Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

In der Minne

Door Yoline Vdk

Liessa geloofde niet in toeval of het lot. Maar hoe kon ze zijn komst anders verklaren? Op het moment dat ze de hoop wou opgegeven, was hij daar. Plots.

Hij rookte een sigaret op zijn terras. Liessa bekeek hem vanop een afstand.

‘Hé!’ Jochem leunde over het balkon. De sigaret hield hij nonchalant tussen zijn lippen geklemd.

‘Hoi!’ begroette ze hem terug.

‘Kom maar naar boven. De deur is los.’ Zijn hoofd verdween.

Liessa duwde de deur van het appartementsblok open. Haar maag protesteerde, haar darmen lagen in de knoop, maar niets kon haar nu nog tegenhouden. Ze had een missie.

‘Dag, schoonheid’, hij zei het zonder blozen, met zijn hand uitgestrekt reikend naar de hare.

Ze voelde hoe hij haar naar binnen trok. De deur viel als vanzelf achter haar in het slot. Ze stond onmiddellijk in z’n woonkamer. Haar ogen dwaalden rond, bekeken zijn meubels, de rommel, de kringen op de salontafel. Ze bekeek alles, behalve hem. Haar hand, nog steeds in de zijne, leek niet meer aan haar lichaam te hangen. Het was de hand van een vreemde geworden.

‘Iets drinken?’

‘Heb je wijn?’

‘Nee, niet aan gedacht.’

De keuze was beperkt. Pils dronk ze niet, dat was piswater. Cola vond ze te zoet en ze kreeg er een plakmond van. Dus dronk ze water van de kraan in een glas bedekt met kalkvlekken.

‘Ben je zenuwachtig?’

Hij kwam naast haar zitten, legde één hand op haar onderrug en de andere op haar bil. Liessa’s hart ging tekeer. Wat flirten in gezelschap of via sms dat kon ze wel, maar nu… Wat nu? Verwachtte hij dat zij begon? Dat zij het startschot gaf? En hoe moest ze dat dan doen?

Met Théo was het gemakkelijk. Ze wist perfect wat hij wou, hoe hij het wou, zelfs wanneer hij het wou, of zou willen. Ze hadden een fijne routine opgebouwd, eentje waar ze beiden van genoten. Geen gekkigheid. Niets speciaals. Wel vertrouwd.

Jochems vingers verspreidden zich over haar rug en billen. Ze liet hem begaan, hield zich stil. Haar adem hield ze nog net niet in. Zijn aanrakingen voelden zowel fijn als vreemd aan. Liessa strekte zich, nam haar glas van de salontafel en dronk gulzig. Ze likte het water van haar lippen. Het leek alsof ze de kalk in het water smaakte, maar ze was er niet om kritiek te geven. Ze had zich niet te moeien in het leven van een vreemde. Ze had een missie.

Ze keek hem rechtstreeks aan. Hij had dezelfde blauwe ogen als Théo, dat was haar bij hun eerste ontmoeting ook al opgevallen – ze leken wel broers of neven. Ze bekeek Jochems handen en armen, stelde zich voor dat het Théo’s handen waren die het truitje over haar hoofd trok, de bh-bandjes van haar schouders schoof. Hij kuste haar. Al wou Liessa helemaal niet kussen, want ze haatte de smaak van sigaretten. Ze liet hem even toe, om dan haar hoofd te draaien. Haar gezicht in zijn hals te verbergen. Wat rook hij lekker.

‘Ik moet naar het toilet.’ Ze griste haar kledingstukken bijeen.

Jochem trok zich terug en wees de badkamer aan. Zijn broek stond open, was al afgezakt en spande te midden van zijn kont. Zijn T-shirt lag op de grond. Hij had een geruite oversized boxershort aan, die Liessa afschuwelijk vond. Gelukkig had ze zijn boxershort niet nodig om te doen waarvoor ze gekomen was.

In de badkamer trok Liessa haar truitje weer aan en streek ze haar kleren goed. Het voelde onnatuurlijk om in een ander huis, bij een andere man, halfnaakt rond te lopen. Ze deed haar behoefte, kletste wat water in haar gezicht en waste haar vagina met haar hand aan de gootsteen – want hygiëne boven alles. Ze opende de spiegelkast, daar stond zijn parfum, en rook aan elke flesje. Enkel de naam van het vierde bleef haar bij. Le Male.

Terwijl ze in de badkamer zat, had Jochem muziek opgezet.

‘Heb je graag dat ik even om wijn ga?’

Jochem keek haar bezorgd aan. Ze merkte dat hij onzeker werd door haar, door haar gedrag.

‘Nee, hoeft niet.’ Ze kroop naast hem in de zetel. ‘Het spijt me’, fluisterde ze, ‘ik heb dit nog nooit gedaan. Dit is allemaal nieuw.’

‘We hoeven dit niet te doen. We kunnen naar iets kijken op tv? Wat praten?’

Alarmbellen gingen af. Liessa wou Jochem niet leren kennen. Ze wou niet praten, of knus naast elkaar in de zetel naar tv kijken. Ze wou zijn sperma. Ze wou een kind – een kind dat zelfs nooit zijn kind zou worden. De angst op meer, op hechting, gaf Liessa het zelfvertrouwen om de eerste stap te zetten. Ze stond op, ging recht voor hem staan, en stripte tot op haar ondergoed.

Ze zag hem kijken, met grote ongelovige ogen. En ze kon zich zijn verbazing zeer goed voorstellen, want ze had ook zichzelf verbaasd.

geen reacties
0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch