Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Laatste avondmaal

Door Mi Lena

Is het mes zo bot of het vlees zo taai?
Of heb ik niet meer de kracht om zelf te snijden…?
Wat een ellende, dat oud worden.

Ik neem een hap, kauw twee keer op de zompige homp vlees en spuug het dan weer uit.
Dat ze dit durven serveren als kerstmaaltijd. Het lijkt alsof de kok speciaal voor vandaag zijn eigen schoenzool heeft gebakken.

Gelijk staat Rosa naast me.
,,Gaat het een beetje meneer van Loon?” tettert ze in mijn oor.
Een maand nadat ik hier kwam wonen, ben ik er mee gestopt om aan te geven dat niet alle oude mensen doof zijn. Dus ik wapper wat met mijn handen om aan te geven dat het goed gaat.
,,Kleine stukjes in de mond doen, he!” kwettert ze, overdreven articulerend.
Vriendelijk knik ik haar toe.
Twee maanden nadat ik hier kwam wonen, heb ik besloten dat ik het beste gewoon altijd mijn mond kan houden. De verzorgers behandelen je als een dove kleuter en de andere bewoners zeuren alleen maar.

Ik ben zo blij dat Therèse dit niet meer hoeft mee te maken…
‘Gestorven in het harnas,’ zou ze zelf gezegd hebben. Op een zonnige voorjaarsdag werd ze op de golfbaan vol op haar slaap geraakt door een golfbal, kreeg een hersenbloeding en was gelijk weg. Daar zat ik dan, alleen in onze grote villa. Ik wist me geen raad, kon nog geen biefstuk bakken, wist niet hoe de wasmachine werkte. Het was nooit in me opgekomen dat zij eerder zou gaan dan ik.
Uit verveling vergokte ik in een jaar tijd ons spaargeld op de beurs.
,,Schat, je bent notaris, je bent niet van het snelle geld,” zou Therèse gezegd hebben. Maar ja, Therèse was er niet meer…
Zodra de kinderen door hadden dat er nog maar weinig van de erfenis over was, regelde ze dat ik met spoed terecht kon in een bejaardentehuis. Natuurlijk protesteerde ik, maar in het huis blijven was eigenlijk ook geen optie. Ik wist niet eens of ik de volgende maand nog wel alle rekeningen kon betalen.

Op een ongewoon warme junidag zette mijn jongste zoon mij hier af. Hij bracht mijn spullen naar binnen, dronk voor de vorm een kopje koffie en gaf me daarna een ongemakkelijk klopje op de schouder.
,,Nou pa, veel plezier, ik zie je gauw.”
Daarna heb ik hem nog twee keer gezien. Ik snap wel dat de kinderen geen zin hebben om langs te komen. Geen tijd, zeggen ze zelf. Maar met deze treurnis wil je toch helemaal niet geconfronteerd worden? De weeë urinegeur, de klinische linoleumvloeren, troosteloze kunst aan de muur… Thuis stonden er altijd verse bloemen op tafel en hadden we standaard bonbons van de patisserie voor het bezoek, hier mogen ze op een plastic klapstoel zitten en kan ik ze slechts een speculaasje aanbieden bij een kopje Senseo. Dat noemen ze hier koffie…

Lusteloos roer ik een laatste keer met mijn vork door de aardappelsmurrie die op het menu ronkend werd aangekondigd als aardappelgratin. Het is klaar… Dit moet maar eens over zijn! Een daad van verzet, dat is er nodig! Ineens voel ik me energieker dan ik me het afgelopen jaar heb gevoeld en er verschijnt een grote grijns op mijn gezicht terwijl ik mezelf overeind hijs.

,,DIT NOEMEN JULLIE EEN KERSTDINER?” roep ik door de eetzaal terwijl ik het bord door de eetzaal smijt. Het bord spat in stukken uiteen tegen de zandkleurige pilaar die midden in de eetzaal staat. De uitgekauwde stukken vlees en hompen aardappel belanden op de vloer en de rode kool met appeltjes laten een grillige bordeauxrode vlek achter die goed matcht met de troosteloze kerstversiering. Wat lucht dit op!

Rosa komt geschrokken aangesneld.
,,Meneer van Loon, wat doet u nou?”
,,Dat zie je toch?” bits ik haar toe.
,,Meneer van Loon toch, ik breng u naar uw kamer. Een goede nachtrust heeft u nodig, zodat u morgen uitgerust bent voor de gezellige kerstmiddag.”
God spaar me, denk ik.
Zogenaamd stribbel ik een beetje tegen wanneer ze mijn arm pakt.
,,Maar zuster, ik slaap altijd zo slecht.”
,,Meneer, daar hebben we toch slaappilletjes voor.”
Aan Rosa’s arm schuifel ik de eetzaal uit. Ik voel de priemende ogen van de andere ouden van dagen. Als afscheid laat ik een harde knetterende scheet.

Gewillig laat ik me door Rosa in bed stoppen en neem braaf het slaappilletje en het bekertje water van haar aan.
,,Lekker slapen meneer Van Loon, morgen hebben we weer een enerverende dag voor de boeg he,” zegt ze voor ze de deur achter zich dichttrekt. Ik wacht nog heel even tot ik zeker weet dat ze weg is en kom dan weer uit bed. Mijn hand laat ik in de boekenkast achter de Dikke Van Dale glijden tot ik de rondingen voel van de fles Chivas Regal Royal Salute die ik daar heb verstopt. Ooit gekocht voor een speciale gelegenheid, kostte me destijds zo’n 1500 euro. Neuriënd open ik de fles. Dit is het moment! Heupwiegend beweeg ik door de kamer die ik het afgelopen half jaar mijn thuis mocht noemen, pak een glas van het keukenblok en stop een cd van Frank Sinatra in de cd-speler. Het glas schenk ik vol en dan pak ik uit het nachtkastje het doosje wybertjes waar ik de afgelopen maanden alle slaappillen in heb gespaard. Ik schud er een paar in mijn hand, stop ze in mijn mond en spoel ze weg met een grote slok whisky. Die smaakt naar meer. Nadat ik alle slaappillen heb weggespoeld, schenk ik mezelf nog een glas in en maak het mezelf daarna gemakkelijk op bed. Met een grote glimlach hef ik nog eenmaal het glas, een ‘royal salute’ op een mooi leven met een waardig einde. Daarna sluit ik mijn ogen en terwijl ik steeds verder weg zak in een diepe slaap hoor ik de wijze woorden van Frank.
I’ve lived a life that’s full
I’ve traveled each and every highway
But more, much more than this
I did it my way

geen reacties
0 Fictie

Rauwe pijn

Sahar Noor

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam