat je kunt ademen. Op Mars, ze leefden namelijk in 2050. In die tijd kunnen we op Mars gaan wonen, het moet zelfs, de Aarde werd te dichtbevolkt. Als je er heen gaat, mag je niet meer terug. Dat komt omdat er op Mars soms ziektes voorkwamen die erg besmettelijk zijn, op Mars is iedereen er immuun voor, op Aarde niet. Als je op Mars geboren word, mocht je ook niet naar Aarde, je was dan ook automatisch immuun voor de ziektes.

Mike was geboren op Mars, net als zijn kleine zusje. Hij had de Aarde dus alleen nog maar op foto’s kunnen zien, hij had er alles voor over om een keer in levende lijven de Aarde te bezoeken. Maar dat was tegen de wet, en daarnaast veelte gevaarlijk. Op Aarde waren ook ziektes die niet voorkwamen op Mars, daar konden de mensen op Mars niet zo goed tegen.

Mike hield van dingen onderzoeken en wetenschap. Daardoor wist hij bijna nog meer van de Aarde dan van Mars. Hij wilde heel graag een soort middel ontdekken waardoor je zowel op Mars, als de Aarde kon leven. Hij -iedereen- wist wel dat de regering van beide planeten daar streng tegen was. Mars en de Aarde waren niet bepaald beste vrienden. Eerst wel, eigenlijk waren toen alle mensen op mars gewoon de mensen van de Aarde die er heen verhuisden. Maar later werden er baby’s geboren en een regering gevormd. Mars wou zich niet langer aan de regels van de Aarde houden. Dat kwam omdat met de regels van de Aarde het leven op Mars te gevaarlijk was. Tenminste, dat vonden de mensen op Mars. Er was momenteel ook veel bonje en af en toe zagen ze een raket voorbijgaan, dat was dan als waarschuwing om te laten zien wat voor wapens de andere planeet wel niet had.

Mike hield zich liever gewoon bezig met school en zijn onderzoek.

Als je je nu afvraagt hoe ze naar school gaan en boodschappen doen? Via de koepelbuizen. Die gingen overal langs, langs de huizen, scholen, restaurantjes en nog veel meer. Ze hadden er geen auto’s, maar wel stepjes die automatisch reden. Soms waren dingen gewoon te ver weg om te lopen, dan moest je wel zo’n stepje gebruiken. Het stepje zag eruit als een normale step alleen zat er gewoon een motortje in. Mike vond het leven op Mars geweldig, vooral omdat ze er geen broeikaseffect hadden en geen auto’s. Het enige wat hij wel jammer vond, was dat er geen dieren op Mars leefden, dieren waren er streng verboden. Dat zou de lucht weer vervuilen. Ouders van kinderen die hier geboren werden, vertelden hun kinderen allemaal verhalen over honden en katten die ze hadden op de Aarde. Bij Mike thuis ook, hij had een keer gevraagd waarom ze niet gewoon op de Aarde waren gebleven. Zijn moeder vond de Mars om dezelfde reden als hij, zoveel mooier dan de Aarde. Het leven daar was erg goed en ze hadden niks te klagen, tot op een dag iets gebeurde wat niemand aan had zien komen.

Mike zat tijdens de les talenkunde -mensen op Mars spraken heel veel talen- stiekem aan zijn onderzoek Mars/Aarde te werken.

‘Goed, dus vandaag gaan we verder met de Duitse grammatica, zeg mij maar even na.’ De docent liep naar krijtbord en begon te schrijven en te roepen. De hele klas, op Mike na, dreunde haar na.

‘Heel goed, dan gaan jullie dat even in jullie schrift opschrijven en-‘ Ze werd onderbroken door klassentelefoon naast het krijtbord.

Ze nam op. ‘Ja met Marit.’ De klas keek haar doodstil aan. Als de een docent met de klassentelefoon werd gebeld, dan was dat niet goed.

‘Ja die zit hier, zei de docent. ‘Ja tuurlijk.’ Ze hing weer op en keek over haar ronde brilletje de klas rond. Ze was de strengste docent van de school en de school -inclusief docenten- was blij dat ze over een jaartje met pensioen ging. Ze stonk verschrikkelijk en haar grijze haar stak alle kanten op, ze had geen man en was daar altijd een beetje pissig over. Dat reageerde ze dan weer af op haar klassen.

‘Sanders!’ Mike schrok op en keek naar zijn docent. ‘Naar de directie, nu,’ snauwde ze met een vinger naar de deur.

‘Ja mevrouw,’ piepte hij terwijl hij zijn tas pakte en de gang op rende.

Als je naar de directeur moest, betekende dat foute boel.

Hij liep langzaam door de grootte gangen van de school en kwam uiteindelijk aan bij het kleine hokje van de directeur. Hij klopte drie keer.

‘Binnen,’ riep een vriendelijke lage stem aan de andere kant. Hij klonk niet boos, dat was goed.

Mike ging stil zitten en keek zijn directeur aan. Niet boos, niet blij, emotieloos. Hij was zo kaal als een bowlingbal, maar hij had wel een snor. In zijn nette zwarte pak leek het alsof hij Mike nu de prijs voor slechtste taalkundige leerling zou gaan geven.

‘Heb ik iets niet goed gedaan,’ stotterde Mike na een tijdje. De directeur schudde zijn hoofd.

‘Nee, ik ben net door je moeder gebeld.’ Mike begreep het niet zo goed.

‘Je zusje is ziek,’ vervolgde de directeur. Dus daarom werd hij naar de directie geroepen, omdat zijn zusje ziek is? Serieus? Dat kon zijn moeder niet gewoon zelf tegen hem zeggen?

‘Ze ligt in het ziekenhuis, ze heeft griep.’ Daarna begreep Mike het. Griep was een besmettelijk ziekte op Aarde, dat was gevaarlijk voor mensen op Mars.

‘Maar, dat kan niet!’ Dit kon gewoon niet waar zijn, als zijn zusje griep had, dan was er iemand van de Aarde die haar ziek gemaakt had.

‘Mike ik snap hoe vervelend dit is, van mij mag je nu ook naar huis gaan. Je vader wacht daar op je en dan kunnen jullie samen naar je zusje.’ Mike had zin om een potje te gaan janken, maar dat zou heel vreemd worden bij de directeur.

Dus liep hij stilletjes de ruimte uit en rende daarna naar huis. Al voor zijn huis stond zijn vader met twee stepjes op hem te wachten. Hij had een betraand gezicht en wenkte zijn zoon mee. Onderweg waren ze stil, ze probeerden allebei hun tranen in te houden. Echte mannen huilen niet, had zijn vader wel eens gezegd, maar Mike vond dat als een van je familieleden op sterven lag, dat je dan best mocht huilen.

Na een lange stille rit kwamen ze aan bij het grootste ziekenhuis van Mars. Ze liepen naar binnen en melde zich aan bij de balie. Lily lag op de intensive care dus mochten ze haar alleen via een raam zien.

Het ziekenhuis was verbazingwekkend leeg, er waren ook niet vaak mensen ziek op Mars, het leven was veel gezonder dan op Aarde. Mike had alleen ziekenhuizen op Aarde op foto’s gezien. Die waren altijd heel druk. Dit ziekenhuis zag er net zo uit als een gewoon ziekenhuis, er waren gewoon bijna geen mensen te bekennen.

Zijn vader sloeg een arm om hem heen en samen liepen ze naar de intensive care. Zijn moeder stond al voor het raam met een zakdoekje in haar hand gedrukt. Zodra ze hen zag gaf ze beide een knuffel.

Op dat moment kwam er ook een dokter aan lopen die het zo goed mogelijk probeerde uit te leggen. Conclusie, Lily was dodelijk ziek met een besmettelijk virus waarvan het medicijn alleen op Aarde beschikbaar was. Mike vroeg hoe ze haar konden helpen, volgens de dokter konden ze alleen maar voor het beste hopen. Ze mochten nog een uurtje blijven en dan moesten ze weer naar huis. Beide ouders moesten nog wel een handtekening zetten voor goedkeuring voor testjes, dan konden ze misschien ontdekken hoe ze geholpen kon worden.

Het uur leek snel voorbij te gaan. Twee uur later zaten ze alle drie roerloos op de bank naar een saai programma te kijken.

‘Het komt wel goed,’ suste zijn vader steeds

Plotseling herinnerde Mike zijn onderzoek om ziektes te genezen van beiden planeten. Wat nou als hij probeerde contact te zoeken met iemand op Aarde? Die wis natuurlijk wel hoe griep te behandelen was, waarom hadden de dokters daar niet eerder aan gedacht! Hij stormde zonder nog iets tegen zijn ouder te zeggen naar boven en pakte zijn laptop. Iemand van Aarde vinden op Instagram kon niet moeilijk zijn. Het bleek heel moeilijk. Hij kon niemand vinden, ondertussen had hij al met honderden onbekende mensen gechat. Uiteindelijk zette hij maar een oproep op Instagram voor mensen van Aarde. Als dat niet hielp.

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch