Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Het slibberige-slome-slakken-spektakel

Door Anne van der Geest

Jorien zit rondom de tafel van het clubhuis met Maxime, Floor en Jeppie. Iedereen kakelt door elkaar.
Jorien pakt een stok van de grond en slaat op het houten kistje: ’STILTE STILTE.. WELKOM bij het slibberige-slome-slakken-spektakel’.
Jeppie, begint in zijn zakken te grabbelen.
‘Vergeet de prijs niet Jorien’: zegt hij trots terwijl hij een hele hand lolly’s tevoorschijn tovert.
‘Hoe kom je daaraan?’: vraagt Floor, terwijl ze wat dichter naar Jeppie toe schuift.
Jorien grist het snoep uit Jeppie zijn handen en schreeuwt opnieuw: ‘STILTE STILTE.. Zoals jullie zien is het parcours al uitgezet. Eerst moeten de slakken door de wc-rol om vervolgens over de steen te glibberen. En zien jullie dat takje daar? Dat is de finish. Wiens slak als eerste over het takje glibbert, wint!’
Jorien houdt het snoep in de lucht alsof het een grote glimmende beker is. Alle leden van het clubhuis beginnen te klappen en te juichen.

Maxime haalt als eerst een klein slakje uit een luciferdoosje. Pfff… dat gaat geen concurrentie worden denkt Jorien. Jeppie zoekt in een grote schoenendoos naar zijn slak, die verstopt zit onder een enorme berg bladeren.
‘Zo dat is een knoeperd’: fluistert Floor als Jeppie zijn slak omhooghoudt.
Als ook Jorien haar slak op de startstreep zet begint Jeppie te schreeuwen: ‘Hè! Een naaktslak! Maar dat is niet eerlijk! Jouw slak heeft geen huisje!’
‘Wat maakt dat nou uit’: zegt Jorien terwijl ze haar slak Semmie een aanmoedigend klopje op zijn slijmerige rug geeft.
‘Jouw slak hoeft niks te tillen terwijl onze slakken een heel huis mee moeten dragen’: zegt Floor.
Maxime slaat haar armen over elkaar: ‘Ja, Jorien jij speelt vals.’
Jorien staat op en zegt stellig: ‘Dit is mijn club dus ik bepaal de regels. Een slak is een slak en daarmee klaar.’
Plots, schuift Jeppie het snoep van tafel in zijn schoenendoos. Hij loopt boos de schuur uit: ‘Slakken saboteur! Ik speel niet meer mee!’
Nog voor Jorien iets kon zeggen sprinten Floor en Maxime achter hem aan. Met een klap wordt de deur van het clubhuis dicht gesmeten.
‘Ik ben geen slakken saboteur’: schreeuwt Jorien.
Maar er is niemand die haar hoort.

Daar zit Jorien dan, helemaal alleen in het clubhuis. Ze kijkt naar haar slak Semmie die ook richting de deur lijkt te glibberen. Ze pakt hem op en zet hem op haar handpalm. Langzaam buik schuift hij vooruit. Eigenlijk is het net een levende drol, denkt Jorien.
‘Jij bent ook alleen hè? Zonder vriendjes én zonder huis. Dat is pas verdrietig’.
Jorien begint te snikken. Haar tranen vallen ‘plons’ net voor Semmie’ s neus. Had hij maar een huis dan kon hij schuilen voor mijn reuze tranen. Ze veegt haar tranen weg met de mouw van haar wollen truitje. Het bordje op de deur is scheef komen te hangen: ‘De slibberige-slakken-club’. Jorien zucht: in je eentje kan je geen club zijn. Ineens krijgt ze een geweldig idee! Jorien springt op en stormt de schuur uit.

‘Jongens! Jongens!’: Jorien rent door de tuin.
Jeppie, Floor en Maxime zitten stilletjes om het hoekje van de schuur en sabbelen verveelt aan een lolly.
Als Jorien ze eindelijk gevonden heeft, begint ze snel te vertellen: ‘We hebben geen tijd om te snoepen. Wij van de slibberige-slakken club hebben een belangrijkere missie’.
Maxime en Floor kijken Jorien verward aan: ‘wat bedoel je?’
‘Jullie zeiden het net zelf. Mijn slijmerige slak heeft geen huis. Waar moet het straks schuilen als de bladeren van de bomen vallen en de tuin bedekt zal zijn met een laag sneeuw? Semmie heeft een warm, knus huis nodig en wij gaan hem daarbij helpen!’: Jorien kijkt bezorgt naar Semmie die nog stevig vastgeplakt zit aan haar handpalm met een laagje slijm.
Jeppie springt op: ‘DE SLAKKEN STRIJDERS SCHIETEN TE HULP’.
Floor pakt een stoepkrijtje van de grond en begint alle namen van de buren op de schuur te schrijven: ‘Jojan de buurman, Crissy, Opa Otis.’
‘Nee, boze Boris was zeker geen optie’: zegt Maxime stellig.’
‘Aagje misschien?’: stelt Floor voor.
Maxime zegt dat ze zeker wel honderd jaar oud is. Dag in dag uit zit ze voor haar raam en loert ze naar buiten. Het lijkt alsof ze wacht op iets, maar op wat weet niemand.
‘Ze zal zich wel alleen voelen, zonder kinderen of zonder club. Aagje kan wel wat slakkengezelschap gebruiken’: zegt Jeppie.
Jorien gaat op een omgekeerde emmer staan: ‘Tijd voor een stemming. Wie stemt voor het huis van Aagje als Semmie’s nieuwe thuis, roep GO GO SLAKKEN STRIJDERS. Wie stemt voor een ander huis, ga zitten.
Drie,
twee,
één’
‘GO GO SLAKKEN STRIJDERS’: roepen ze in koor.’

Niet veel later staan ze met zijn vieren door de brievenbus van Aagje te gluren. Hun neuzen worden verwarmd door de lucht vanbinnen. Het ruikt er naar warme soep en broodjes kaas.
Jeppie wrijft over zijn buik: ‘Ik denk dat Semmie zich hier wel thuis zal voelen’.
‘We moeten wel duidelijk laten zien dat het om een kadootje gaat’: zegt Floor.
Voorzichtig haalt ze het rode lint uit haar paardenstaart en knoopt ze het hem om Semmie zijn rug.
Jorien lacht: ‘een kruipend drolletje met een strikje erom.’
Iedereen begint te lachen behalve Floor: ‘ssssst, straks hoort ze ons nog.’
Iedereen houdt zijn adem in terwijl Jorien de brievenbus openhoudt. Floor duwt Semmie het eerste stukje naar binnen. Rustig buik schuift Semmie richting de rand van de brievenbus.
‘Het laatste stukje zal je zelf moeten doen jongen’: zegt Jorien.
Tevreden staan ze daar even voor de deur van Aagje.
Plots begint Jeppie te rennen: ‘wie het eerste in het clubhuis is wint een prijs’.
Jeppie zwaait met een frambozen lolly in de lucht.
Iedereen begint te rennen.

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch