Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Kerstdiner in het bejaardentehuis

Door Sigrid Stroux

Kerstdiner in het bejaardentehuis

Bah, ik lust geen witte soep! Jopie (90) duwt de kom soep van zich af en leunt demonstratief achterover. Ze zit aan één van de ronde tafels in het restaurant van het bejaardentehuis dat vandaag, 25 december, dienst doet als locatie voor het kerstdiner. Toegegeven, er is geprobeerd de ruimte een feestelijke kerstaanblik te geven, maar de troosteloze plastic kerstboom met allerlei verschillende kerstballen die in de hoek staat met wat zilveren slingers erin gedrapeerd is niet echt om van in de kerststemming van te raken.

Voor de gelegenheid zijn er papieren kerstservetten, rood met donkergroen, en op elke tafel staat een lampje in de vorm wan een kerstboom. Voor jaarlijks hergebruik. Voor kerststerren, de planten wel te begrijpen, was dit jaar geen budget. Er staat er één op de balie van de receptie bij de ingang van het tehuis. Had een vrijwilligster voor de oudjes meegebracht.

Annie (83) lust de witte soep wel, Annie is geen moeilijke eter, maar Annie kijkt wel altijd moeilijk. En o wee als Annie een bruin bolletje bestelt, en ze krijgt een bruine boterham! Annie heeft twee dochters maar die hebben kerstdiner met hun eigen gezinnen, en aangezien Annie in een rolstoel zit en het gehandicaptenvervoer met kerst helemaal vol zit, zit Annie nu ook aan de ronde tafel in het bejaardentehuis waas ze woont. Haar dochters zal ze morgen zien, dan komen ze op bezoek.

Thea (79), die ook aan de tafel zit, staat op en vraagt “waar kan ik eten halen? Nee Thea, ga nu maar weer rustig zitten, vandaag worden we bediend, het is kerst! Thea gaat weer zitten en controleert of ze wel genoeg sigaretten heeft. Tien sigaretten, het liefst zou ze nog een pakje kopen, maar haar zoon heeft haar pinpas in beheer, aangezien Thea nogal vergeetachtig en in de war is, laat staan dat ze zich haar pincode kan herinneren. De laatste keer dat ze dacht zich haar pincode te herinneren noemde ze haar oude postcode. “Heb ik wel genoeg sigaretten?” vraagt ze voor de derde keer aan Jopie. “Ja Thea!” Thea wordt onrustig en maakt aanstalten op te staan. “Thea blijf rustig zitten, vandaag worden we bediend!, zegt Jopie met haar harde stem, in de hoop dat de bediening haar ook hoort. Thea blijft zitten en begint haar sigaretten weer te tellen.

Mirelle, de altijd te laat komt, schuift ook aan. “Schat wat ben je vroeg!”toetert Jopie, “bijna op tijd!” Mirelle tovert een halve lach tevoorschijn en gaat langzaam en enigszins trillend zitten, nadat ze haar rollator aan de kant heeft geschoven. Een halve lach, want na haar hersenbloeding doet de linkerkant van haar gezicht niet meer mee. Het trillen wordt veroorzaakt door Parkinsons’.

“Je hebt de soep gemist” schalt Jopie “maar er was toch niks an!” Jopie praat met een flink Amsterdams accent, of beter, Jordanees. Elke dag mijmert ze wel een keer hoe graag ze terug zou willen naar haar eigen huis op de Rozengracht, en nu zit ze hier, waar het eten niet te eten is…

Hoofdgerecht: aardappelpuree met sukadelapje en sperziebonen. “Alweer sperziebonen?” loeit Jopie. Dat zij de dominante stem is aan tafel moge duidelijk zijn. Mirelle kijkt bedrukt en mompelt dat ze geen sperziebonen kan eten omdat ze vanwege haar Parkinsons’ slikproblemen heeft. Zij heeft een heel andere achtergrond dan Jopie, en komt niet oorspronkelijk uit de Jordaan. Ze was ministersvrouw van een minister in Suriname, die helaas alweer heel wat jaren geleden is overleden. Ze zou op zich heel wat verhalen kunnen vertellen maar wordt volledig ondergesneeuwd door de luidruchtige Jopie.

“Lust ik sperziebonen?” vraagt Thea aan de bejaarden aan tafel. “Jahaa Thea, dat vind je lekker” antwoordt een ongeduldige Annie. Ongeduldig is ze altijd, die Annie. Waarvoor is onduidelijk, ze heeft de rest van de avond toch niks te doen. Thea is tevreden met het antwoord en begint aan de sperziebonen. “Lekker” zegt ze.

Als toetje wordt een bavarois geserveerd.“Wat is dat, Bafarwa?” roept Jopie. “Bah, dat hoef ik niet!” Een medewerkster van het bejaardentehuis probeert haar over te halen toch een hapje te proberen maar Jopie houdt stijfkoppig voet bij stuk. Mirelle, die de bavarois wel kan eten en doorslikken geniet met volle teugen ervan. Ze had immers geen soep gegeten omdat ze te laat was, en de sperziebonen ook al niet. Thea, die eigenlijk alles lekker vind, eet haar bavarois snel op en zegt, als ze hem op heeft “Lekker!”

Er wordt de tafels rond gegaan om te vragen of er nog iemand koffie of thee wil. Jopie roept “doe mijn maar een kop koffie, je mot toch wat!” Ook Thea neemt koffie, Mirelle en Annie thee.

“Dan ga ik maar weer naar boven” zegt Thea als ze haar koffie op heeft. “Ja meid, wat mot je anders?” zegt Jopie. Thea staat op en snelt weg. Zij nis de enige aan tafel die goed ter been is. Jopie verzucht “Ja dan gaan we maar weer naar boven. Ze staat op en schuifelt achter haar rollator aan naar de lift, gevolgd doot de rollator van Mirelle met Mirelle erachter. Annie gaat ook naar haar kamer, ze woont gelijkvloers.

Terwijl Jopie en Mirelle in de lift naar boven gaan zegt Jopie “weer een kerst overleefd, maar voor mij hoeft het niet meer, ik hoop de volgende niet te halen”. Mirelle knikt instemmend.

4 reacties

Wendy

vrijdag, 15:40

Hier ook een like zonder Facebook!

pieke stuvel

vrijdag, 08:49

Wat een schrijnend en droefgrappig verhaal van Siegrid Stroux. Wilde het ´liken´ maar ben geen lid van de Facebookclub. Hoop dat mijn ´like´ op deze manier meetelt.
met vriendelijke groet,
Pieke Stuvel

Marleen

zaterdag, 21:32

Heel geestig! Goed geschreven ook.

thuur stroux

zaterdag, 16:20

Beslist de moeite waard! Een originele ki jk op het onderwerp!

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch