Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

holle mens

Door Tseard Zoethout

De holle mens

Wij zijn – de holle mens
Wij zijn – de propvolle mens

Onophoudelijk ratelen
Op zielige, nullige apparaten
Glimlachend – niet naar de naaste
Terwijl zwiepende wijsvingers
Duimen in 140 tekens
spastisch, fantastisch
Heel epileptisch
Zonder god of gebod
Vruchteloos vlugger gaan
Steeds minder aandacht
Onmerkbaar veel stroever
Geen vroeger
Gang zonder rem
Isla – mietje!
Kanker – jood!
Pijp – mohammed!
Bijbelse stoma – beffer!
‘Fuck’ -‘Bitch’
‘Yor son o’ a bitsj!’
op schijnbaar sociale
abstracte, onechte media

Vorm zonder inhoud, zweem zonder kleur
Kracht nu verstard in instinct en gescheld
Onnodig kwetsend geweld

Sommige levenden weten wellicht
Van nieuwe kolonisatie, manipulatie
Door al onze overheden, naamloze zaken
Aan d’oppervlakte waar eens aarde
Diepte, geheugen, bewustzijn was
Van weten voor meten en waarde
Los van product en geldelijk gewin
Waar aandacht en concentratie
Zelfzucht en datadelirium bezweren
Alleen zíj kregen geen merk op de deur
O, herinner ons toch – niet als
De zielloos wraakzuchtig verlorenen
Maar als – de holle mens
De propvolle mens

II.

Lege blikken ga ik ontwijken
Als ze vergeefs willen oversteken
Kopvoeters en halve mensen
Scharen schijnheiligen die rijden
Op ruggen van status, rijkdom en roem
Hun stemmen donderen als treinen
Over het ogenblik van de deugd
Verder, steeds verder verwijderd
Van dom en nietszeggend verleden
(meent men in hoogmoed althans)

Hun parfums wil ik niet ruiken
De adem van cyborgs en aaseters
Geen info alleen maar de ‘buzz’
Ratten die zinloos verloren opgaan
In onzijdige dataseksualiteit
Die overdraagbare ziekte
Die tellen zonder vertellen
Nooit nader tenzij…

God is dood, heeft de oude gezegd
En verschool zich in de Cloud
Maar wie weet wat waar?

III.

Dit is het dorre land
Het oneindig gestorven land
Waar eens water en gras was
Hier liggen de talloze sleepnetten
Klaar voor digitale manipulatie

Glazen iconen in eertijds ‘Sperrgebiet’
Waar de verdwijnende ster valt te zien

Hier struinen ze onbegrensd, trots
Over graven van moed en de rots
Hier gaan ze steeds meer alleen
‘Selfies’ of ‘likes’ helpen ze niet
Want virtueel kussen blijkt zinloos
Weerkaatsen slechts wensen
Geen hoop, dromen of angsten
Van de gebrekkige mens

IV.

O Mistah Musk in den hoge – Charon
Wie geeft hem een munt op de ogen?
Straks wordt er een veer gewogen
Zorgt voor zijn schimmige bootreis
Hij kwam, zag zonder licht en verloor
Charon, vertel ons van gene zijde:
Er is geen vorm zonder inhoud
Geen inhoud zonder een kleur
Noch kleur zonder zweem
Hoort nu het tandengeknars:
‘Algoritmen die alles bepalen
Als altijd gelijkende digitalen
Zijn tijdloos, vormloos en doods
Vertel zonder te tellen
Wijk uit naar de diepte,
Geheimzinnig en dwars
Komt allen tezamen – nader tot u’

Maar God is dood, heeft de oude gezegd
En trok zich af in de Cloud
Wie weet wat waar?

Hier eindigt de wereld
Hier eindigt de taal
Hier eindigt de wereld
Hier stopt het verhaal
Hier
Hier
En hier…
In
In…
DUISTERNIS
(fluister ‘ns)

(variatie op T.S. Eliott)

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch