Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Marathon

Door Gerard Beekman

Marathon
Het was een natte oktoberdag in 1988. Wind waaide hoorbaar rondom de boerderij. Het was vreemd. In de huiskamer lag mijn vader in een ziekenhuisbed. Vermagerd. Terminaal. Het enige wat hem nog verbond met het aardse was een kastje wat verbonden was aan zijn bed. Hierin zat water.

De zuurstof van mijn vader zorgde ervoor dat ik een soort bubbel hoorde. Water en zuurstof. Zolang ik dit hoorde wist ik dat mijn vader nog leefde. Ik was alleen met mijn vader. De tv stond aan. Het was vroeg in de ochtend. Olympische Spelen 1988. Seoel. De marathon was nog bezig.

Mijn moeder was bij de dieren. We hadden een varkensfokkerij. Ik heb een tweelingzus en 2 broers. Ze sliepen. Ik had nachtwake bij mijn vader. Bijna 42 kilometer waren afgelegd. De koploper was bijna binnen. Nog even. Ik hoorde de bubbels nog steeds. Ik was moe maar volgde de afloop van de marathon. Mijn vader was bezig met zijn eigen marathon. Het werd ochtend. De zon komt op. De hardloper komt binnen.

Ik hoor opeens geen bubbels meer. Ik kijk achterom naar mijn vader. Hij ligt in bed zijn ogen wijd open gesperd. Applaus op de tv. Duizenden Koreanen klappen. De winnaar. Hij had de marathon gewonnen. Een lange tocht maar gewonnen. Mijn vader. Strijd verloren.Het bed. Geen geluid. De ogen. Hij was toch niet…

Ik raakte in paniek. Mijn zus sliep nog. Door de slaapkamer van mijn ouders naar de slaapkamer van mijn zus. “Pa”!. “ik hoor niets meer”. “De bubbels”. “Zus wordt wakker”. “Ga mee”. “Kom”. “ Wat is er?”. “Kom, loop mee”. “Oke”. We liepen beide naar mijn vader. “Zus, alstublieft doe zijn ogen dicht. Doe de ogen dicht!!.” “Wacht”. “Rustig, ik doe het wel”. Mijn zus sloot de ogen van mijn vader. Maar nu?. Waar was mijn moeder?. Die was nog bezig. Maar we hoorde haar in de gang lopen. Ze kwam onze richting op. We gingen naar de keuken. “Wat is er?”. “Moeder, ga even zitten”. In haar ogen ongeloof en verdriet.
Mijn vader was niet oud geworden. 55 jaar. Dat ik nu alleen bij vader was tijdens zijn laatste minuten. Zijn laatste woorden naar mij: “jij moet de boerderij afbouwen”. Doe je dat”?. “Ja”. Mijn opa woonde ook nog in ons huis. Zo ging dat nog in die tijd. Drie generaties. Mijn opa begreep er niets van. Hij bleef maar zeggen: “Ik moet toch eerst gaan. Ik moet toch eerst gaan”. Hij was ver in de tachtig. Dat hij nu zijn eigen zoon overleefde. Dat kon niet.

Er zijn vele jaren voorbij gegaan. Op dit moment zit ik boven. Zolder.Koptelefoon. Mozart – Requiem in D minor (Complete/Full) [HD]. Youtube. 35.542.174 weergaven. Mozart: “Ich fürchte, ich schreibe ein Requim für mich“. Dat staat er voordat het filmpje begint. Muziek die de herinnering weer terug brengt. Zo was het toen ik op de bibliotheek academie zat in Deventer. Franse letterkunde. Marcel Proust. De leraar zei: Proust schreef over associaties met geuren en muziek. Het verleden komt terug in muziek. Dit gebeurde toen ik Mozart hoorde. Mijn vader kwam terug. De dood en het leven. Toen en nu.

Ook geuren. Nu nog. Als ik fiets in de zomer. Weilanden. Hooi. Die tijd met mijn vader. Hooien. Hooi in mijn laarsen. Biertje na afloop van het werk. Het blaffen van de hond. Het geluid als je loopt over het grindpad. Het gekwetter van de boerenzwaluwen. De geur van varkens. Alles komt terug.

geen reacties
0 Fictie

Rauwe pijn

Sahar Noor

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam