Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Meer weten?

Sluiten

Koffie

Door Ava Daniels

Ik was onlangs op de begrafenis van mijn nonkel. De broer van mijn vader. De familie was emotioneel zwaar onder de indruk. Er waren naar schatting 1000 stoelen. Mensen moesten rechtstaan. De muziek was treffend. De paarden die de kist brachten imposant. De verbondenheid voelbaar groot.
Tot iemand zei van de koffie. Ik wist eerst niet goed wat hij bedoelde. Het was zo ver van mijn eigen gevoel. Zo banaal praktisch dat, als ik er nu aan terugdenk, het kwetsend scherp was als een gebroken kopje.

Dat de koffie koud was. Dat zei hij met gele, vooruitstekende tanden en dommige ogen. Dat de koffie koud was. Dat hij een raar ‘smaakske’ had. Dat vulde mijn hoofd en mijn irritatie liep meteen over in de ruimte. Dat je dat niet zegt. Dat je moet nadenken over wat je brengt. Dat je dat toch voelt?

Dat de koffie koud was. Dat deed mijn mond stilvallen en mijn ogen bliksemen.
“Eum, eum,… alleja… Het viel wel mee”. Dat zei hij nog dommiger dan daarvoor. Alsof hij zijn vlekkerige uitspraak wou afwassen van de tafel.

Koffie. Koffie is toch het laatste waarover gepraat wordt. Koffie werd meteen het symbool, het teken.
“Voel je dat dan niet?” Dat ik dacht: wat als jouw vader ooit, wat als jij ooit, wat als de kerk vol, de mensen moeten rechtstaan, de muziek, de paarden, de verbondenheid. Dat er dan op zijn minst gezwegen wordt.

Koffie. Koffie is de grens. Koffie kwetst. Koffie kan misschien een vluchtweg lijken om het emotionele onderwerp te mijden, maar koffie kan dat nooit ZIJN. Dat ik naar huis reed. Dat ik woelend in de nacht. Dat de koffie klotste in mijn hoofd. Dat dat het enige was waar ik nog aan dacht.

Een gebroken kopje.
En gele vooruitstekende tanden…

Van de koffie.

geen reacties
0 Fictie

Absoluut

Tammo Ponte

0 Non-fictie

Miami

Stephan van Erp

2 Non-fictie

Migraine

Alexander Roessen