Debutantenschrijfwedstrijd

voor alle schrijvers in spe

Informatie & spelregels

Sluiten

Migraine

Door Alexander Roessen

Tijdens een van de wekelijkse fietstochten met de Leidse fietsclub SWIFT (Samen Werken In Fors Tempo, je verzint het niet), kreeg ik op 16-jarige leeftijd voor het eerst in mijn leven een migraineaanval. Ik wist op dat moment alleen nog niet, dat dit migraine was. Op een kwart van de tocht van 60 kilometer, nog voor het rustpunt, kreeg ik opeens last van een zwarte vlek in mijn linker zichtveld, dat mee leek te zweven wanneer ik mijn blik ergens anders op richtte.
In eerste instantie dacht ik nog aan een soort zonnevlek, misschien had ik net even te lang in de zon gekeken. Je kent dat wel; je moeder zegt nog zo ‘niet direct in de zon staren’, dus wat doe je? Juist.

Het kleine vlekje wilde maar niet weggaan, erg storend wanneer je drie centimeter van de achterband van je voorganger bent verwijderd. Een lichte paniek steeg op terwijl het vlekje alleen maar groter werd en ik een wattig gevoel in mijn hoofd erbij kreeg. Ik probeerde mij te focussen op mijn ademhaling, om een paniekaanval te voorkomen.
Een aantal kilometer verder was het vlekje dusdanig groot geworden, dat ik mijn linker zichtveld was verdwenen. Een ontzettende vreemde gewaarwording.
Ik waarschuwde mijn vader dat er iets niet klopte en in de hoop dat het plotselinge fenomeen zou verdwijnen, zijn we zij aan zij doorgereden langs de Westeinderplassen naar het rustpunt in Aalsmeer.

De verblinding leek minder toen we eenmaal waren aangekomen bij café Floralia. Enigszins in de war, en een beetje opgelucht, stapte ik van de fiets, stalde deze voorzichtig tegen de andere racefietsen en stapte het café binnen. Ik nam plaats op een kruk, legde mijn hoofd op de bar en kreeg van de vriendelijke barjuffrouw een glas water. In de hoop dat ik snel weer volledig zicht zou hebben, at ik mijn meegebrachte boterhammen op en dronk het glas leeg. Het leek te helpen.
De barjuffrouw ontfermde zich over mij en vulde mijn glas nog een keer. Na een kwartiertje rust voelde ik me weer goed genoeg en hervatte we met de rest van de groep onze fietstocht.

Maar nu begon het pas echt. Tijdens het fietsen was de vlek weliswaar volledig verdwenen, maar daarvoor in de plaats leek het wel of iemand mijn hersenpan in elkaar probeerde te drukken. Een misselijkmakend gevoel drukte mijn ogen uit mijn oogkassen. Met moeite kon ik de weg nog voor me zien door de pijn in mijn ogen.
Mijn vader had zijn hand op mijn rug liggen en probeerde me zo goed als mogelijk voor te duwen. Huilend bleef ik op de fiets zitten en trapte zelf bij voor zover dat nog ging.
Niet dat er een andere optie was. Mobieltjes bestonden nog niet, dus iemand vragen om ons op te halen kon niet, buiten het feit dat we thuis überhaupt geen auto hadden. Thuis was nog 30 kilometer ver en leek bijna onmogelijk om te halen.
Gelukkig woonde niet ver van de route wat familieleden. Na 15 kilometer verschrikkelijk pijn lijden doordat elke hobbel dwars door mijn hoofd ging, en een veerpont later, lag ik op het logeerbed van mijn oom en tante. De pijn in mijn hoofd was dusdanig dat ik mijn ogen niet meer open kon houden, daglicht voelde alsof iemand een vork in mijn ogen stak. IJlend en rillend bracht ik de daaropvolgende uren door en viel af en toe weg. Hoe we thuis zijn gekomen kan ik mij niet meer herinneren, volgens mij is er zelfs een huisarts bijgekomen maar herinneringen veranderen als je ouder wordt. De gebeurtenis is me altijd bijgebleven. Doodeng.
 
Helaas is de migraine bij mij nooit meer weggegaan. Sindsdien heb ik ze veelvuldig gehad, bijna maandelijks. Op school werd ik al vrij snel niet meer serieus genomen, zelfs de leraren maakten me belachelijk in de klas. Ook mijn ouders, klasgenoten en collega’s hadden soms hun twijfels of het wel echt was en geen vorm was van aandacht trekken. Toegegeven, ik heb er soms ook wel eens handig gebruik van gemaakt en heb het herstel hier en daar een dagje gerekt, ik ben ook niet heilig. En als ‘man’ heb je ook een reputatie dat alles wat minder erg is dan het lijkt.
Een ‘aanval’ duurt bij mij gemiddeld zo’n drie dagen en begint altijd met flikkerend licht in mijn linkeroog, de zogenaamde aura. Nadat ik voor een paar uur gedeeltelijk blind raak en snel naar huis ga, als ik dat nog niet ben, komt de hoofdpijn. De verschrikkelijke hoofdpijn. Kermend lig ik op bed of bank met de gordijnen dicht, liters water op mijn hoofd deppend met een washandje, of het helpt weet ik niet maar het voelt als een prettige afleiding. Van overeind komen is geen sprake, tenzij je masochist bent.
Bij dag drie is het ergste voorbij; een laatste bezoek aan de emmer of toilet is het teken dat het niet lang meer duurt.
Ik heb nog geen medicijn gevonden die de aanval volledig kan stoppen, het is een kwestie van uitzitten.
 
De frequentie is nu een stuk lager dan jaren geleden. Een vast patroon is er niet, wat het ook moeilijker maakt ze te herkennen of ze te voorkomen. Soms gebeurt het omdat er sneeuw in de lucht hangt, of verandering van luchtdruk, soms door stress of inspanning, zegt men.
Vervelend als je dan uit het vliegtuig stapt in het besneeuwde Noorwegen en je vervolgens drie dagen van je vakantie plat ligt. Of als je in het meest ontspannende gedeelte van de Efteling zit en je lichaam opeens besluit dat de gondelvaart wel heel veel ontspanning is. Niet handig als je dan nog naar huis moet rijden met de auto en je partner geen rijbewijs heeft.

Natuurlijk zullen er altijd mensen zeggen dat je moet doorzetten, je niet moet aanstellen voor een beetje hoofdpijn. Zolang je zelf geen migraine hebt gehad, heb je er geen idee van wat het is. Je wenst het je ergste vijand niet, maar van mij mag ‘ie het hebben.

2 reacties

Alexander Roessen

Auteur woensdag, 18:55

dankjewel, hopelijk herkennen nog mensen zich hierin.

Kathleen

woensdag, 15:03

Bedankt om dit verhaal te delen. Nog veel te weinig mensen weten wat migraine echt is. Misschien wordt het tijd dat wat meer migraine-patiënten hun boekje opendoen…

0 Fictie

Rauwe pijn

Sahar Noor

0 Non-fictie

IKEA

Dario Goldbach

0 Non-fictie

De Ijsfabriek

Nora van Arkel

0 Fictie

Weerzien

Peter Roling

8 Fictie

OP DRIFT

jes de Kam