Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

“Ik zal je eens een mooi verhaal vertellen”

Door Lucia Bartels

Vroeger, lang geleden. ‘Hoe oud zal ik geweest zijn, een jaar of zes?
Zoals iedere avond werd ik naar bed gebracht. Het was altijd een heel ritueel. Ik had nooit zo’n zin om meteen te gaan slapen. Eerst wassen en tanden poetsen, een verhaaltje en daarna nog even kroelen. En als papa en mama wegwaren, begon ik te roepen. Dan wilde ik nog meer kusjes, of had honger. Ik verzon van alles. Op een dag was mama het beu. Ze had me toegesproken dat ik niet meer mocht roepen. En ik had me voorgenomen, heel hard te gaan huilen. Maar mama zei nee! Nu is het genoeg.
Na een tijdje gehuild te hebben, hoorde ik ineens een licht getik vanuit de hoek van mijn kamer. He wat was dat? Ik luisterde, en het was stil, net toen ik dacht ik ga weer heel hard huilen hoorde ik het geluid weer. Tik, tik, tik,…ik schoof  mijn bedje uit, en ging op onderzoek. Heel zachtjes in de verte, hoorde ik het getik. Ik liep rond, het geluid kwam uit de buurt van mijn kast. Ja, daar kwam het getik vandaan. Snel opende ik mijn kast, maar zag niks. Net toen ik de kast weer dicht wilde doen, hoorde ik weer een zacht getik. Nogmaals keek ik in de kast en haalde een grote doos weg die daar stond. ‘En zag een luik in de bodem van de kast, ik had dat luik nog nooit eerder gezien. Uit de kiertjes kwam een sprankelend licht. ‘Een beetje onzeker besloot ik het luik te openen. En wat ik toen zag: ‘helemaal van goud, en ingelegd met gekleurde bloemen, was daar ineens een ‘prachtige glijbaan, ik had nog nooit zo iets moois gezien.
Ik heb een poosje  staan kijken naar deze mooie glijbaan .Totdat ik uiteindelijk besloot er af te glijden. Ik ging zitten en het ging als vanzelf, het leek alsof ik vloog. Het licht sprankelde om me heen, ik glee naar een prachtige ruimte. Deze ruimte was gevuld met speelgoed. ‘Echt, al het speelgoed wat je maar kon bedenken, was in deze kamer. Ik zag een boom met een enorme boomhut,  in een andere hoek een ridder en prinsessen kasteel. Er stonden wel honderd poppen en beren.  En wat echt  bijzonder was? ‘De poppen en de beren konden bewegen en praten. ‘Ik was werkelijk verbluft.
Ik keek mijn ogen uit. Ineens schrok ik op, een klein meisje, ‘eigenlijk een popje, tikte op mijn schouder. Hoi, ik ben Liselotje en wie ben jij? Ik zei mijn naam, en zei dat ik van boven, uit de kast kwam. Liselotje kon het niet geloven. Het komt maar zelden voor dat iemand uit de mensenwereld in onze wereld komt. “Wij zijn er altijd, maar niet zichtbaar voor iedereen”. Zei ze. “Maar nu je hier toch bent, kunnen we wel gaan spelen”. ‘En dat hebben we gedaan, ik had nog nooit zo fijn gespeeld. We speelden in het kasteel ik had de mooiste glitterprinsessen jurk aan, en alle poppen en beren speelden mee. Na een tijdje viel mijn oog op nog zo’n mooie glijbaan in een andere hoek van de kamer. “Waar gaat deze glijbaan heen?” Vroeg ik aan Liselotje. ‘Ga er maar op zitten”.  Zei ze. Ik ging zitten en glee zo weer een andere ruimte in. Wat was het hier prachtig! Dit was de knutsel-en schilder kamer. Overal om je heen kon je knutselen, verven, tekenen, kleien noem maar op. Wat was het hier geweldig! Ik kon hier alles doen wat ik maar wilde. Ik maakte prachtige kunstwerkjes. Hier wilde ik vaker heen.  Ineens zag ik nog een glijbaan. ‘Waar gaat deze naartoe? vroeg ik aan Liselot. “Deze glijbaan gaat toe, naar waar jij maar wilt”.  Zei ze. “Oh… ook naar wie ik maar wil?” “Ja…!” Zei ze. “Nou dan wil ik wel naar mijn vriendinnetje glijden” Zei ik. “Oké, hou je maar goed vast”. En zo gleden we naar de kast van mijn vriendinnetje. Ik stapte via een luik in haar kast, zo haar kamer binnen. Het was wel een jammer, want ze was er niet. Via de glijbaan ging ik weer terug naar mijn eigen kast en stapte via het luik mijn kamer weer in.
Op dat moment deed mijn moeder de slaapkamer deur open en zei: “Goedemorgen prinses, heb je lekker geslapen?” Ik begon opgewonden mijn verhaal te vertellen, en mama zei: “och schatje toch, je hebt gedroomd”. “Nee…echt niet!” Kom maar kijken, mama keek mee, maar het luik was weg! Hoe kon dit nou? Waar was het luik gebleven, ik was er net nog doorheen gekomen. ‘Ik was er verdrietig van geworden. Ik had zo fijn gespeeld, en nu was het luik weg!
Maar gelukkig op een avond toen ik naar bed moest, en weer probeerde tijd te rekken om te gaan slapen, hoorde ik in de verte een zacht getik. ‘Tik, tik, tik,… ik besloot stil te zijn, en ging onderzoek uit. En weer kwam ik bij Liselotje en haar vrienden. ‘Ik vertelde haar dat het luik weg was toen ik het mama wilde laten zien. En Liselotje zei: “Dit is een geheime plaats, alleen voor jou, voor als je echt niet kunt slapen! Niemand, als alleen jij kunt hier komen”.
“Ik heb nog wel eens gezocht naar het luik, maar heb het nooit kunnen vinden. Alleen als ik ‘echt’ niet kon slapen kwam ik bij Liselotje en haar vrienden”.

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch