Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Merels portie

Door Linda Wensing

Het jaar was nog geen week oud en nieuwe feestelijkheden kondigden zich alweer aan.
“Daphne heeft de groep “babyshower Merel” aangemaakt”
“Daphne heeft u toegevoegd”
“Daphne heeft de groepsafbeelding gewijzigd”
Een blauwe fopspeen verscheen links bovenin. Ik kon niet anders dan afwachten wat er verder kwam. Dat het een vrolijke boodschap zou worden was op voorhand wel duidelijk. Merel wilde een meisje, maar post nu allemaal berichten op Instagram en Snapchat over jongens en over moeders van jongens. De hashtags vliegen je om de oren: “#boyswillbeboys”, “#boysboysboys.” En ik vind natuurlijk alles leuk. Ik denk erover haar een roze cadeautje te geven, maar waarschijnlijk doen Eva en Sanne dat al.
Daar is het dan: “Merel krijgt over drie maanden een jongetje en verhuist over twee weken naar AMERIKA met haar Bart, als de sneeuwstorm dan is gaan liggen tenminste. Dat willen we met haar vieren bij Foods. Sst! Niets tegen haar zeggen hoor. Laat even weten of je erbij bent.”
“Haar Bart”? Typisch taal voor iemand van de mooie meisjesclub, taal uit mierzoete sprookjes, het soort waar je tanden van gaan rotten.
Sanne is de eerste die antwoordt, zoals altijd. Ze schrijft: “Oh wat gezellig. We zijn erbij hoor. Nee natuurlijk zeggen we niks!” Ze plaatst er een smiley met getuite lippen bij.
De reacties stromen daarna achter elkaar binnen. Wanneer tien van de elf geantwoord hebben, heb ik als enige nog niets laten horen. Ik ga eerst theezetten. Nee, ik trek een fles wijn open. Ik mag tenslotte wel alcohol. Ik schenk mijn glas lekker vol, neem Merels portie erbij.

We zijn al bevriend sinds we als eerstejaars bij elkaar in huis kwamen, Bart, Eva en ik. Toen Eva twee jaar later iets kreeg met haar studiegenootje Sanne, viel Bart als een blok voor haar bloedmooie zus Merel. Merel verveelde Eva en mij danig. Ik vermoed zelfs dat ze zichzelf verveelde, maar ze kwam, zag en Bart won haar voor zich. In haar kielzog nam Merel een batterij knappe leeghoofden mee, die we de mooie meisjesclub noemden.
De avond in juni dat Bart vertelde over zijn nieuwe baan in New York, was het bloedheet, waren we alleen thuis en aten we met zijn tweeën. Het raam boven de tafel in de keuken stond wagenwijd open, maar het bood nauwelijks verkoeling. Er stond geen zuchtje wind. In het kaarslicht leek Barts haar nog blonder. Zijn huid glinsterde van het zweet. Hij leek wel een engel. Bart bleef maar doorgaan over hoe we afstand zouden moeten nemen van het leven dat we tot nu toe hadden geleid, dat we geen studentjes meer waren, dat er nieuwe tijden aanbraken, serieuzere tijden. Tenslotte zei hij dat hij Merel niet wilde meenemen naar New York. Niet lang na die avond ben ik op mezelf gaan wonen. Eva trok bij Sanne in. Bart kreeg gelijk. Er braken nieuwe tijden aan.

“Proost!”, app ik, en ook “Op jongens!” Godzijdank komen er geen mannen naar babyshowers. Het blijft die avond verder stil in de WhatsApp groep.

Er hangen blauwe ballonen boven een lange tafel. Dat zie ik door de ramen als ik mijn fiets parkeer. Ik ben de vijfde gast die arriveert. Naast Sanne en Eva zijn er nog twee anderen. Ik ken ze niet. Ze lijken elkaar wel te kennen. Ze praten druk. Ik kus Sanne en Eva. Eva trekt zachtjes aan mijn arm, maar ik doe alsof ik het niet merk en stel me voor aan de twee onbekende vrouwen. Dan komt Merel op de tafel afgelopen. Ze heeft een strakke blauwe jurk aan en blauwe hoge hakken. Je ziet haar jongen onder haar opgezwollen borsten hangen, in een keurig ronde bal. Ik kan haar wangen nauwelijks bereiken met kussen. Ze gniffelt. Het klinkt als het knorren van een speenvarken. Al snel wordt ze in beslag genomen door nieuwe gasten, die achter elkaar binnen-druppelen en die haar aandacht opeisen.
Merel is de eerste die gaat zitten, in het midden. Ze gebaart Sanne naast haar plaats te nemen. Daphne nestelt zich aan de andere kant en de rest van de stoelen vullen zich. Iedereen lacht veel en uitbundig. Eva houdt haar ogen strak op mij gericht. Ik wacht tot ik met goed fatsoen ergens aan het eind kan plaatsnemen. Zodra iedereen zit, zoeken ook de ogen van Merel mij. Ze knikt even instemmend als ze me gevonden heeft en wijdt zich dan weer aan de anderen. Ik zit naast haar collega’s van het callcenter, geloof ik. Ze lijken me een stuk jonger dan Merel. Het meisje links van me draait haar telefoon zo dat ze zichzelf in beeld heeft en Merel op de achtergrond, een snapchat geloof ik. Het meisje rechts grinnikt en kijkt even op naar het meisje links. Ze krijgt hem binnen, geloof ik. Eva neemt plaats tegenover mij. Ik glimlach naar haar. Ze glimlacht niet terug. Ik neem een flinke slok van mijn prosecco.
Er liggen opvallend veel blauwe pakjes op de tafel. Ik tik het meisje rechts van me aan.
‘Merel wilde een donatie aan de stichting War child, toch?’ zeg ik.
‘Dat is toch geen reden om geen cadeautje mee te nemen?’ zegt die. Het moment om me voor te stellen is daarmee voorbij. Ik neem nog maar een flinke slok van mijn glas. Dat wordt meteen bijgevuld een ober. Een andere wijst met drie gestrekte vingers aan wat er op de drie etagères ligt. Iedereen blijft doorpraten, ook wanneer hij uitlegt dat we hem kunnen roepen als we nog iets wensen.
Sanne staat op met haar glas. Zij heeft net als Merel appelsap. Zo helpt ze een zwangere vrouw te stoppen met drinken, legt ze uit. Gelach. Ze zegt iets over dat we haar gaan missen, maar dat de eerste plannen voor een bezoek al gemaakt zijn. Merel mag de cadeautjes uitpakken en iedereen schept zijn bordje vol en nog eens, en nog eens.
‘Gelukkig is er nog plek in de container.’ zegt Merel. Ze bedoelt de container met de huisraad en overige spullen, die volgende week richting New York vertrekt. Voor haar ligt inmiddels een hele berg baby meuk, een berg opgepropt papier ligt ernaast. Ze vraagt of iemand nog een sandwich brie wil. Die slaat zij, natuurlijk, over. Volgens mij is die doorgaans niet met rauwe melk gemaakt, maar wat weet ik ervan?
Merel gaat op de schoot van Daphne zitten. Schaterlach. De selfie is geslaagd, want Daphne wil hem doorgestuurd krijgen. Merel gaat dan op de schoot van Sanne zitten. Ik leeg opnieuw mijn glas en ga naar ze toe. Ik sla een arm om Merel heen en om Sanne en kijk naar het meisje dat de foto maakt. Merel kijkt verbaasd opzij. Een ander meisje komt op mij af en vraagt of ik een foto van Merel en haarzelf wil maken. Ik pak de telefoon aan en klik. Oeps, ik maak ik een video, een video die eindigt met een shot van de houten vloer. Het meisje zegt ‘Geeft niet.’ Ze neemt de telefoon weer uit mijn hand. Eva komt naar me toe en vraagt of ik niet even wil komen zitten.
‘Hee, ik ben niet zwanger hoor.’
Ze trekt me mee naar haar plek en ze duwt me in de stoel naast haar, die inmiddels vrij is, omdat iedereen foto’s aan het schieten is.
’Laat je toch niet zo kennen bij die rare wijven Roos. Ik bestel even koffie voor je.’
‘Ik, me laten kennen?’
Resoluut sta ik op en loop naar het toilet. Ik ben blijkbaar te lang weg want Sanne komt vragen of alles oké is.
‘Tuurlijk,’ zeg ik. Mijn stem klinkt te hoog. Ik schraap mijn keel, ‘ik kom zo.’
Het duurt even voordat haar voetstappen verdwijnen en ik weer alleen ben met zwoele pianoklanken en de geur van oosterse specerijen. Verdomde psychologen ook, denk ik, altijd hun neus in andermans zaken steken, en altijd maar overal over willen praten. Het zal een vrolijke boel zijn, daar bij die twee thuis: de hele dag navelstaren en analyseren, en maar kwebbelen. Wat koop je ervoor, voor al dat praten? Wat heb je eraan als iemand eindelijk dat tegen je zegt, wat je stiekem altijd al hebt willen horen, maar je er niets mee kunt, met die informatie? Nee, mensen zouden juist wat vaker hun mond moeten houden en hun lippen bij zich.

Als ik weer terug naar de tafel loop kijkt Sanne verschrikt op.
‘Mens! Je ziet lijkbleek.’
‘Ja, ik geloof dat ik maar ga.’
Ik loop naar Merel en verontschuldig me. Ik kan er niks aan doen, aan de antiperistaltische bewegingen die volgen. Merel zit daarna onder de drab. Het verbaast me, die kleur, of nee, toch niet. Het was de red velvet cake natuurlijk. Ach, nou heeft ze toch nog een roze cadeau gekregen.

Diezelfde middag verlaat ik de WhatsApp groep.

geen reacties
0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam

1 Fictie

Hol

Gerardus J. Visch