Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Hoe ze glimlacht hoort er vast bij

Door Werner de Valk

Ik wist dat ze goed kon spelen, maar niet dat ze het zó goed kon. Dat ze nu haar tegenspeler aanraakt hoeft me geen pijn te doen, echt niet, dat hoort bij de cursus.

Als cadeautje heb ik mijn vriendin meegenomen naar een cursus flirten. Ik ben niet zo goed in romantische cadeaus, dat heeft ze laten merken, maar dit móest ze wel leuk vinden. Hier hebben we elkaar precies een jaar geleden leren kennen. Alma was figurant, ik cursist. Na afloop versierde ze mij in een kroeg om de hoek, café De Pinguïn.

De cursusleider heet Femmy. Haar haar staat in korte piekjes omhoog. Op het eerste gezicht niet iemand waarvan je verwacht dat ze veel ervaring heeft. Maar dan begint ze te vertellen, beweegt ze haar lichaam en laat ze haar ogen glinsteren.

Nadat Femmy de theorie heeft doorgenomen, oefenen we met rollenspellen. Alma is aan de beurt, ze speelt een jonge vrouw die in de lift staat met een collega. De collega wordt gespeeld door een lange vrouw met krullen – Gwen heet ze. Alma moet Gwen uit eten te vragen. Gwen zal eerst ongeïnteresseerd spelen, kijken of het Alma lukt om haar te versieren.

Tijdens dit rollenspel letten we op lichaamstaal. We noteren de open houding van Alma, dat ze Gwen aanraakt, naar haar glimlacht. We schrijven op dat Alma haar heup een beetje kantelt en met haar haren speelt.

Eigenlijk wil ik nog meer aantekeningen maken, over hoe fijn ze altijd lacht, een beetje nerderig maar toch zo lief. Hoe subtiel haar stem verandert als ze nerveus is en hoe ze haar lange rug dan strekt. Maar ik noteer niets, niet als er mensen mee kunnen lezen.

Dat er ook rollenspellen gespeeld worden waarin vrouwen met vrouwen flirten komt door Alma. Het is onderdeel van haar oorlog tegen de heteronormatieve rollen. Op weg hiernaartoe hebben we het er nog over gehad. Bij binnenkomst schudde ze Femmy de hand en ze maakten een praatje. Ik ging naar het toilet. Toen ik terugkwam zei ze dat het goed zou komen.

Het gaat nu al een jaar hetzelfde: ze kriebelt door mijn baard, zegt dat ze van me houdt, van mij en mijn baard, en dan vertelt ze over haar oorlog. Ik hou niet van die oorlog, maar ik luister. Ik knik en vraag door en probeer me zo goed mogelijk aan te passen aan Alma’s normen.

Ze praat en beweegt en doet wat Femmy geadviseerd heeft, en uiteindelijk opent Gwen haar houding. Ze drukt zich zelfs zacht tegen Alma aan, Gwens borsten tegen de borsten van mijn vriendin. Dan geeft Alma haar telefoon aan Gwen.

‘Mag ik je nummer?’ vraagt ze.

Gwen tikt wat op het scherm en ik hoef me niet af te vragen of ze echt haar nummer invoert, want Alma zal haar toch niet bellen, dat zou ze niet doen, ze zou niet recht voor mijn ogen een afspraakje maken. Dit hoort bij het spel, dit is fictie.

Alma valt op ‘alle soorten mensen’ en ik ben alleen maar een man. Aanvankelijk was dat geen probleem. Ze genoot van mijn armen, kneep in de spieren en zei dat ze die miste bij haar vorige geliefde, een iel meisje.

Ineens wilde ze weer gaan daten. Ik hoefde niet bang te zijn; als je één kind hebt en je wilt er nog eentje, dan is dat niet omdat je het eerste kwijt wilt.

Ik zei dat ik het goed vond.

Het is me nog niet gelukt om samen met haar in één rollenspel terecht te komen – ik zal straks tijdens de koffiepauze aan Femmy vragen of ze ons samen kan laten spelen. Dan leg ik uit dat dit een cadeautje is.

Het rollenspel is voorbij, Gwen en Alma gaan weer zitten waar ze zaten, Gwen verderop en Alma vlak naast me. Ze pakt mijn hand. Ze voelt warm en plakkerig. Het lijkt alsof Gwen af en toe naar Alma kijkt, lief kijkt, maar ze zit te ver om het goed te kunnen zien.

We spelen nog een aantal rollenspellen. Ik doe een keer mee en begrijp de opdracht niet, maar dat maakt niet uit, want ze glimlacht naar me terwijl ik loop te blunderen.

Er is geen pauze. Femmy bedankt ons en de mensen maken aanstalten om te vertrekken. Alma loopt naar Gwen, die haar jas al aanheeft. Ze praten net zoals ze praatten tijdens hun rollenspel.

Ze komt terug en vraagt: ‘Vind je het goed als ik wat met Gwen ga drinken?’

Ze knikt naar Gwen, die bij de deur staat te wachten.

Maar dan kijkt ze me aan. Ze schrikt, vraagt snel: ‘Of wil je mee? Sorry. Ja, natuurlijk, ga gezellig mee. We gaan naar De Pinguïn. Lijkt je dat leuk?’

‘Nee,’ zeg ik. ‘Gaan jullie maar. Misschien schuif ik later nog aan.’

Ik ontdek dat de aangrenzende ruimte een rekwisietenkamer is – door de week worden er in dit gebouw echte toneellessen gegeven. Ik ga de ruimte in en doe de deur op slot, wacht totdat de mensen allemaal weg zijn en Femmy de lichten heeft uitgedaan en is vertrokken.

De kamer staat vol rekken met kleren, in de hoek een spiegel. Ik ga ervoor staan en kijk naar mijn baard, mijn leren jasje, mijn zwarte spijkerbroek, mijn schoenen van ruw leer, en vraag me af waarom ik die aanheb.

Na mijn broek en schoenen doe ik mijn jas uit en mijn T-shirt. Ik kijk naar mezelf, naar de bobbel in mijn onderbroek. Over de grootte ben ik tevreden, toen Alma voor het eerst haar hand in mijn broek stak kon ze een blij verraste glimlach niet onderdrukken.

Ongeveer net zoals ze glimlachte toen Gwen haar nummer intoetste.

Ik ga door de rekken met kleren. Bij de jurken blijf ik staan. Ik houd de stof tussen mijn vingers, kijk naar de bloemetjespatronen. Lichtblauw staat me goed.

Even ben ik bang dat Femmy ineens binnenkomt. Dat ze iets vergeten zou zijn en me dan hier zou aantreffen. Maar zo is ze niet, Femmy laat geen dingen slingeren.

Voor de spiegel probeer ik het heel even. Ik speel met mijn haar, kantel mijn heup.

Dan pak ik de blauwe jurk en houd hem voor me, maar hang hem snel weer op zijn plaats. Ik zoek naar een scheermesje. In de keuken vind ik er geen, ook niet in het toilet. Ik twijfel even of ik naar de winkel moet, maar dat duurt te lang. Gelukkig vind ik ergens in een kast een schaar.

Ik knip mijn baard en denk aan wat Alma een keer tegen me zei. Ze maakte zich kwaad over vooroordelen over biseksuele mensen, dat ze niet te vertrouwen zijn. Ik begreep het niet, vond het maar kul. Vertrouwen en geaardheid hebben niets met elkaar te maken.

De liefde, die is niet te vertrouwen.

Per ongeluk knip ik zacht in mijn huid, maar het bloed kan ik weghalen met wat tissues.

Binnen enkele minuten ben ik bij het café. Ik blijf in de deuropening staan, overweeg of ik mijn lichaamshouding moet veranderen.

Ze zitten een paar tafeltjes verderop, raken elkaar aan, glimlachen. Ze zitten aan hun haar, net als tijdens het rollenspel.

Ik negeer de onderzoekende blik van de ober. Ik twijfel nog even of ik naast hen moet gaan zitten. En dan wachten totdat ze omkijkt; misschien ziet ze dan dat ik genoeg ben.

Of ze draait zich helemaal niet om en ik blijf daar maar zitten, nippend aan een rosé, tot ze met elkaar beginnen te zoenen. Zomaar, midden op de dag, in een café.

Ik ben misselijk. Ik draai me om en loop weg.

Femmy zei dat al die technieken leuk en aardig zijn, maar dat het uiteindelijk om de erotische vonk gaat die niemand kan verklaren. Dat zei ze een jaar geleden ook. Ik vond het een domme opmerking omdat ze het belang van haar cursus onderuithaalde. Maar nog meer omdat ik die vonk wel kende maar juist meer dan dat wilde leren. Ik wilde flirten om te behouden, niet om één vonk te veroorzaken en met iemand in bed te duiken. Ik zocht iets houdbaars, dat had niet zoveel met zulke vonken te maken. En toen kwam zij.

Het is niet eens zo ver lopen. De huizen in mijn eigen wijk worden bewoond door jonge stellen zonder kinderen. Een man, een vrouw.

In de keuken zie ik een theekopje staan waar zij die ochtend nog uit heeft gedronken.

Ik ga naar de badkamer. Naast de beker met de tandenborstels ligt mijn baardtrimmer. Ik scheer me, haal de halve plukken baard weg. Ik kijk mezelf niet aan.

geen reacties
0 Fictie

Rauwe pijn

Sahar Noor

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam