Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

In de mallemolen

Door Renee van Rens

Mijn sterrenbeeld is maagd, maar ik heb mezelf altijd meer als een weegschaal gezien. Als geboren twijfelaar geeft zelfs het ontbijt mij al keuzestress. Volgens Confucius is twijfel de wachtkamer van het inzicht, maar als dat zo is zit ik al verdomd lang te wachten. Het wordt eens tijd om iemand mij door de chaos van mijn brein te laten ‘Google mapsen’.

Met een brok in mijn keel spring ik op de fiets. Mijn witte strijdbare ros valt intussen uit elkaar van ellende, waardoor ik met in mijn rechterhand de telefoon waarmee ik probeer te navigeren, links kruislings over het stuur de versnelling met brute kracht van 1 naar 2 moet zetten, om niet te fietsen als een op tilt geslagen slacentrifuge. Ik baal. Niet alleen omdat ik nu moet fietsen. Al wil ik nu ook niet concluderen dat mijn motorisch gestoorde lichaam en 17 jaar oude fiets ondertussen op elkaar ingespeeld zijn. Nee, ik baal omdat ik me potdorie ziek heb gemeld op mijn werk om naar de psycholoog te gaan, het instituut halve bak met me communiceert en dan vervolgens even vergeet te melden dat ik naar een andere locatie moet. Dáár baal ik van. Ik, mevrouw ‘ik kan zaken waar ik geen controle over heb heel goed handelen’. Zo fiets ik al navigerend naar de Rompertpassage, waar mevrouw S. – mijn warrige ik is haar voornaam vergeten – op me staat te wachten. Herken je dat? Dat als je jezelf aan iemand voorstelt op een feestje, vervolgens op datzelfde feestje met mensen moet lachen omdat zij net als jij vaak de voornamen vergeten van personen waar ze zich net aan hebben voorgesteld, omdat ze zich teveel focusten op de handdruk – want ja, die moet stevig zijn anders kom je misschien onzeker over – en niet op de voornaam. En dat dan vervolgens iedereen verontschuldigend benadrukt dat je de naam van de personen aan wie je de handdruk geeft gewoon moet herhalen, dan vergeet je het nooit meer. Ik ben dan zo iemand die vergeet dat ze dat moet doen om iets niet te vergeten. Zo’n fijn Einstein-paradoxje. Neemt niet weg dat die brok in mijn keel er nog steeds zit zodra ik mevrouw S. haar hand schud, waarbij ik me realiseer dat ze haar voornaam niet noemt, maar alleen de mijne. Haar stem doet me denken aan een Zwitsalmoeder die activiteitenbegeleidster is op een verpleegtehuis. Ik achtervolg haar brede moederlijke achterkant naar boven, waar ik binnenkom in een kantoor wat ruikt naar apotheek met twee grote zwarte stoelen naar me zitten te lonken, alsof ze ‘come over to the dark side’ tegen me zeggen. Ze gebiedt me met haar zoete stem om plaats te nemen en zij gaat zitten op een stoel die hoger oogt dan de mijne.
“Zo daar zitten we dan.” Mevrouw S. lacht vriendelijk naar me. Ondanks haar Marokkaanse looks is ze Westers en praktisch gekleed. Haar donkere pluizige haar op een paardenstaart en een blotebillengezicht zonder vouwtje. Geen kinderen denk ik. Ik verman mezelf. Ik hou van anderen en mezelf analyseren om mijn eigen dynamische emoties te verklaren. Nu is dat onzekerheid en irritatie, met een klein pruillipje. Want ik wil een oudere vrouw met kortpittig kapsel die wijsheidrimpels heeft en een modieuze vlinderbril. Die dan met haar perkamenten vingers knipt, zodat ik me direct weer normaal voel. Wat voor me zit is alleszins niet wat ik niet verwacht bij een competent psychologe.
“Uh ja, wel goed naar omstandigheden.” Reageer ik hees.
“Welke omstandigheden?” Ik sla mijn ogen neer. Uiteraard krijg ik deze reactie als ik ‘naar omstandigheden’ toevoeg. “Shut up Ellis!” Vult mijn innerlijke stem vilein aan.
“Ja nou, dat ik mezelf nu niet zo goed voel.” Ik kijk haar half aan terwijl ik praat en zie haar in mijn ooghoeken iets te begripvol knikken met mondhoeken die een beetje omhoog krullen. Oké, de psychologenblik nailed ze dan weer wel.
“Omdat je paniekgevoelens hebt.”

“Ja.”
“Daar gaan we later verder op in. Ik zou wel eerst even willen weten wat je van
het intakegesprek vond vorige week?” Ik vond het verschrikkelijk. Jezus Ellis je bent echt niet goed snik. ZEG GEWOON DE WAARHEID. Wat is dat dan de waarheid? Dat weet ik zelf niet eens. En waarom heeft ze de vorige keer niet gezegd wat ik heb en hoe ik het verdomme oplos!
“Ik vond het een goed gesprek,” lieg ik, terwijl de paniekerige gedachten een weg vinden naar mijn borst en daar een ijzeren vuist vormen. “Ik vond het prettig om met je te praten, maar … ik voelde me wel heel moe daarna. En eerlijk, ik hikte er wel tegenop om weer hierheen te fietsen. Niet om jou of zo, maar meer omdat ik me best wel depri voelde naderhand.” Dat was geen leugen. “Ja volgens mij is dit wel een grote stap voor jou.” Mevrouw S. Knikt instemmend bij haar eigen woorden. “Dit zijn ook niet de leukste gesprekken.” “Het is wel goed, maar het dwingt me om wat dingen naar boven te halen of zo. En ik heb altijd naderhand dat ik veel meer had willen vertellen – dat ik de helft ben vergeten. En dan ga ik daar weer over piekeren. Raar hè?” “Helemaal niet raar. Veel mensen vinden hun problemen onder woorden brengen lastig. En die vermoeidheid laat alleen maar zien dat je er dus niet zo vaak over praat. Praat je er wel over met je vriend?”
“Niet zo diep, alleen dat ik niet kan slapen en me paniekerig voel. Hij is nu trouwens ook twee weken weg.”
“Oh, op vakantie?”
“Nee mijn vriend zit bij de Nationale Reserve.” Oké hoe ga ik nu in Jip en Janneke taal iets vertellen wat me niet interesseert? Ik waag een poging. “Dat betekent eigenlijk dat hij op oefening gaat. Je doet alle dingen die je ook leert als je bij het officiële leger zou zitten, maar dan in je vrije tijd. Als er dan iets gebeurt, zoals bijvoorbeeld die verdwijning van Anne Faber, dan worden de reservisten ingezet om mee te helpen zoeken.” Ik ben benieuwd hoe Freek zou reageren als hij me dit hoorde vertellen. Waarschijnlijk: “Ellis laat mij het maar vertellen, af en toe blaat je echt onzin uit. Waar zit jij continu met je gedachten? Focus jij je maar op jezelf en op wat meer structuur in je leven, dat is belangrijk voor jou!” In zo’n advies van een boze fantoom-Freek heb ik helemaal geen zin. Al helemaal niet om dat advies op te volgen. Geef mij maar gewoon een blauwe
pil.
“Oké, wat leuk!” Mevrouw S. gaat rechtop zitten en ik voel me nog kleiner. Ik kijk om me heen en zie nu pas de rommelige stapels papier op het bureau. Ik ga ook wat rechter zitten. Zo opgeruimd is ze zelf dus ook niet. Dat beurt me op. “Ja – ja, voor hem heel leuk! Alleen ik vind het vreselijk thuis alleen te zijn.” Ik verzwijg dat ik mijn hele week volplan met dates met vriendinnen. Dat ik het soms een verademing vind om mezelf niet continu te verantwoorden. Netflixen en lekker laat naar bed gaan.
“Kan je dan niet slapen?”
“Ik heb sowieso moeite met slapen, maar sinds kort ook met opstaan. Dan ben ik zo moe en heb ik gewoon zin om me ziek te melden.” Wat ik vandaag dus deed. Alleen dat zeg ik natuurlijk niet. Dan lijk ik echt een zwakke Ellis. “Dit past echt niet bij mij. Ik had altijd zoveel energie. Ik ben onzeker, nog erger dan ik altijd al was. Vergeetachtiger. En dat ik geen zin meer heb mijn bed uit te komen, dat gaat gewoon nergens over. Ik zou het wel prettig vinden als ik wat meer structuur heb in mijn leven. En dat jij me vertelt hoe ik me weer beter kan gaan voelen.”
Oké nu komt het. Nu gaat ze zeggen dat ik meer structuur moet krijgen. Ze gaat een mallemolen pakken en mij en mijn gekke gedachten erin stoppen. En me planningen laten maken en mijn gedachten laten opschrijven en misschien wel antidepressiva of …’
“Heb jij zelf last van je chaotische gedrag?” Mevrouw S. kijkt me veelbetekenend aan. “Eerlijk gezegd denk ik van niet, door wat je mij vandaag en tijdens je intake verteld hebt. Ik denk dat jij er last van hebt, omdat anderen er last van hebben. En dat is omdat jij geen eigen keuzes maakt, maar jouw keuzes door anderen laat bepalen. En dat is veranderlijk. Jij hebt al die jaren niet echt een eigen identiteit gekweekt. Wie ben jij zelf Anne, wat vind je leuk, waarom doe je wat je doet? Sta deze week eens stil bij de keuzes die je maakt, voor wie en waarom. Dan spreek ik je graag volgende week weer om dezelfde tijd.”
Een somber gevoel, koude paniek en een extra grote pruillip, dat is mijn emotielevel nu. En weer geen happy-pill! Vooruit, dan ga ik maar eens opnieuw de beschrijving van het sterrenbeeld maagd lezen. En oja, ik heet dus eigenlijk Anne.

geen reacties
0 Fictie

Rauwe pijn

Sahar Noor

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam