Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Hoe vrouwen je ziek maken

Door Mike hoevrouwenjeziekmaken.com

Blog 1: Het eerste contact

Sexy vind ik het, hoe ze met haar woeste ogen bijna schreeuwend tekeer gaat tegen een maatje van me. Ik had al eens van haar gehoord en had haar al eens gezien, maar dit was de eerste keer dat ik haar van dichtbij had mogen beschouwen. Alles aan haar verwonderde me en trok mijn aandacht.

“Als jouw vader er aan overleden was, had je er nooit mee gescholden!” zegt ze met een luide stem. “Je moet je doodschamen vuile klootzak”. Hij heeft al een aantal keer zijn excuses aangeboden, maar ze blijft maar doorgaan. Ze is woest. Ik besluit me er mee te bemoeien, niet omdat ik het voor hem op neem maar wel omdat ik dit als een mooie kans zie om met haar in gesprek te komen.

Ik attendeer haar op het feit dat hij al een aantal keer zijn excuses aangeboden heeft en dat ze haar punt gemaakt heeft. Ze kijkt me verwonderd aan, bijna verbaast dat een man tegen haar in gaat. Het leek of ze kalmeerde en ze legt uit dat ze mijn maat net kanker als een bijvoeglijk naamwoord hoorde gebruiken en dat ze dit niet normaal vind. Ze zou ooit iemand van een barkruk afgetrapt hebben toen die het woord kanker gebruikte in een gesprek wat niet eens met haar was maar dat ze toevallig hoorde toen ze langsliep. Als een echte hypocriet geef ik haar gelijk en denk om mijn taalgebruik.

Op een slinkse wijze verander ik het onderwerp en inmiddels zit ze al een paar minuten naast me op een kruk en vertelt ze vol passie over haar baan, studie en haar stage. Alles in haar trekt me aan, haar mooi billen, haar houding, de manier waarop ze dingen verteld en haar ogen die me eigenlijk al vertellen dat ze me problemen op gaat leveren. Alles aan haar straalt problemen uit en dat is juist wat ik zo interessant aan haar vind. Alles wat me af zou moeten schrikken spreekt me aan. Na een tijdje zegt ze me gedag en verdwijnt ze uit de stampvolle kroeg, mijn maat komt bij me: “Pfoe wat een gek wijf hé?” en ik realiseer me op dat moment dat ik vergeten ben om haar nummer te vragen. Kankerzooi. Godverdomme.

De volgende dag word ik wakker met een dikke kater, ik pak mijn telefoon en bekijk het scherm.

“421 berichten in 4 gesprekken”
“Romy wil je toevoegen als vriend op Facebook”

Blog 2: Tijdlijn

Zal ik haar een berichtje sturen? Nee, ik doe het rustig aan. Ze stuurt me vast wel een berichtje via messenger als ik haar vriendschapsverzoek geaccepteerd heb. Ik wacht een paar uur af en dan accepteer ik haar. Het berichtje blijft uit en de tijd verstrijkt. Tot op de dag van vandaag heb ik nooit begrepen waarom ik haar nooit een bericht heb gestuurd.

Misschien was het omdat ze duidelijk niet het type was wat voor mannen zou vallen die haar een bericht sturen. Ze leek me meer het type voor een afstandelijke man. Of was het omdat ik me er te goed voor voelde. Of had ik een bericht van haar verwacht omdat ze me ook op Facebook opgezocht. Ik vraag het me oprecht nog steeds af.
Nog meer tijd verstrijkt en de enige keren dat ze nog mijn hoofd passeert, is wanneer er toevallig een statusupdate van haar in mijn tijdlijn voorbij komt waarin ze haar Facebook vrienden meedeelt dat ze slecht bereikbaar is omdat haar telefoon kapot is gegaan op een festival.

“Hey daar heb je haar, Romy van die avond in de kroeg”
“Hmm, na zo’n lange poos nog een berichtje sturen..”
“Als ze wat in me zag had ze mij nu wel eens een berichtje gestuurd”
“Wat zou ik überhaupt moeten sturen?”

Ik scroll verder en mijn gedachten verdwijnen weer in slechte grappen, babyfoto’s en andere troep die je Facebook tijdlijn je laat zien. Maanden verstrijken en ik denk nooit meer aan haar, grappig. Later zou ik daar een moord voor doen.

Blog 3: Sunday, bloody sunday

Vaak is zondag een dag waarop de gezelligheid van het weekend geforceerd wordt, dus vermijd ik de kroeg vaak op zondagen. Zondag is een gevaarlijke dag om je in de kroeg te bevinden, vooral voor iemand die nooit naar huis wil als het gezellig is. Laat ik nou net zo’n persoon zijn. Eigenlijk haat ik zondagen, het geeft je de reality check waar je niet op zit te wachten. Vooral niet op een zondag. Maar deze zondag is anders. Omdat ik nog wel eens wil weglopen voor de realiteit zit ik in de kroeg, het is erg gezellig en ik ben lichtelijk aangeschoten.

Normaal lig ik nu brak in bed of op de bank te balen van de verplichtingen die morgen gaan komen, nu ben ik meer bezig met de Vodka Red Bull die voor me staat en de meid die naast me op de kruk aan het vertellen is over haar broer die graag advocaat wil worden. Ze ziet er leuk uit dus ik doe alsof ik geïnteresseerd ben maar het boeit me vrij weinig(maar besef me nu dat ik het nog steeds weet, dus blijkbaar was ik ergens wel een beetje geïnteresseerd). Vodka wordt ook wel eens danswater genoemd, ik word er altijd ontzettend scherp en zelfverzekerd van. Laatst las ik een artikel waarin stond dat Vodka Red Bull dezelfde effecten heeft als cocaïne, nou ik kan je verzekeren dat dat klopt. Mocht je moeite hebben om met dames te praten dan is dit jouw wondermiddel, geloof me. Maar wel oppassen, vrouwen maken je ziek. (En de kater is ook niet mis)

Het is laat en de barvrouw besluit de kroeg te sluiten, “het is laat, ga naar huis”. Het meisje naast me gaat ook maar eens naar huis, “morgenvroeg weer naar school”. Ik ben niet bezig met morgen, ik weet niet eens of ik morgen naar school moet en het boeit me eigenlijk ook niet. Ik ben gelukkig niet de enige want een paar maten van me komen met het voorstel om naar een andere kroeg in de stad te gaan. Lichtelijk beïnvloed door de alcohol besluit ik mee te gaan, naar een kroeg waar we eigenlijk nooit komen. Zo’n kroeg waar je eigenlijk nooit komt. Wat ik op dat moment niet wist, is dat dat bezoekje aan die kroeg mijn hele leven op zijn kop zetten. Soms denk ik nog wel eens, was ik maar naar huis gegaan.

Blog 4: Eenzame dame aan de bar

De sfeer zit er onderling goed in, het is erg gezellig als we richting de andere kroeg lopen. Het is gelukkig niet zo ver weg, dus we besparen ons de taxikosten door een nachtelijke wandeling te maken. De kroeg waar we heen gaan staat eigenlijk niet erg goed bekend, er schijnen daar veel incidenten te zijn met onder andere steekpartijen. Maar toch is het de enige kroeg waar we nog binnen komen en gezellig een biertje kunnen drinken, dus niemand lijkt er echt om te malen. Waarschijnlijk speelt de alcohol die rijkelijk door onze aderen vloeit hier ook parten in, we zijn niet te stoppen. Sunday, bloody sunday.

We openen de deur en we worden begroet door een walm van rook en enorm foute muziek. Duidelijk is dat hier binnen gerookt mag worden. De kroeg is vrijwel leeg en mijn oog valt gelijk op de eenzame dame die in haar eentje een biertje zit te drinken aan de hoek van de bar. Dames die eenzaam en alleen aan de bar zitten zie je normaal alleen in films en series. Maar deze dame was niet normaal. Die eenzame dame aan de bar, daar moet je voor oppassen. Ik herken haar mooie lange haren gelijk, wanneer we binnenkomen draait ze haar hoofd om en hebben we even oogcontact. De tijd lijkt even stil te staan wanneer ik verdwaal in haar ogen, die verdomde ogen van haar ook. Zo verslavend, haar ‘crazy eyes’. Ik bedenk me niet en ga gelijk naast haar op de kruk zitten.

Ergens zou ik me moeten bedenken dat een dame die in haar eentje in deze kroeg aan de bar zit op zondagavond alleen maar problemen kan betekenen, maar wanneer ik in haar ogen kijk verdwaal ik letterlijk. Haar blonde haren zwaaien in mijn richting als ze me aankijkt. Ze neemt een flinke hijs van haar sigaret en ze lacht even. Ik spreek haar aan.

Mike: “Hey, ken je me nog?”
Romy: “Ja natuurlijk, Mike toch?”
Mike: “Klopt, hoe is het? Wat wil je drinken?”
Romy: “Ik kan mijn eigen drinken wel betalen hoor.”

Damn.

Mike

Lees de rest van de blog van Mike op hoevrouwenjeziekmaken.com en vergeet niet om te stemmen!

Love

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch