Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Marionet

Door Lot Hoijinck

Vijf meter rechtdoor en daarna de hoek om, tot het eind doorlopen waar een groot raam het daglicht doorlaat, had hij mij aan de telefoon verteld. Nu stond ik in zijn kamer. Lichamelijk contact was verboden. Dat stelde me gerust.

‘Fijn dat je er bent,’ zei hij.
‘Insgelijks.’

Ik was een tijd stil. In het zwarte gat van mijn gedachten; de overweging. Ik besloot eerlijk te zijn voor de rest van het gesprek. Waarvan ik de duur niet kende.

‘Ik kom hier omdat ik niet kan vergeten.’

Weer vertelde ik hem niet de echte reden van mijn komst. Hij staarde me aan, zoals ik hem niet kende. Zonder enige manier van leven, kracht, zonder de macht die hij altijd leek uit te stralen.

‘Sorry.’

Het klonk oprecht.

‘Dat weet ik. Dat het je spijt, maar ik zal je niet kunnen vergeven.’

Ik zag zijn ogen rood en vochtig worden. Toch was ik blij hem nu wel de waarheid te hebben gezegd.

‘Sorry,’ zei ik nu.

Dit was het moment om op te staan. Het moment dat het niet meer te doen leek om hier te blijven, hem aan te kijken. Hij was altijd sterk geweest. Nu niet meer en een windvlaag bereikte mijn lichaam. Het was een vlaag van schuldgevoel.

‘Ik zal je niet meer zien.’

Ik liep naar de deur. Stond bij het raam, liep door totdat ik de hoek om moest en verplaatste me vijf meter vooruit, door de klapdeuren. Ik kon weer ademen.

geen reacties
0 Fictie

Rauwe pijn

Sahar Noor

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam